te veel marathons (?)

Een marathon volbrengen is voor vele lopers een typisch ‘bucket-list dingetje’. Ooit wil menig ‘runner’ er (net zoals ik anderhalf jaar geleden) ééntje lopen, al dan niet verbonden aan het bereiken van een bepaalde leeftijd of een andere mijlpaal. Die ene van mij, in New York, was niet het einde maar juist het begin van een niet te stuiten passie. Rotterdam en Berlijn volgden al snel en Boston is mijn volgende marathon-stop. Ik zat vanmorgen zelfs al even te gluren op de website van een Nederlandse marathon die ik overweeg voor in de zomer, ik droom daarnaast van de marathon van Chicago eind 2017 en heb zelfs al een internationale 42,195 km op de planning voor 2018… En dan begin ik nog maar niet over de stoute plannen die LeinSmilesNellie en ik smeden in het kader van een ultra marathon (mocht je het nog niet weten Nellie: dat gaan we dus doen hoor!).

Omdat de loopsport ontzettend populair is, wordt er ook veel over gezegd en geschreven. Stel jezelf een hardloop gerelateerde vraag, google deze of zet hem op een blog, website of forum en de meningen, tips en adviezen vliegen je om de oren. En die meningen met bijbehorende tips en adviezen zijn dan weer enorm uiteenlopend. Zo ook de ‘rijtjes’ van Runners World en Losse Veter : ik houd ervan en lees ze graag. ’10 tips om sneller te worden’ , ‘5 geboden om een marathon uit te lopen’ … jullie kennen het wel. Ik doe eigenlijk nooit wat met die opsommingen maar ik vind ze wel leuk. Vaak brengen deze communities hun ideeën ook via dit soort posts naar buiten. Zoveel lopers, zoveel meningen zullen we maar zeggen….

20170115_221051

Waarom deze uiteenzetting? Omdat ik mezelf soms de vraag stel hoeveel marathons ik kan lopen in een bepaalde periode zonder dat ik er lichamelijke klachten van krijg (en mijn gezin er niet onder lijdt). Uiteindelijk moet ik natuurlijk lekker zelf weten wat ik doe, en andere lopers ook maar het ontgaat mij niet dat ook over dit onderwerp veel discussie is. ‘Heb je het al gehoord?… Pietje gaat er nu alwéér 1 doen! en maar 6 weken na zijn laatste marathon! Echt onverantwoord!’ Dat ‘Pietje’ al tientallen marathons liep zonder daar last van te krijgen en dat hij vooral enorm veel plezier heeft in deze runs, doet er voor de ‘oordelenden’ niet toe…  Zij weten hoe slecht Pietje bezig is en dat moet gezegd worden tegen wie het horen wil (of niet).

Een loopvriendin van me kan ik typeren als ‘veel-loopster’. Zij loopt bijna alles dat er valt te lopen als haar werk het toelaat. Ze reist stad en land af om aan allerlei wedstrijdjes, marathons en ‘fun runs’ deel te nemen, traint op doordeweekse dagen vele kilometers… Daar krijgt ze regelmatig kritiek op. En ik zie dat ze zich dat aantrekt ook al zeggen anderen dat ze dat niet moet doen. Vooral als ze eens laat merken dat ze moe is of dat ze ergens last van heeft dan weten de ‘oordelenden’ haar te vinden: zie je wel! Te veel gelopen! Zij zagen het al aankomen!

Maar wie heeft de wijsheid in pacht?… Ik lees momenteel De mens als duurloper van Jan Knippenberg. Hij liep onvoorstelbare afstanden (bijvoorbeeld 1600 kilometer van Nederland naar Zweden). Volgens hem is  “Lopen geen sport maar een manier van reizen, waarbij geest en lichaam zich voortdurend verplaatsen. Lopen is daarom Kunst en geen middel ter bestrijding van welvaartskwaaltjes”. Jan werd niet oud. Veel te jong kreeg hij longkanker waaraan hij uiteindelijk ook stierf. En dat ondanks zijn ‘gezonde’ lifestyle. Ik heb gezond tussen aanhalingstekens gezet omdat er ook een groep is die denkt dat de kanker vat op Jan kon krijgen vanwege al het lopen dat hij deed. Ik denk dat Jan gewoon pech heeft gehad, net zoals zoveel andere mensen die onverklaarbaar ziek worden.

