Road to Boston marathon: via Schoorl

img_20170212_135736_241

Foto: Jelle Bot (runningbotje)

 Over 62 dagen sta ik aan de start van de Boston marathon. Dat zijn nog twee maanden waarin ik kan werken aan alles dat nodig is om er een mooie race van te maken. Naast gevarieerde trainingen afwerken en gezond leven bestaat de voorbereiding voor mij ook uit het ‘er naartoe leven’. Eigenlijk simpel gezegd: de voorpret!

In dat kader zocht ik afgelopen week naar Blogs over de marathon van Boston. Ik vind het leuk om te lezen hoe anderen zich bij eerdere edities hebben voorbereid op een race en hoe ze hem uiteindelijk ervaren hebben. Tot mijn  verbazing kon ik geen Nederlandstalige blogs over de marathon van Boston vinden. Wel een paar Amerikaanse die ik  met plezier gelezen heb. Toch heb ik het idee dat Amerikanen hun gevoelens soms wat anders verwoorden. Dingen zijn al snel ‘fantastic’, ‘excellent’ of ‘absolutely horrifying’. Ik hoop daarom nog steeds Nederlandse/Belgische verhalen te vinden maar ik heb in ieder geval besloten om mijn ‘eigen weg naar Boston’ wat extra aandacht te geven voor als andere lopers er in de toekomst hun voordeel mee willen doen.

Mijn weg naar de V.S. liep gisteren via de plaatsjes Groet en Schoorl want ik deed mee aan de Groet uit Schoorl run, het onderdeel: halve marathon. Een tijd geleden ben ik gestopt met het schrijven van uitgebreide raceverslagen (er zijn vele bloggers die dat uitstekend doen) maar omdat deze race een essentieel onderdeel is van mijn aanloop naar Boston maak ik hiervoor nu dus een uitzondering.

img-20170212-wa0003

in het startvak met Joke

Samen met Joke reed ik al vroeg in de ochtend naar het kustgebied. Ondanks ons tijdige vertrek kwamen we maar net op tijd aan in de sporthal van Schoorl om vervolgens razendsnel onze gels in onze belts te stoppen, onze handschoenen en andere ‘warmhouders’ aan te trekken en via een sprint naar de toiletten door te scheuren naar de startvakken. Er was al ‘afgeschoten’ maar met wat dringen kwamen we toch redelijk goed in ons startvak te staan. Ik wist ondanks het gehaast mijn kalmte gelukkig te bewaren. De opdracht van coach Tiny voor vandaag was makkelijk te onthouden: ‘houd 5.00/kilometer aan tot 15 km en daarna mag je versnellen’. Joke liep de 30 kilometer en is een snellere loopster dan ik, zij had dus geheel andere instructies meegekregen. Toch bleef ik de eerste kilometers bewust bij haar. Het tempo was 4.30/km wat ik op dat moment een heerlijke snelheid vond en zo passeerden we vele deelnemers op het drukste stuk van het parcours. Ik besloot tempo te houden totdat het wat rustiger zou worden.

Na 3 kilometer besloot ik (hoe moeilijk ik dat ook vond want ik liep zo lekker!) Joke los te laten. Ik wilde Tiny en mezelf laten zien dat ik de rem erop kan zetten als dat de afspraak is. Vanaf toen begon een samenspel van 1) genieten; want wat liepen we door sprookjesachtige winterse taferelen! en 2) voortdurend mijn pace checken: ik zat continu onder de 5.00/km terwijl ik toch echt inhield… Ik woog af wat ik moest doen: te extreem afremmen leek me ook niet wijs, dan zou ik moeilijk ritme kunnen behouden. Ik besloot dus om zoveel mogelijk om me heen te kijken en de prachtige besneeuwde duinen en bossen in me op te nemen als ik maar zou voelen dat ik veel ‘over had’. Dan zou ik vanaf 15 kilometer de versnelling kunnen laten zien die er dan nog in moest zitten.

img_20170211_155905_997

tijdens een trainingsrondje door de sneeuw

Bij 13 kilometer liepen we inmiddels over een open vlakte tussen de duinen waar het flink waaide. Adem halen wordt dan wat moeilijker en logischerwijs word je afgeremd als de wind vol op je blaast. Toch kon ik prima tempo houden. Zo nu en dan vond ik mannen waar ik me achter verschuilde terwijl ik ze als haas inzette. Ik hopte van haas naar haas en wist daardoor volgens plan na 15 kilometer aan te zetten. Het ging echt heerlijk! Mijn gedachten gingen soms al naar Boston, vooral bij het beklimmen van heuveltjes en vals plat… Dat lijkt nu toch een punt van winst voor mij te worden: ik haal veel lopers in op zulke plekken wat denk ik wil zeggen dat ik ‘snel’ ben bij beklimmingen. Dat klinkt arrogant, zo bedoel ik het niet: het is meer dat het een opsteker voor mij is om me straks aan vast te houden: heuvels en vals plat bedwingen kan ik! Die gedachten zal me kracht geven als ik  het echt nodig heb. Tot de finish heb ik het versnellen kunnen vasthouden en in 1.41.19 kwam ik over de streep. Niet moe, nog kracht over en blij met dit resultaat -wetende dat ik mij heb ingehouden-.

Ik was wel een beetje ‘bang’ voor Tiny’s reactie. Ik heb me tenslotte niet geheel aan de missie gehouden. Gelukkig reageerde hij positief! Joke liep uiteraard weer een fantastische tijd op de 30 kilometer en toppers Marjolein en John liepen elders in het land ‘zomaar even’ een marathon als training. Schoorl bleek ook bij uitstek een ontmoetingsplek met super veel andere hardloopmaatjes. Ontzettend leuk om zoveel vrienden en bekenden te zien! In plaats van een medaille kregen we een handdoek. Dat vond ik als medaille-freak wel een tegenvaller maar ok…: Schoorl is zo prachtig dat ik dat door de vingers zie 😉

img-20170212-wa0004

Groet uit Schoorl!

De kunst van het hardlopen

Hoe moeilijk kan het zijn? Toen ik ermee begon dacht ik zo ongeveer dat hardlopen niet meer is dan: 1. sportkleding aantrekken 2. naar buiten gaan en 3. op een wat hoger tempo je passen uitvoeren dan wanneer je gewoon loopt. Erg eenvoudig! De meest simpele sport aller tijden! Iedereen kan het.