Zoals bij alles in het leven vind ik dat iedereen moet doen wat hij of zij goed acht. De 1 zal moeiteloos en ongestraft marathon na marathon kunnen lopen. De ander kan het beter houden bij halve marathons of twee keer per week een 10 kilometer lopen. Dat weet ik niet door een studie of omdat ik veel van hardlopen weet. Nee, ik denk het te weten door de observaties die ik in de afgelopen 4 jaar gedaan heb. Niet iedereen heeft dezelfde aanleg, conditie of bouw. Wat voor de 1 dus slecht is of slecht voelt, kan voor een ander juist goed zijn.

Voor mijzelf geldt dat ik qua lichaam prima 2 of 3 marathons in een jaar kan lopen maar daarbij moet ik mezelf wel goed verzorgen en na een 42 kilometer goed rust nemen voor herstel. Ik word blij van dit ‘inzicht’: wat staan mij nog veel fijne kilometers te wachten! Die marathon plannen die ik heb, ga ik binnenkort dus maar concretiseren !

Pace (dankzij RunBloggers run)

img_20170112_105759_479Sinds kort heb ik me aangesloten bij een groepje Belgische/Nederlandse bloggers dat leuke (tenminste dat vind ik) hardloopblogs bundelt op de Facebookpagina RunBloggersRun. Eén van hen ‘vond me’ en vroeg of ik me bij deze club hardlopende schrijvers wil aansluiten… en zo geschiedde. Als je blog RunHedwigRun heet en zo’n groep RunBloggersRun dan kan je ook bijna niet anders. Omdat het een nieuw initiatief is, zijn we nog zoekende naar vorm en inhoud maar ook naar ‘hoe kunnen we samen meer lezers bereiken’. Het is de bedoeling dat mensen die van hardlopen houden en daar ook graag over lezen ons weten te vinden. Trouwens: mensen die alleen van blogs lezen houden en die het niet uitmaakt dat wij eigenlijk voornamelijk over rennen schrijven, zijn ook een welkom publiek.

Hoe dan ook; we hebben inmiddels regelmatig contact over van alles dat met het bloggen en lopen te maken heeft en stellen elkaar ook vragen. Toch leuk als je binnen deze betrekkelijk solitaire hobby’s ‘collegae’ hebt waarmee je van gedachten kan wisselen. Een van de gesprekken ging erover hoe vaak je schrijft en hoe je dat dan in een (vaak) druk leven inpast… Uiteraard kwamen daar wisselende antwoorden op. De een werkt de hele dag en schrijft dan s’avonds tot in de late uren, de ander is flexibel qua werk en past het op een heel andere manier in zijn of haar leven in. Wel werd duidelijk dat een aantal van mijn mede-bloggers net zoals ik- vooral ideeën opdoet tijdens het hardlopen.

Ik gaf aan dat ik vaak plannen voor een blog krijg tijdens het lopen maar dat veel ervan gaandeweg ook weer sneuvelen, dit vaak door het te lang verstrijken van de tijd. Het gesprek met de RunBloggers deed me beseffen dat er een onderwerp is dat me de laatste weken erg bezig houdt en waar ik nog niet over heb geschreven.

PACE – of in correct Nederlands: TEMPO… 

Als je net begint met hardlopen is je tempo nog geen onderwerp dat je erg bezig zou moeten houden. Hooguit het zorgen voor een tempo waarin je de te lopen afstand volhoudt speelt dan een rol… Maar als je wat meer ervaring krijgt of als je bepaalde doelen gaat stellen, wordt dit onderdeel van de sport naar mijn mening van groot belang. Als je je zoals  ik focust op de Marathon dan is onder meer het langdurig kunnen lopen op een laag tempo (in je trainingen) erg belangrijk: dit vergroot je duurvermogen. Bij het lopen van een marathon zijn na een kilometer of 15 je koolhydraten wel zo’n beetje verbrand en gaat je lichaam over op hoofdzakelijk vetverbranding. Vetverbranding kost meer zuurstof met als gevolg een langzamer looptempo. Door de training van de vetstofwisseling zal het lichaam eerder en ook bij hogere snelheid kiezen voor vetverbranding dus besparing van koolhydraten tijdens wedstrijden…

img_20170110_201136_140

Allemaal reuze interessant die theorieën maar ga er in de praktijk maar eens mee aan de slag! Ik loop Coach Tiny’s schema nu 4 weken en het gaat hartstikke goed. Ik heb nog geen dag verzuimd en zijn planning omvat gevarieerde loopvormen. Maar dan steekt wel mijn Pace-probleem de kop op. En dat is niet voor het eerst: ook onder toeziend ook van coach German worstelde ik met mijn tempo’s. De eerste keer dat het bij Tiny heel duidelijkheid werd, was tijdens een Piramideloop (Bij een piramideloop zijn de afstanden of tijden gestructureerd in een piramide. Bijvoorbeeld 1-2-3-2-1(p1) kan betekenen, dat je een bepaald tempo steeds 1, 2 en 3 minuten aanhoudt met dribbelpauzes van 1 min.)Ik begon met warmlopen en vervolgens aan de Piramide in het tempo waarin ik dit moest doen. Ik gebruik een Polar m400 om mijn tijden en pace bij te houden. Normaal is het horloge een prima gadget maar dit keer liet hij me in de steek. Als ik versnelde, duurde het behoorlijk lang voordat mijn Polar dit oppikte, om vervolgens aan het einde van de versnelling ‘plotseling’ te laten zien dat ik inmiddels op een veel te hoog tempo liep. Het is moeilijk uit te leggen maar zie het als een echo: ik kreeg mijn tempo telkens met grote vertraging te zien waardoor ik niet op tijd kon bijstellen. Daarnaast is het (sorry!) rete-irritant om al hardlopend voortdurend op je klokje te kijken. Uiteindelijk had ik dus veel te hard gelopen en misschien klinkt dat tof: als het niet je training is dan wil je dat absoluut niet.

20170112_103200Ook bij mijn duurlopen overkomt het me dat ik echt probeer het lage tempo aan te houden dat ik moet lopen maar dat dit niet goed lukt. In het begin lag het aan mij: ik vind langzamer lopen gewoon moeilijk. Maar inmiddels zie ik dat mijn Polar regelmatig het GPS signaal kwijt is. Dan loop ik in het bos en geeft het horloge aan dat ik niet 5:45/km loop maar 22:29/km… dat is nogal een verschil, bovendien klopt het ook echt niet. Mijn gemiddelde tempo wordt er tevens door beïnvloed en dit aanpassen is wederom lastig. Ook wanneer ik even stop voor een foto of om mijn veters te strikken ofzo heeft dit direct effect op het horloge.

Uiteraard kan ik door al het lopen steeds meer vertrouwen op mijn ‘inner-pace’: ik voel steeds beter aan hoe snel ik loop. Maar bij intervals en piramide’s wil je gewoon exacter zijn dan ‘een gevoel’…

Ik ben ECHT oprecht heel benieuwd hoe andere lopers hiermee omgaan!  Wie het weet, mag het zeggen! Thanks!

Running girl van de week ;-)

screenshot_20170109-120524

foto: Andy Astfalck voor Runners world

 

Met de Halve van Egmond nog in mijn benen ben ik op deze druilerige maandag in het zonnetje gezet! Hartstikke leuk (en trots!) dat RunningGirls.nl mij heeft verkozen tot ‘running girl van de week’. Het artikel dat hierbij hoort, vind je via onderstaande link:

RunningGirls.nl

Veel leesplezier!

Oh en ik werd ook nog gewezen op een paar sfeerplaatjes (onder andere geschoten door Runners World) van tijdens de Halve van Egmond. Die wil ik toch even delen hier, net zoals een paar foto’s die ik zelf maakte

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Ik liep hem -voor wie het interesseert- trouwens in

schermafbeelding-2017-01-09-om-14-02-57

Dat is dus een kleine 7 minuten sneller dan vorig jaar toen ik er 1.47.13 voor nodig had om hem uit te lopen (al waren de omstandigheden toen veel zwaarder!). Maar er is toch weer progressie! Blij mee!