Natuurlijk is het ook mij opgevallen dat iedereen een eigen hardloopstijl heeft. De één loopt gracieuzer dan de ander. Sommige lopers lopen zo prachtig dat je niet anders kan dan denken dat zij verdwaalde profs zijn die per ongeluk in een recreatief parkje/bos/duingebied zijn beland. Ik zag laatst nog een geweldige quote voorbijkomen van looplegende Steve Prefontaine die zei:

schermafbeelding-2017-02-09-om-13-06-50

Niet iedereen heeft Steve’s gave. Bij sommige lopers doet het bijna pijn om naar ze te kijken: de fysieke disbalans druipt er van alle kanten af. Mensen die vreemde bewegingen maken met hun armen, ze extreem wijd houden of een soort tic lijken te hebben. Maar ook benen die strompelen, heupen die heen en weer waggelen en knieën die in bang-makende posities buigen tijdens een lokaal rondje…

Lange tijd dacht ik hoogstwaarschijnlijk dat het niet heel vreselijk is om mij te zien hardlopen. Dat veranderde toen ik mijn eerste wedstrijdfilmpje voorbij zag komen…

Door veel te lopen, anderen te observeren en erover te lezen, ben ik gaan inzien dat hardlopen toch zeker ook een technische sport is. Je kan geen punten scoren en trucjes toepassen zoals een drop shot slaan of een tegenstander poorten; er is wel degelijk sprake van techniek. En niet zo’n beetje ook. Mijn eerste kennismaking met ‘loopscholing’ was tijdens mijn baantrainingen bij Phanos. ‘Trainert’ Rene van Ravenzwaaij begon ermee ons allerlei ‘rare’ dribbel- en huppelpasjes te laten maken. Ik werd er aanvankelijk een beetje lacherig van zoals wij daar massaal als kleuters over de baan van het Olympisch stadion sprongen. Hoe vaker ik het deed, hoe serieuzer ik probeerde mee te doen (al had dat vooral met mijn groeiende respect voor Rene te maken; die pasjes vond ik nog steeds een beetje onzinnig).

Een sprong in de tijd…. Ik train nu bij GAC in Hilversum. Ook trainer Frans begint zonder uitzondering met warmlopen en ….loopscholing. Achterstevoren, pootje-over, met geheven  knieën: op alle denkbare manieren lopen wij op de baan. Ik doe vrolijk mee (en zonder lachen want de hele groep neemt dit onderdeel van de training behoorlijk serieus, of ze acteren het in ieder geval talentvol). Nog steeds snap ik niet goed wat de scholing voor me doet. Omdat Frans voor ons loopt, krijg ik eigenlijk geen correcties als het gaat om mijn houding. Wel instructies maar geen aanpassingen…. ik kan dus eigenlijk zo fout lopen als ik wil…

Omdat ik het leuk vind om van mijn loopjes een fotootje op Instagram te zetten zodat daar een soort lopers-dagboekje in beelden ontstaat, kan coach Tiny me mooi volgen. Uiteraard heb ik soms geen foto of ik besluit niets te plaatsen maar in grote lijnen kan Tiny zien wat ik doe. Al snel begon hij te reageren op mijn foto’s. Hij vindt ze misschien best mooi of leuk maar hij kijkt vooral met een getraind ‘harlopers-oog’. Tiny let niet op die mooie boom, een slim gekozen filter of die gezellige koeien op mijn kiekje. Nee, Tiny ziet naar achteren getrokken schouders en armen die niet parallel aan mijn romp staan.   

Mijn ‘zelf-reflecterend vermogen’ heeft mij doen inzien dat ik bij kritiek eerst wat tijd nodig heb om één en ander te laten bezinken, ik daarna soms even opstandig reageer maar dat ik uiteindelijk bijna altijd kijk hoe ik positief wat kan doen met de kritiek. In dit geval was het in eerste instantie anders: de feedback op mijn schouders nam ik meteen ter harte: ik liet ze heel bewust losser hangen en zodra ik voelde dat ik ze weer naar achteren trok, corrigeerde ik. Maar toen ik mijn armen daarbij ook nog meer parallel aan mijn  lichaam moest laten bewegen volgens Tiny kwam de obstinate Hedwig in mij naar boven. Ik vond het zo moeilijk! Iedere keer gingen mijn handen weer vrij snel in de oude positie. In mijn  hoofd mopperde ik op Tiny: hij kent mijn lichaam niet! Hij weet niet dat ik al 4 jaar heel fijn loop zo! …maar na wat kilometers gefoeter, zag ik uiteraard in dat Tiny mij natuurlijk niet voor zijn eigen lol helpt. Hij probeert het beste uit mij te halen voor mij.

Ik ben onwijs blij met Tiny’s aanwijzingen. Ik ben ervan overtuigd dat dit me een blessure zal besparen en wellicht zelfs extra snelheid zal opleveren. Maar wat is het veel! Naast mijn tempo’s, het nemen van kleine stappen, het proberen te landen op mijn voorvoeten, het in de gaten houden van de eventuele opdracht van de betreffende run let ik nu dus ook op het ontspannen van mijn schouders en de positie van mijn armen. Als ik het één onder controle heb, gaat het ander weer fout.

Ik heb niet de illusie dat ik ooit zo mooi als Steve Prefontaine zal lopen (al denk ik dat soms wel tijdens een eenzame lange duurloop ;-),… dromen mag he?!) maar dat hardlopen een kunst is en dat je oneindig kan werken aan de perfectie ervan is mij wel duidelijk geworden.

Zondag loop ik de halve marathon tijdens de Groet uit Schoorl run… een prachtige gelegenheid om het geleerde uit te voeren en om andermans kunsten af te kijken!