Lieve Robert Lathouwers…

Het ligt meer in mijn  aard om te beginnen met ‘beste’ of misschien zelfs ‘geachte’ maar dan valt mijn ‘blog-brief’ niet zo op (en dat is nu juist de bedoeling!). Het is trouwens best aannemelijk dat je lief bent dus… ik waag het er maar op.

Gisteren werd ik wakker met op mijn netvlies iets dat ik de avond ervoor omcirkeld in mijn agenda had zien staan. Ik was niet heel fit want mijn twee kinderen sliepen die nacht bij mij in bed omdat mijn lief op reis is. Ze namen slapend het hele bed in beslag dus dan weet je het wel (of niet wellicht). Any way: Ik bleef ‘het omcirkelde iets‘ obsessief in mijn gedachten houden omdat ik het ondanks mijn vermoeidheid AB-SO-LUUT niet mocht vergeten! Ik focuste erop terwijl ik boterhammen smeerde voor mijn zoon, en beschuit voor mijn dochter, toen ik met ze aan het ontbijten was, toen ik ze hielp met douchen, gevolgd door een uitgebreide aankleed-sessie, om vervolgens zelf een douche te nemen en me aan te kleden maar toen ik op het punt stond dat te doen, las ik via een bericht op mijn telefoon plotseling dat het zover was:

Heel hardlopend Nederland kon zich vanaf dat moment aanmelden om lid te worden van het Asics Frontrunner team Nederland!!! 

Nou krijg je er een maand de tijd voor om de prachtigste sollicitatie ooit in elkaar te zetten. En heb je dus alle mogelijkheden om eens rustig te overwegen wat je op Asics en het Frontrunners-team wilt overbrengen in de hoop dat ze jou uit die (ongetwijfeld) enorme stapel lopers kiezen….  Maar nee hoor; ik kon geen seconde langer wachten en vulde het ‘sollicitatieformulier’ onmiddellijk in. Slechts gehuld in een handdoek, de restjes mascara nog druipend over mijn wangen en met twee kinderen die voortdurend riepen: ‘mamaaaaa, we moeten gaan!!’ slingerde ik mijn meest primitieve motivatie ‘jullie’ kant op. Ik kan het niet teruglezen en weet dus ook niet eens meer exact wat ik heb geschreven. In  grote lijnen wel…

Dat ik zo ontzettend van hardlopen houd, dat het in de afgelopen vier jaar mijn levensstijl is geworden. Dat het me al zoveel gebracht heeft en dat ik -bijvoorbeeld met mijn blog- hoop ook anderen te inspireren. Dat ik vooral zo ontzettend geniet van ‘de weg naar een race toe’. Hoe al die momenten samen voor mij 1 groot avontuur vormen dat samenkomt op D-day. En dat D-day heel prachtig is maar dat ‘the road to’ het allermooist is. Maar eigenlijk doe ik mezelf -en jullie dus ook- dan tekort. Hardlopen is voor mij pure emotie. Het zit soms zelfs zo diep (echt waar!) dat ik er vol van kan schieten. Zowel wanneer een ander iets bereikt binnen deze sport (en dat kan variëren van beginnen met lopen tot het uitlopen van een race) als binnen mijn eigen loopbeleving. Een paar keer heb ik jankend gerend. Van blijdschap (laten we het een aparte vorm van ‘runners high’ noemen) maar ook van woede, teleurstelling of door een inzicht over mijzelf.

(Als ik slim zou zijn, zou ik hier ook nog heel uitgebreid schrijven dat ik nog nooit op andere schoenen heb gelopen dan op die van Asics (ik ben een super trouwe fan). En dat ik mijn Instagram account nog niet zo heel lang geleden pas ‘openbaar’ heb gemaakt waardoor ik er ‘slechts’ 898 volgers heb maar dat deze groep groeiende is. Maar dat vind ik zo sneu… dus dat doe ik maar niet. En het zou pas echt heel sneu overkomen als ik vertel dat ik geïnterviewd ben voor het boek Mama’s marathon van Esther Roelofs dat in het voorjaar uitkomt waardoor ik het team wellicht extra onder de aandacht kan brengen. Dus ook geen woord daarover uiteraard! Oh en dat ik meer dan 10.000 mensen zo ver kreeg om een Petitie voor Michel Butter te tekenen omdat ik vond -en vind- dat hij naar Rio moe(s)t ga ik zeker niet melden… net zoals het feit dat marathon legende German Silva me trainde voor de marathon van New York. ‘Name dropping’ is iets vreselijks en bovenal zou het nogal treurig zijn als je dergelijke dingen nodig hebt om in dat toffe team te komen).