 

 

(Hardloop) vriendschappen

img_20170124_134059_599Zondag is mijn ‘lange-duurloop-dag’. Gisteren werden het 22 kilometers die ik in laag tempo doorbracht op nieuwe wegen en paden want ik liep voor het eerst richting Almere. Hoewel ik mijn aandacht erbij moest houden om de route goed te volgen, dwaalden mijn gedachten al snel af naar zaterdagavond. Wij hadden een aantal vrienden uitgenodigd voor een ‘house warming’ etentje. Het zijn voor mij niet zomaar vrienden. Dit is een groepje waarmee ik voor het merendeel zo’n 22 jaar bevriend ben. Het werd dan ook een ontspannen, gezellige avond. Geen wonder als je je omgeeft met mensen waarbij je je op je gemak voelt en waarmee je (ondanks behoorlijk wat veranderingen in ieders leven) met elkaar bent meegegroeid door de jaren heen en de vriendschappen de tand des tijds dus hebben doorstaan.

20170204_221343

Ik ben niet iemand met 50 ‘best friends’ maar heb een aantal zeer dierbare vrienden en vriendinnen die ik lange tijd ken. Mijn oudste vriendschap stamt uit mijn middelbare schoolperiode en is zo’n 25 jaar oud. Ik heb via Facebook ook wel contact met mensen die ik van de basisschool ken maar het ‘echte leven samen’ met hen is te lang geleden om van een actieve vriendschap te spreken.

De laatste jaren zijn er weinig nieuwe vriendschappen bijgekomen. Na mijn studententijd werkte ik mij te pletter waardoor ik al blij was als ik mijn ‘bestaande vrienden’ kon onderhouden qua bezoekjes/telefoontjes/het niet vergeten van bijzondere momenten in hun levens (Ik raakte desondanks wel bevriend met een aantal collega’s die gelukkig ook nog steeds vrienden zijn) …En toen er kinderen kwamen werd dat ‘onderhouden van vriendschappen’ tijdelijk nog moeilijker. Voor nieuwe mensen was simpelweg geen ruimte. 

Bovendien: vriendschap is iets bijzonders. Je wordt niet zomaar met iedereen vrienden. Je moet elkaar ‘leuk vinden’ -wat dat ook mag betekenen-, het is fijn als je gemeenschappelijke interesse(s) hebt, het is belangrijk dat je elkaar kan vertrouwen etc. En terwijl ik dit schrijf, besef ik dat dit waarschijnlijk zaken zijn die ik belangrijk vind in vriendschap terwijl een ander zoekt naar andere kenmerken. Ik heb wel eens gelezen dat je minimaal 25 momenten met iemand moet hebben beleefd voordat er sprake kan zijn van vriendschap. Vandaar dat je makkelijker vrienden maakt op school of je werk. Je brengt op die plekken gewoon veel tijd door met anderen. 

Ik breng vele uren hardlopend door en niet zelden met andere hardlopers. Vanmiddag realiseerde ik mij dan ook dat ik voor het eerst sinds lange tijd nieuwe vriendschappen opbouw. Vriendschappen die gebaseerd zijn op de gezamenlijke passie voor het lopen maar met sommige lopers merk ik dat de gespreksonderwerpen tijdens onze trainingen vaak totaal niets meer met met de sport te maken hebben. We delen belangrijke momenten in ons leven met elkaar, we hebben app-groepjes waarin we loopjes afspreken maar waarin we ook heel wat aflachen en slap ‘ouwehoeren’. We wensen elkaar veel succes toe als één van ons aan een race deelneemt en bij een blessure wordt er op alle mogelijke manieren geadviseerd en steun geboden.

Het meest ‘frappante’ vind ik nog dat ik deze nieuwe vrienden met een enkele uitzondering heb leren kennen via Instagram of via Instagrammers waarmee ik bevriend ben geraakt (Facebook deel ik bijna alleen met mensen die ik ook in het echte leven ken omdat ik daar ook dingen over mijn kinderen deel). Nooit gedacht dat sociale media zoiets moois kunnen brengen. Hoewel vriendschap kwetsbaar kan zijn, zeker als hij nog jong is, ben ik dankbaar voor deze contacten. Mijn ‘oude’ vrienden wil ik voor geen goud kwijt: die voelen als familie. Toch is het heel leuk om nieuwe mensen beter te leren kennen, zeker als je onbeperkt over je passie mag kletsen!

Thanks guys…. Oud & Nieuw: beide zijn jullie onbetaalbaar!

By the way: de foto’s in dit stukje staan natuurlijk niet symbool voor wie ik wel/niet als vriend beschouw… ‘echte vrienden’ begrijpen dat uiteraard 😉

Massages: werken ze?

schermafbeelding-2017-01-24-om-11-55-27Vorig jaar kon ik een paar maanden niet hardlopen zoals ik dat gewend was. Ik liep na de marathon van Rotterdam een vervelende blessure op aan mijn knie (later bleek mijn heup de oorzaak te zijn). Ik bezocht een fysiotherapeut die mij vooral door het geven van massages behandelde; binnen relatief korte tijd kon ik het hardlopen weer oppikken. De blessure bleef weg!

Ik deed daarna oefeningen om te voorkomen dat deze klacht terugkomt maar het regelmatig nemen van een massage voegde ik ook toe aan mijn ‘training’. Via de fysio kan je dit niet langdurig doen (als je tenminste niet als een gek door je fysiotherapie-tegoed wilt gaan qua verzekeraar en dat is onhandig als je andere behandelingen nodig hebt). Een goede masseur biedt dan uitkomst!

Als je naar elite hardlopers kijkt, is het bijna moeilijk om iemand te vinden die het nemen van massages niet als cruciaal onderdeel van zijn routine ziet. “Massage is an essential part of my training programme,” zegt Jo Pavey in ‘Runners World’. “It’s important for both performance and recovery”. Mo Farah laat zich ook regelmatig behandelen: “I get massaged by the physio all the time, it’s so important when you’ve put your body through hard work”.

De grote vraag is natuurlijk: werken massages ook echt? ik heb er wat literatuur op nageslagen en dit blijkt afhankelijk te zijn van allerlei factoren zoals; het type massage, hoe vaak je er een krijgt en de kwaliteit van de behandeling. Volgens een ervaren sportmasseur ‘hebben sport massages in de meeste gevallen een cumulatief effect’. Eén behandeling heeft wellicht ‘slechts’ een korte termijn effect, maar het verhelpen van langdurige blessures vraagt om meer tijd en behandelingen. Dit ervaar ik inmiddels zelf ook: zodra mijn spieren de handen van mijn masseuse voelen, lijken ze al te ontspannen.

Hebben wij, de recreatieve lopers, eigenlijk wel massages nodig? In een Runnersworld vond ik een stuk dat eigenlijk het volgende zegt: ‘Wij gebruiken dezelfde spieren als de profs en hebben te dealen met dezelfde ‘stressoren’. Veel recreanten gaan -op hun niveau- zo diep als ze kunnen, dus massages voor en na een evenement zoals een wedstrijd helpen blessures voorkomen maar ook om doelen te bereiken en te herstellen.’

Over deze materie valt van alles te lezen (doe dat ook vooral om een eigen mening te kunnen vormen). Ik kan alleen delen wat mijn eigen ervaring is. Na gevoeld te hebben hoe het is om geblesseerd te zijn (dat vond ik echt niet leuk !) heb ik me voorgenomen om er alles aan te doen dat in mijn  macht ligt om te voorkomen dat ik door zoiets niet meer kan trainen. Ik bezocht eerst een tijd lang Het MassageHuys in Amsterdam. Ik was daar een tevreden klant en kan voor ‘locals’ deze plek nog steeds aanraden. 1 kleine ‘waarschuwing’: omdat er verschillende masseurs werken, duurt het even voordat je de masseur hebt gevonden die is wat jij zoekt (de kwaliteit van de behandeling verschilt nogal).

Door toeval liep ik ongeveer een jaar geleden tegen Carolien Bleeker aan. Lief en ik waren moe en hadden behoefte aan een goede massage. Lang verhaal kort: Carolien kwam met haar massagetafel, heerlijke oliën en ontspannende muziek naar ons toe en behandelde ons met succes. Zij geeft allerlei vormen van massage maar wij maken gebruik van haar sportmassages. Dit is natuurlijk ontzettend luxe: in je eigen huis gemasseerd worden op een moment dat het jou uitkomt! Je hoeft niet eerder weg van je werk of zelfs vrij te nemen want Carolien werkt -als dat zo uitkomt- ook s’avonds en in het weekend. Een oppas voor de kinderen wordt uitgespaard… voor ons is het ideaal. Inmiddels laten we ons iedere twee weken door haar masseren. Ze kent mijn spieren, structuren en pezen nu als geen ander. Als ik ook maar een ‘volle’ hamstring voel, weet ik: geen zorgen: Carolien komt eraan!

Om de vraag waarmee ik dit blog begon te beantwoorden: Ik heb nooit meer blessures omdat ze simpelweg de kans niet krijgen om te ontstaan. Massages werken dus niet alleen ‘in onderzoeken’ maar ook in de praktijk. Voor Lief geldt hetzelfde: ook hij zwemt al maanden zonder pijntjes of klachten. Door haar sport-achtergrond kan Carolien ons ook advies geven over oefeningen ter preventie. Maar naast het feit dat ik geen klachten meer heb, geniet ik ook enorm van die 75 minuten behandeling. Soms val ik zelfs bijna in slaap terwijl Carolien mijn spieren flink aanpakt.

Ik besef dat het een luxe is die niet voor iedereen is weggelegd maar als je intensief traint, gun jezelf (als het kan) dan ook een masseur.

p.s.: Carolien werkt in een bepaalde regio; woon je in Noord-Holland dan zit je hoe dan ook goed, ook naar ’t Gooi en enkele andere plekken in de Randstad reist ze af (dan betaal je wel reiskostenvergoeding). Mocht je jezelf of een ander door haar willen laten behandelen dan breng ik je met alle plezier met haar in contact!

te veel marathons (?)

Een marathon volbrengen is voor vele lopers een typisch ‘bucket-list dingetje’. Ooit wil menig ‘runner’ er (net zoals ik anderhalf jaar geleden) ééntje lopen, al dan niet verbonden aan het bereiken van een bepaalde leeftijd of een andere mijlpaal. Die ene van mij, in New York, was niet het einde maar juist het begin van een niet te stuiten passie. Rotterdam en Berlijn volgden al snel en Boston is mijn volgende marathon-stop. Ik zat vanmorgen zelfs al even te gluren op de website van een Nederlandse marathon die ik overweeg voor in de zomer, ik droom daarnaast van de marathon van Chicago eind 2017 en heb zelfs al een internationale 42,195 km op de planning voor 2018… En dan begin ik nog maar niet over de stoute plannen die LeinSmilesNellie en ik smeden in het kader van een ultra marathon (mocht je het nog niet weten Nellie: dat gaan we dus doen hoor!).

Omdat de loopsport ontzettend populair is, wordt er ook veel over gezegd en geschreven. Stel jezelf een hardloop gerelateerde vraag, google deze of zet hem op een blog, website of forum en de meningen, tips en adviezen vliegen je om de oren. En die meningen met bijbehorende tips en adviezen zijn dan weer enorm uiteenlopend. Zo ook de ‘rijtjes’ van Runners World en Losse Veter : ik houd ervan en lees ze graag. ’10 tips om sneller te worden’ , ‘5 geboden om een marathon uit te lopen’ … jullie kennen het wel. Ik doe eigenlijk nooit wat met die opsommingen maar ik vind ze wel leuk. Vaak brengen deze communities hun ideeën ook via dit soort posts naar buiten. Zoveel lopers, zoveel meningen zullen we maar zeggen….

20170115_221051

Waarom deze uiteenzetting? Omdat ik mezelf soms de vraag stel hoeveel marathons ik kan lopen in een bepaalde periode zonder dat ik er lichamelijke klachten van krijg (en mijn gezin er niet onder lijdt). Uiteindelijk moet ik natuurlijk lekker zelf weten wat ik doe, en andere lopers ook maar het ontgaat mij niet dat ook over dit onderwerp veel discussie is. ‘Heb je het al gehoord?… Pietje gaat er nu alwéér 1 doen! en maar 6 weken na zijn laatste marathon! Echt onverantwoord!’ Dat ‘Pietje’ al tientallen marathons liep zonder daar last van te krijgen en dat hij vooral enorm veel plezier heeft in deze runs, doet er voor de ‘oordelenden’ niet toe…  Zij weten hoe slecht Pietje bezig is en dat moet gezegd worden tegen wie het horen wil (of niet).