Ik vind het eng om mijn ‘sollicitatie’ naar een plek in het team hier openbaar te maken. Want weet je Robert: dan weten ineens best veel mensen het. En als ik er dan niet bij zit dan voel ik me vast toch even teleurgesteld. Dat is nou eenmaal zo met dingen die ik heel graag wil. Was ik maar enorm ‘zen’ in plaats van een gepassioneerde gedreven loper …

Maargoed: het lopen van mijn eerste marathon in november 2015 vond ik ook spannend. Ook daarvoor ben ik uit mijn ‘comfort zone’ gestapt. En het heeft me alleen maar mooie dingen gebracht…. Dusss.

Lieve Robert, je doet de selectie vast niet zelf. Maar dan weet jíj in ieder geval dat ik meer dan graag een Asics Frontrunner wil worden. De groetjes aan de overige teamleden. Ik hoop je bij de eerste meeting te zien. En zo niet dan snik ik wel even een potje tijdens een long run. Dan is dat ook weer opgelost. En als mensen me vragen of ik er bij zit dan zeg ik gewoon: nèh… daar heb ik het veel te druk voor…

(Bijna) alles Nieuw

img_20161215_160803Gelukkig 2017 allemaal! Het nieuwe jaar is iets meer dan een dag oud dus ik vind het een mooi moment om mijn goede voornemens te delen. Ik neem ‘goede voornemens’ die worden uitgesproken rond 1 januari eigenlijk nooit zo serieus… meestal houdt men zich er maar kort of zelfs helemaal niet aan. Als je je leven of levensstijl wilt veranderen is iedere willekeurige dag een perfect begin. Zo stopte ik op dinsdagmiddag 21 april 2015 ineens -midden in een sigaret- met roken. Ik heb tot de dag van vandaag geen trekje meer genomen en ben ook zeker niet van plan dat ooit nog te doen. Ik zou meteen weer verslaafd zijn vermoed ik, dus ik neem geen enkel risico. Ik ben gewoon te blij dat het me gelukt is!

Aan de voornemens die ik nu heb, ga ik me zeker houden. Ik heb de meesten namelijk al een tijdje terug in gang gezet.

Op 1 januari doe ik al een aantal jaar mee aan ‘dry january’. Dat houdt in dat je in deze maand geen alcohol drinkt. Je lever krijgt even alle rust met alle voordelen van dien. Iedere keer als ik mee doe, blijf ik er ‘in hangen’… maandenlang drink ik niks, gewoon omdat ik dat eigenlijk wel prima vind. Totdat het zomer wordt: dan is een lekker wijntje te verleidelijk! Dry January komt ook goed uit met de Boston Marathon in het vooruitzicht; hoe gezonder de leefstijl hoe beter het resultaat (hoop ik 😉 )

…. en daarover gesproken: een nieuw jaar betekent dit keer voor mij ook een nieuwe coach, trainer en een nieuwe atletiekvereniging.

Zoals jullie weten, trainde ik voor mijn eerste marathon bij coach German Silva. Het was de bedoeling dat ik ook Rotterdam en Berlijn met hem zou doen maar helaas liep dit anders. Omdat ik merk dat ik met begeleiding trainen fijner vind dan alleen, ben ik op zoek gegaan naar een nieuwe coach. Sinds twee weken word ik begeleid door Tiny Raijmakers ; ik kende hem van zijn blog en toen ik loopmaatje Joke enthousiast over hem hoorde spreken (zij traint ook bij Tiny), besloot ik hem te benaderen. De kans was klein dat het zou lukken want Tiny heeft bijna geen plaats voor nieuwe ‘pupillen’. Ik was zo gelukkig dat hij een plekje voor me heeft. Ik loop eerst 6 weken het schema dat hij voor me maakte en dan kijken we verder. Tot nu toe bevallen zijn schema en aanpak erg goed!