Een loopvriendin van me kan ik typeren als ‘veel-loopster’. Zij loopt bijna alles dat er valt te lopen als haar werk het toelaat. Ze reist stad en land af om aan allerlei wedstrijdjes, marathons en ‘fun runs’ deel te nemen, traint op doordeweekse dagen vele kilometers… Daar krijgt ze regelmatig kritiek op. En ik zie dat ze zich dat aantrekt ook al zeggen anderen dat ze dat niet moet doen. Vooral als ze eens laat merken dat ze moe is of dat ze ergens last van heeft dan weten de ‘oordelenden’ haar te vinden: zie je wel! Te veel gelopen! Zij zagen het al aankomen!

Maar wie heeft de wijsheid in pacht?… Ik lees momenteel De mens als duurloper van Jan Knippenberg. Hij liep onvoorstelbare afstanden (bijvoorbeeld 1600 kilometer van Nederland naar Zweden). Volgens hem is  “Lopen geen sport maar een manier van reizen, waarbij geest en lichaam zich voortdurend verplaatsen. Lopen is daarom Kunst en geen middel ter bestrijding van welvaartskwaaltjes”. Jan werd niet oud. Veel te jong kreeg hij longkanker waaraan hij uiteindelijk ook stierf. En dat ondanks zijn ‘gezonde’ lifestyle. Ik heb gezond tussen aanhalingstekens gezet omdat er ook een groep is die denkt dat de kanker vat op Jan kon krijgen vanwege al het lopen dat hij deed. Ik denk dat Jan gewoon pech heeft gehad, net zoals zoveel andere mensen die onverklaarbaar ziek worden.

Zoals bij alles in het leven vind ik dat iedereen moet doen wat hij of zij goed acht. De 1 zal moeiteloos en ongestraft marathon na marathon kunnen lopen. De ander kan het beter houden bij halve marathons of twee keer per week een 10 kilometer lopen. Dat weet ik niet door een studie of omdat ik veel van hardlopen weet. Nee, ik denk het te weten door de observaties die ik in de afgelopen 4 jaar gedaan heb. Niet iedereen heeft dezelfde aanleg, conditie of bouw. Wat voor de 1 dus slecht is of slecht voelt, kan voor een ander juist goed zijn.

Voor mijzelf geldt dat ik qua lichaam prima 2 of 3 marathons in een jaar kan lopen maar daarbij moet ik mezelf wel goed verzorgen en na een 42 kilometer goed rust nemen voor herstel. Ik word blij van dit ‘inzicht’: wat staan mij nog veel fijne kilometers te wachten! Die marathon plannen die ik heb, ga ik binnenkort dus maar concretiseren !

Pace (dankzij RunBloggers run)

img_20170112_105759_479Sinds kort heb ik me aangesloten bij een groepje Belgische/Nederlandse bloggers dat leuke (tenminste dat vind ik) hardloopblogs bundelt op de Facebookpagina RunBloggersRun. Eén van hen ‘vond me’ en vroeg of ik me bij deze club hardlopende schrijvers wil aansluiten… en zo geschiedde. Als je blog RunHedwigRun heet en zo’n groep RunBloggersRun dan kan je ook bijna niet anders. Omdat het een nieuw initiatief is, zijn we nog zoekende naar vorm en inhoud maar ook naar ‘hoe kunnen we samen meer lezers bereiken’. Het is de bedoeling dat mensen die van hardlopen houden en daar ook graag over lezen ons weten te vinden. Trouwens: mensen die alleen van blogs lezen houden en die het niet uitmaakt dat wij eigenlijk voornamelijk over rennen schrijven, zijn ook een welkom publiek.

Hoe dan ook; we hebben inmiddels regelmatig contact over van alles dat met het bloggen en lopen te maken heeft en stellen elkaar ook vragen. Toch leuk als je binnen deze betrekkelijk solitaire hobby’s ‘collegae’ hebt waarmee je van gedachten kan wisselen. Een van de gesprekken ging erover hoe vaak je schrijft en hoe je dat dan in een (vaak) druk leven inpast… Uiteraard kwamen daar wisselende antwoorden op. De een werkt de hele dag en schrijft dan s’avonds tot in de late uren, de ander is flexibel qua werk en past het op een heel andere manier in zijn of haar leven in. Wel werd duidelijk dat een aantal van mijn mede-bloggers net zoals ik- vooral ideeën opdoet tijdens het hardlopen.

Ik gaf aan dat ik vaak plannen voor een blog krijg tijdens het lopen maar dat veel ervan gaandeweg ook weer sneuvelen, dit vaak door het te lang verstrijken van de tijd. Het gesprek met de RunBloggers deed me beseffen dat er een onderwerp is dat me de laatste weken erg bezig houdt en waar ik nog niet over heb geschreven.

PACE – of in correct Nederlands: TEMPO… 

Als je net begint met hardlopen is je tempo nog geen onderwerp dat je erg bezig zou moeten houden. Hooguit het zorgen voor een tempo waarin je de te lopen afstand volhoudt speelt dan een rol… Maar als je wat meer ervaring krijgt of als je bepaalde doelen gaat stellen, wordt dit onderdeel van de sport naar mijn mening van groot belang. Als je je zoals  ik focust op de Marathon dan is onder meer het langdurig kunnen lopen op een laag tempo (in je trainingen) erg belangrijk: dit vergroot je duurvermogen. Bij het lopen van een marathon zijn na een kilometer of 15 je koolhydraten wel zo’n beetje verbrand en gaat je lichaam over op hoofdzakelijk vetverbranding. Vetverbranding kost meer zuurstof met als gevolg een langzamer looptempo. Door de training van de vetstofwisseling zal het lichaam eerder en ook bij hogere snelheid kiezen voor vetverbranding dus besparing van koolhydraten tijdens wedstrijden…

img_20170110_201136_140

Allemaal reuze interessant die theorieën maar ga er in de praktijk maar eens mee aan de slag! Ik loop Coach Tiny’s schema nu 4 weken en het gaat hartstikke goed. Ik heb nog geen dag verzuimd en zijn planning omvat gevarieerde loopvormen. Maar dan steekt wel mijn Pace-probleem de kop op. En dat is niet voor het eerst: ook onder toeziend ook van coach German worstelde ik met mijn tempo’s. De eerste keer dat het bij Tiny heel duidelijkheid werd, was tijdens een Piramideloop (Bij een piramideloop zijn de afstanden of tijden gestructureerd in een piramide. Bijvoorbeeld 1-2-3-2-1(p1) kan betekenen, dat je een bepaald tempo steeds 1, 2 en 3 minuten aanhoudt met dribbelpauzes van 1 min.)Ik begon met warmlopen en vervolgens aan de Piramide in het tempo waarin ik dit moest doen. Ik gebruik een Polar m400 om mijn tijden en pace bij te houden. Normaal is het horloge een prima gadget maar dit keer liet hij me in de steek. Als ik versnelde, duurde het behoorlijk lang voordat mijn Polar dit oppikte, om vervolgens aan het einde van de versnelling ‘plotseling’ te laten zien dat ik inmiddels op een veel te hoog tempo liep. Het is moeilijk uit te leggen maar zie het als een echo: ik kreeg mijn tempo telkens met grote vertraging te zien waardoor ik niet op tijd kon bijstellen. Daarnaast is het (sorry!) rete-irritant om al hardlopend voortdurend op je klokje te kijken. Uiteindelijk had ik dus veel te hard gelopen en misschien klinkt dat tof: als het niet je training is dan wil je dat absoluut niet.

20170112_103200Ook bij mijn duurlopen overkomt het me dat ik echt probeer het lage tempo aan te houden dat ik moet lopen maar dat dit niet goed lukt. In het begin lag het aan mij: ik vind langzamer lopen gewoon moeilijk. Maar inmiddels zie ik dat mijn Polar regelmatig het GPS signaal kwijt is. Dan loop ik in het bos en geeft het horloge aan dat ik niet 5:45/km loop maar 22:29/km… dat is nogal een verschil, bovendien klopt het ook echt niet. Mijn gemiddelde tempo wordt er tevens door beïnvloed en dit aanpassen is wederom lastig. Ook wanneer ik even stop voor een foto of om mijn veters te strikken ofzo heeft dit direct effect op het horloge.

Uiteraard kan ik door al het lopen steeds meer vertrouwen op mijn ‘inner-pace’: ik voel steeds beter aan hoe snel ik loop. Maar bij intervals en piramide’s wil je gewoon exacter zijn dan ‘een gevoel’…

Ik ben ECHT oprecht heel benieuwd hoe andere lopers hiermee omgaan!  Wie het weet, mag het zeggen! Thanks!

Running girl van de week ;-)

screenshot_20170109-120524

foto: Andy Astfalck voor Runners world

 

Met de Halve van Egmond nog in mijn benen ben ik op deze druilerige maandag in het zonnetje gezet! Hartstikke leuk (en trots!) dat RunningGirls.nl mij heeft verkozen tot ‘running girl van de week’. Het artikel dat hierbij hoort, vind je via onderstaande link:

RunningGirls.nl

Veel leesplezier!

Oh en ik werd ook nog gewezen op een paar sfeerplaatjes (onder andere geschoten door Runners World) van tijdens de Halve van Egmond. Die wil ik toch even delen hier, net zoals een paar foto’s die ik zelf maakte

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Ik liep hem -voor wie het interesseert- trouwens in

schermafbeelding-2017-01-09-om-14-02-57

Dat is dus een kleine 7 minuten sneller dan vorig jaar toen ik er 1.47.13 voor nodig had om hem uit te lopen (al waren de omstandigheden toen veel zwaarder!). Maar er is toch weer progressie! Blij mee!

Lieve Robert Lathouwers…

Het ligt meer in mijn  aard om te beginnen met ‘beste’ of misschien zelfs ‘geachte’ maar dan valt mijn ‘blog-brief’ niet zo op (en dat is nu juist de bedoeling!). Het is trouwens best aannemelijk dat je lief bent dus… ik waag het er maar op.

Gisteren werd ik wakker met op mijn netvlies iets dat ik de avond ervoor omcirkeld in mijn agenda had zien staan. Ik was niet heel fit want mijn twee kinderen sliepen die nacht bij mij in bed omdat mijn lief op reis is. Ze namen slapend het hele bed in beslag dus dan weet je het wel (of niet wellicht). Any way: Ik bleef ‘het omcirkelde iets‘ obsessief in mijn gedachten houden omdat ik het ondanks mijn vermoeidheid AB-SO-LUUT niet mocht vergeten! Ik focuste erop terwijl ik boterhammen smeerde voor mijn zoon, en beschuit voor mijn dochter, toen ik met ze aan het ontbijten was, toen ik ze hielp met douchen, gevolgd door een uitgebreide aankleed-sessie, om vervolgens zelf een douche te nemen en me aan te kleden maar toen ik op het punt stond dat te doen, las ik via een bericht op mijn telefoon plotseling dat het zover was:

Heel hardlopend Nederland kon zich vanaf dat moment aanmelden om lid te worden van het Asics Frontrunner team Nederland!!! 

Nou krijg je er een maand de tijd voor om de prachtigste sollicitatie ooit in elkaar te zetten. En heb je dus alle mogelijkheden om eens rustig te overwegen wat je op Asics en het Frontrunners-team wilt overbrengen in de hoop dat ze jou uit die (ongetwijfeld) enorme stapel lopers kiezen….  Maar nee hoor; ik kon geen seconde langer wachten en vulde het ‘sollicitatieformulier’ onmiddellijk in. Slechts gehuld in een handdoek, de restjes mascara nog druipend over mijn wangen en met twee kinderen die voortdurend riepen: ‘mamaaaaa, we moeten gaan!!’ slingerde ik mijn meest primitieve motivatie ‘jullie’ kant op. Ik kan het niet teruglezen en weet dus ook niet eens meer exact wat ik heb geschreven. In  grote lijnen wel…

Dat ik zo ontzettend van hardlopen houd, dat het in de afgelopen vier jaar mijn levensstijl is geworden. Dat het me al zoveel gebracht heeft en dat ik -bijvoorbeeld met mijn blog- hoop ook anderen te inspireren. Dat ik vooral zo ontzettend geniet van ‘de weg naar een race toe’. Hoe al die momenten samen voor mij 1 groot avontuur vormen dat samenkomt op D-day. En dat D-day heel prachtig is maar dat ‘the road to’ het allermooist is. Maar eigenlijk doe ik mezelf -en jullie dus ook- dan tekort. Hardlopen is voor mij pure emotie. Het zit soms zelfs zo diep (echt waar!) dat ik er vol van kan schieten. Zowel wanneer een ander iets bereikt binnen deze sport (en dat kan variëren van beginnen met lopen tot het uitlopen van een race) als binnen mijn eigen loopbeleving. Een paar keer heb ik jankend gerend. Van blijdschap (laten we het een aparte vorm van ‘runners high’ noemen) maar ook van woede, teleurstelling of door een inzicht over mijzelf.