img_20161227_202154_019

Voor mijn intervals train ik sinds kort bij de Gooise Atletiek Club Hilversum , of in t kort : GAC. Twee weken geleden bezocht ik de club voor het eerst met toch wel wat lichte zenuwen… Mijn oude loopgroep bij Phanos is bekend terrein. Hier in Hilversum ken ik niemand en ik had geen idee bij welke groep ik zou passen. Een beetje onwennig probeerde ik in de ‘chaos’ van lopers een trainer te vinden die me kon vertellen bij wie ik moest zijn. Ik sprak een man met een blauw jasje aan waar in knalgele letters ‘trainer’ op stond: kan niet missen! De man was vriendelijk maar in eerste instantie had hij ook een houding die uitstraalde dat ik in zijn groepje niet veel te zoeken heb. Ik moest op donderdag maar terugkomen zei hij. Ik vroeg: ‘is er vanavond dan geen baantraining? Dat past beter in mijn schema’.  De man die Frans blijkt te heten stelde wat vragen over mijn gelopen tijden, reageerde positief op mijn  antwoorden en toen mocht ik toch meelopen met zijn groep. Ik snap achteraf wel waarom hij me niet met open armen binnenhaalde. Frans traint op de dinsdag een groep met zeer snelle lopers. Ik pas erbij maar ik vind zelf dat het flink aanpoten is. Ik ben enorm dankbaar dat ik met deze groep mag trainen want ik leer veel van ze en het lopen met zulke speedy’s vind ik heel motiverend! Frans is nu dus mijn ‘trainer in de praktijk’.

In 2016 blijk ik bijna 1900 kilometer gelopen te hebben. De eerste paar kilometers van 2017 liep ik gisteren al. Komend weekend staat de halve van Egmond op het programma (als ik mijn startnummer nog ontvang…) en verder werk ik nu dus gedisciplineerd mijn schema af.

2017 is begonnen. Het jaar waarin ik de marathon van Boston zal lopen maar ook zeker nog een andere mooie 42,195 km …

Ik wens iedereen een fantastisch jaar toe zowel op sportief gebied als alles er omheen! Proost! (…met thee 😉 )

img_20170101_153737_506

In retrospectief

Het afgelopen hardloopjaar was uitzonderlijk en speciaal voor mij. Ik liep in twaalf maanden drie marathons. Iets dat ik eerder niet voor mogelijk had gehouden. Tot november 2015 dacht ik dat de marathon van New York mijn eerste en enige zou zijn en blijven. In april 2016 voegde ik daar tot mijn eigen verbazing Rotterdam aan toe en nog maar drie maanden geleden volgde in september van dit jaar de marathon van Berlijn als afsluiter van een mooie trilogie.

In 2016 rende ik tot op de dag van vandaag 1782 kilometer en trainde ik voor mijn 3 marathons in totaal gedurende 2679 kilometers. Best indrukwekkend vind ik zelf maar ook weer niet omdat ik vrijwel elke kilometer met plezier heb afgelegd.

img_20161218_174858

Ik ontving van de week uiteindelijk mijn ‘Urkunde’ uit Berlijn met daarbij verschillende statistische gegevens. Jullie kennen me inmiddels dus ik kan eerlijk zeggen dat ik het dan super cool vind dat ik in de bovenste regionen van mijn leeftijdsgroep ben geëindigd en ook ‘all over’ is 30.298 van de 35.999 deelnemers achter me laten iets dat me een kick geeft. Van Rotterdam heb ik geen Oorkonde ontvangen maar daar liep ik zelfs 5 seconden sneller dan in Duitsland.Met die tijd (maar ook die van Berlijn) kon ik me kwalificeren voor de marathon van Boston die ik in april 2017 zal lopen.

schermafbeelding-2016-12-20-om-12-00-15

Ik heb het afgelopen jaar enorm veel nieuwe mensen leren kennen door het hardlopen. Geregeld ga ik op pad met nieuwe loopmaatjes die dan gaandeweg vaak bekende loopmaatjes worden of zich zelfs ontpoppen tot vrienden. Dat ik daarbij vaak getrakteerd word op nieuwe looproutes of hardlopen in een andere omgeving is een extra cadeau! Met sommigen van hen smeed ik snode plannen voor loopjes in de toekomst. Soms dromen we weg naar verre oorden waar mooie marathons worden gelopen (ik noem geen namen M.D. uit L.) Ik raak gemotiveerd door al die positieve leuke mensen: bedankt jongens!