(Als ik slim zou zijn, zou ik hier ook nog heel uitgebreid schrijven dat ik nog nooit op andere schoenen heb gelopen dan op die van Asics (ik ben een super trouwe fan). En dat ik mijn Instagram account nog niet zo heel lang geleden pas ‘openbaar’ heb gemaakt waardoor ik er ‘slechts’ 898 volgers heb maar dat deze groep groeiende is. Maar dat vind ik zo sneu… dus dat doe ik maar niet. En het zou pas echt heel sneu overkomen als ik vertel dat ik geïnterviewd ben voor het boek Mama’s marathon van Esther Roelofs dat in het voorjaar uitkomt waardoor ik het team wellicht extra onder de aandacht kan brengen. Dus ook geen woord daarover uiteraard! Oh en dat ik meer dan 10.000 mensen zo ver kreeg om een Petitie voor Michel Butter te tekenen omdat ik vond -en vind- dat hij naar Rio moe(s)t ga ik zeker niet melden… net zoals het feit dat marathon legende German Silva me trainde voor de marathon van New York. ‘Name dropping’ is iets vreselijks en bovenal zou het nogal treurig zijn als je dergelijke dingen nodig hebt om in dat toffe team te komen).

Ik vind het eng om mijn ‘sollicitatie’ naar een plek in het team hier openbaar te maken. Want weet je Robert: dan weten ineens best veel mensen het. En als ik er dan niet bij zit dan voel ik me vast toch even teleurgesteld. Dat is nou eenmaal zo met dingen die ik heel graag wil. Was ik maar enorm ‘zen’ in plaats van een gepassioneerde gedreven loper …

Maargoed: het lopen van mijn eerste marathon in november 2015 vond ik ook spannend. Ook daarvoor ben ik uit mijn ‘comfort zone’ gestapt. En het heeft me alleen maar mooie dingen gebracht…. Dusss.

Lieve Robert, je doet de selectie vast niet zelf. Maar dan weet jíj in ieder geval dat ik meer dan graag een Asics Frontrunner wil worden. De groetjes aan de overige teamleden. Ik hoop je bij de eerste meeting te zien. En zo niet dan snik ik wel even een potje tijdens een long run. Dan is dat ook weer opgelost. En als mensen me vragen of ik er bij zit dan zeg ik gewoon: nèh… daar heb ik het veel te druk voor…

(Bijna) alles Nieuw

img_20161215_160803Gelukkig 2017 allemaal! Het nieuwe jaar is iets meer dan een dag oud dus ik vind het een mooi moment om mijn goede voornemens te delen. Ik neem ‘goede voornemens’ die worden uitgesproken rond 1 januari eigenlijk nooit zo serieus… meestal houdt men zich er maar kort of zelfs helemaal niet aan. Als je je leven of levensstijl wilt veranderen is iedere willekeurige dag een perfect begin. Zo stopte ik op dinsdagmiddag 21 april 2015 ineens -midden in een sigaret- met roken. Ik heb tot de dag van vandaag geen trekje meer genomen en ben ook zeker niet van plan dat ooit nog te doen. Ik zou meteen weer verslaafd zijn vermoed ik, dus ik neem geen enkel risico. Ik ben gewoon te blij dat het me gelukt is!

Aan de voornemens die ik nu heb, ga ik me zeker houden. Ik heb de meesten namelijk al een tijdje terug in gang gezet.

Op 1 januari doe ik al een aantal jaar mee aan ‘dry january’. Dat houdt in dat je in deze maand geen alcohol drinkt. Je lever krijgt even alle rust met alle voordelen van dien. Iedere keer als ik mee doe, blijf ik er ‘in hangen’… maandenlang drink ik niks, gewoon omdat ik dat eigenlijk wel prima vind. Totdat het zomer wordt: dan is een lekker wijntje te verleidelijk! Dry January komt ook goed uit met de Boston Marathon in het vooruitzicht; hoe gezonder de leefstijl hoe beter het resultaat (hoop ik 😉 )

…. en daarover gesproken: een nieuw jaar betekent dit keer voor mij ook een nieuwe coach, trainer en een nieuwe atletiekvereniging.

Zoals jullie weten, trainde ik voor mijn eerste marathon bij coach German Silva. Het was de bedoeling dat ik ook Rotterdam en Berlijn met hem zou doen maar helaas liep dit anders. Omdat ik merk dat ik met begeleiding trainen fijner vind dan alleen, ben ik op zoek gegaan naar een nieuwe coach. Sinds twee weken word ik begeleid door Tiny Raijmakers ; ik kende hem van zijn blog en toen ik loopmaatje Joke enthousiast over hem hoorde spreken (zij traint ook bij Tiny), besloot ik hem te benaderen. De kans was klein dat het zou lukken want Tiny heeft bijna geen plaats voor nieuwe ‘pupillen’. Ik was zo gelukkig dat hij een plekje voor me heeft. Ik loop eerst 6 weken het schema dat hij voor me maakte en dan kijken we verder. Tot nu toe bevallen zijn schema en aanpak erg goed!