Tekenend voor 2016 was het toch wel solitair trainen. Waar ik eerst begeleid werd door coach German, trainde ik voor het leeuwendeel alleen naar Rotterdam toe en uiteindelijk helemaal zelf voor Berlijn. Ik mis het hebben van een trainer / coach dus gelukkig heb ik inmiddels een heel fijn iemand gevonden die deze taak op zich wil nemen in de aanloop naar Boston. Vandaag begin ik met zijn schema… daarover meer op een ander moment. Bij mijn nieuwe ‘weg’ hoort ook een nieuwe atletiekvereniging. Als ‘Goois meisje’ ben ik lid geworden van GACH om met name mijn baantrainingen voort te kunnen zetten maar wie weet brengt de club me nog veel meer.

Begin november sprak ik met Esther Roelofs, auteur van Mama’s Marathon – een hardloopgids voor moeders. Esther interviewde mij voor dit boek dat rond moederdag uitgebracht wordt. Ik wijd graag een apart blog aan deze veelzijdige gedreven hardloopster en het boek dat zij geschreven heeft maar omdat ik enorm vereerd ben dat zij onder andere mijn verhaal in haar boek verwerkt heeft, wilde ik dat vast hier delen!

schermafbeelding-2016-12-20-om-12-30-16

Kan 2017 net zo fijn worden als 2016? Wat gaat het nieuwe jaar me brengen? Ik ben meer dan alleen hardloopster dus ik hoop vooral dat mijn dierbaren en ikzelf gezond mogen blijven en dat de enge dingen die er momenteel veelvuldig gebeuren in de wereld een halt toegeroepen worden.  

Als hardloper durf ik hier mijn wens om een nog scherpere tijd op de 42,195 kilometer neer te zetten wel te uit te spreken. Mijn  nieuwe trainer vertelde dat je -ongeacht de leeftijd waarop je begonnen bent- je na ongeveer 8 jaar hardlopen pas op je piek zit. Dat betekent dat ik over 4 jaar dat moment bereik. Nog minimaal 48 maanden mag ik dus werken aan vooruitgang. Vandaag begin ik aan de eerste van die maanden!

Heel gezellige, veilige kerstdagen allemaal!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

 

 

 

 

 

 

Bare foot

img_20161124_151245Een maand geleden schreef ik Sneller dan ooit. Ik kreeg er veel reacties op. De meesten waren positief of nieuwsgierig van aard. Zo van: ”interessant!;ik ben benieuwd wat het je brengt” of “ben benieuwd wat je ervan vindt!” Uiteraard waren er een aantal lopers die vonden dat ik beter gewoon altijd op schoenen kan blijven hardlopen. Misschien hebben ze gelijk maar alleen door echt te gaan ‘bare foot runnen’ zou ik achter het antwoord daarop komen.

Iemand bood aan om het speciale schoeisel, ook wel ‘five fingers’ genoemd aan me uit te lenen maar uiteindelijk kwam het daar niet van. Omdat ik bijna zeker dacht te weten dat ik het blootsvoets hardlopen leuk zou vinden, nam ik de gok. Ik kocht Vibram five fingers en deed dat zelfs via internet. De website van natuurlijk hardlopen gaf goede informatie en een uitgebreid assortiment van die rare sokken (want dat vind ik nog steeds: als je ijdel bent, kan je beter niet aan deze vorm van lopen beginnen. Het ziet er niet uit). Ik kocht een veilige variant: je kan er zowel verhard als onverhard mee lopen, ze zijn zwart dus vallen zo min mogelijk op en ze hebben een makkelijke sluiting van klittenband.