img_20161227_202154_019

Voor mijn intervals train ik sinds kort bij de Gooise Atletiek Club Hilversum , of in t kort : GAC. Twee weken geleden bezocht ik de club voor het eerst met toch wel wat lichte zenuwen… Mijn oude loopgroep bij Phanos is bekend terrein. Hier in Hilversum ken ik niemand en ik had geen idee bij welke groep ik zou passen. Een beetje onwennig probeerde ik in de ‘chaos’ van lopers een trainer te vinden die me kon vertellen bij wie ik moest zijn. Ik sprak een man met een blauw jasje aan waar in knalgele letters ‘trainer’ op stond: kan niet missen! De man was vriendelijk maar in eerste instantie had hij ook een houding die uitstraalde dat ik in zijn groepje niet veel te zoeken heb. Ik moest op donderdag maar terugkomen zei hij. Ik vroeg: ‘is er vanavond dan geen baantraining? Dat past beter in mijn schema’.  De man die Frans blijkt te heten stelde wat vragen over mijn gelopen tijden, reageerde positief op mijn  antwoorden en toen mocht ik toch meelopen met zijn groep. Ik snap achteraf wel waarom hij me niet met open armen binnenhaalde. Frans traint op de dinsdag een groep met zeer snelle lopers. Ik pas erbij maar ik vind zelf dat het flink aanpoten is. Ik ben enorm dankbaar dat ik met deze groep mag trainen want ik leer veel van ze en het lopen met zulke speedy’s vind ik heel motiverend! Frans is nu dus mijn ‘trainer in de praktijk’.

In 2016 blijk ik bijna 1900 kilometer gelopen te hebben. De eerste paar kilometers van 2017 liep ik gisteren al. Komend weekend staat de halve van Egmond op het programma (als ik mijn startnummer nog ontvang…) en verder werk ik nu dus gedisciplineerd mijn schema af.

2017 is begonnen. Het jaar waarin ik de marathon van Boston zal lopen maar ook zeker nog een andere mooie 42,195 km …

Ik wens iedereen een fantastisch jaar toe zowel op sportief gebied als alles er omheen! Proost! (…met thee 😉 )

img_20170101_153737_506

In retrospectief

Het afgelopen hardloopjaar was uitzonderlijk en speciaal voor mij. Ik liep in twaalf maanden drie marathons. Iets dat ik eerder niet voor mogelijk had gehouden. Tot november 2015 dacht ik dat de marathon van New York mijn eerste en enige zou zijn en blijven. In april 2016 voegde ik daar tot mijn eigen verbazing Rotterdam aan toe en nog maar drie maanden geleden volgde in september van dit jaar de marathon van Berlijn als afsluiter van een mooie trilogie.

In 2016 rende ik tot op de dag van vandaag 1782 kilometer en trainde ik voor mijn 3 marathons in totaal gedurende 2679 kilometers. Best indrukwekkend vind ik zelf maar ook weer niet omdat ik vrijwel elke kilometer met plezier heb afgelegd.

img_20161218_174858

Ik ontving van de week uiteindelijk mijn ‘Urkunde’ uit Berlijn met daarbij verschillende statistische gegevens. Jullie kennen me inmiddels dus ik kan eerlijk zeggen dat ik het dan super cool vind dat ik in de bovenste regionen van mijn leeftijdsgroep ben geëindigd en ook ‘all over’ is 30.298 van de 35.999 deelnemers achter me laten iets dat me een kick geeft. Van Rotterdam heb ik geen Oorkonde ontvangen maar daar liep ik zelfs 5 seconden sneller dan in Duitsland.Met die tijd (maar ook die van Berlijn) kon ik me kwalificeren voor de marathon van Boston die ik in april 2017 zal lopen.

schermafbeelding-2016-12-20-om-12-00-15

Ik heb het afgelopen jaar enorm veel nieuwe mensen leren kennen door het hardlopen. Geregeld ga ik op pad met nieuwe loopmaatjes die dan gaandeweg vaak bekende loopmaatjes worden of zich zelfs ontpoppen tot vrienden. Dat ik daarbij vaak getrakteerd word op nieuwe looproutes of hardlopen in een andere omgeving is een extra cadeau! Met sommigen van hen smeed ik snode plannen voor loopjes in de toekomst. Soms dromen we weg naar verre oorden waar mooie marathons worden gelopen (ik noem geen namen M.D. uit L.) Ik raak gemotiveerd door al die positieve leuke mensen: bedankt jongens!

Tekenend voor 2016 was het toch wel solitair trainen. Waar ik eerst begeleid werd door coach German, trainde ik voor het leeuwendeel alleen naar Rotterdam toe en uiteindelijk helemaal zelf voor Berlijn. Ik mis het hebben van een trainer / coach dus gelukkig heb ik inmiddels een heel fijn iemand gevonden die deze taak op zich wil nemen in de aanloop naar Boston. Vandaag begin ik met zijn schema… daarover meer op een ander moment. Bij mijn nieuwe ‘weg’ hoort ook een nieuwe atletiekvereniging. Als ‘Goois meisje’ ben ik lid geworden van GACH om met name mijn baantrainingen voort te kunnen zetten maar wie weet brengt de club me nog veel meer.

Begin november sprak ik met Esther Roelofs, auteur van Mama’s Marathon – een hardloopgids voor moeders. Esther interviewde mij voor dit boek dat rond moederdag uitgebracht wordt. Ik wijd graag een apart blog aan deze veelzijdige gedreven hardloopster en het boek dat zij geschreven heeft maar omdat ik enorm vereerd ben dat zij onder andere mijn verhaal in haar boek verwerkt heeft, wilde ik dat vast hier delen!

schermafbeelding-2016-12-20-om-12-30-16

Kan 2017 net zo fijn worden als 2016? Wat gaat het nieuwe jaar me brengen? Ik ben meer dan alleen hardloopster dus ik hoop vooral dat mijn dierbaren en ikzelf gezond mogen blijven en dat de enge dingen die er momenteel veelvuldig gebeuren in de wereld een halt toegeroepen worden.  

Als hardloper durf ik hier mijn wens om een nog scherpere tijd op de 42,195 kilometer neer te zetten wel te uit te spreken. Mijn  nieuwe trainer vertelde dat je -ongeacht de leeftijd waarop je begonnen bent- je na ongeveer 8 jaar hardlopen pas op je piek zit. Dat betekent dat ik over 4 jaar dat moment bereik. Nog minimaal 48 maanden mag ik dus werken aan vooruitgang. Vandaag begin ik aan de eerste van die maanden!

Heel gezellige, veilige kerstdagen allemaal!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.