Toen mijn lelijke nieuwe vrienden via de post arriveerden, kon ik niet wachten ze uit te proberen. Inmiddels had ik namelijk ook reacties gekregen van (heimelijke) bare foot runners die het hartstikke leuk vinden dat ik hun discipline ga toevoegen aan mijn schema. Daardoor werd ik dan weer nog nieuwsgieriger! Ik trok ze meteen aan. Dat bleek nog best een klusje te zijn. Ik moest flink sjorren en aan de achterkant trekken om ze aan te krijgen. Ook het juist plaatsten van al je tenen in de aparte compartimentjes bleek oefening te vragen. Ik voelde me een beetje zoals toen ik nog heel jong was en ik in de winter mijn handschoenen nooit in 1 keer aankreeg. Eenmaal aan de voeten nam ik eens goed de tijd om door ons huis te wandelen en te voelen hoe de Vibrams zitten. Het voelde eerst wat onwennig maar dat was van korte duur. Ik heb ze de rest van de middag aangehouden.

Door drukte duurde het helaas even voordat ik kon gaan lopen op ‘blote voeten’. Op een dag kon ik echt niet meer wachten. Op het schema dat men had meegezonden, had ik al gezien dat je het lopen op de vibrams rustig moet opbouwen. Vandaar dat ik impulsief besloot om vlak voordat ik de kinderen van school ging halen mijn hardloopkleding aan te doen en een eerste bare foot run mee te pikken. Na een worstelpartij met de five fingers, reed ik naar de hei. Auto rijden beviel me in ieder geval al met deze ‘sokken’. Op de hei aangekomen, was ik toch wel blij niemand aan te treffen. Ik moest echt even wennen zo zonder mijn vertrouwde schoenen. Het schema zei dat ik 1 minuut mocht rennen en dan 2 minuten wandelen en dat dan voor in totaal een kwartier. Ik begon te lopen en wat ik al vermoedde bleek te kloppen: het bare foot runnen voelde (echt waar!!!) FANTASTISCH! Ik kan het niet goed met woorden omschrijven maar ik werd er zo blij van, voelde me net een kind. Ik draafde over de hei en genoot van het vrije gevoel. En ja: dit kinkt vast super vaag en zweverig maar ik kan er niets anders van maken: ik vond het super fijn! Ondanks de risico’s was ik meteen al ongehoorzaam. Ik had echt geen zin in wandelen dus ik heb 15 minuten aan 1 stuk hard gelopen. De volgende dag en de dagen erna bleek dit voor mij geen negatieve gevolgen te hebben: ik had geen (spier)pijn.

img_20161129_114656

Ik liep vervolgens weer een aantal keer ‘gewoon’ op schoenen en afgelopen week zag ik weer een moment om met de Vibrams op pad te gaan. Dit keer werd het een half uur onafgebroken. Het is dat ik daarna een afspraak had, anders was ik nog langer door gegaan. Ik liep zo te genieten! Het bare foot lopen is echt heel anders. Het maakt me nog enthousiaster over hardlopen. Er is me inmiddels vooral gevraagd of ik het niet koud vind en of het geen pijn doet.

Één keer liep ik zonder de speciale sokjes die natuurlijklopen.nl me cadeau heeft gedaan (bedankt daarvoor!) en een andere keer met de sokjes: beide keren had ik absoluut geen koude voeten. Van pijn is ook totaal geen sprake. Het is heel leuk om precies te voelen waarop je loopt: steentjes, gras, zand, straatstenen, asfalt etc. maar ik heb geen enkel moment pijn gevoeld.

screenshot_20161130-121007

Voor mij is deze vorm van hardlopen dus echt een mooie toevoeging. Ik blijf ook op schoenen trainen maar mijn Vibrams zal ik met plezier 1 tot 2 keer per week dragen. Over een tijdje kan ik uitgebreider vertellen over mijn blootvoetse runs. Ik ben inmiddels nog benieuwder naar wat het me gaat brengen!

Keep you posted!

Sneller dan ooit

img_20161103_133242Toen ik gisteren naar Naarden aan het lopen was met daarbij de deelnemers van de 2016 NYC marathon in gedachte overwoog ik of ik dit blog echt zou gaan schrijven. Niet dat mijn verhalen door een extreem groot publiek gelezen worden (ik verbeeld me niks) maar ik denk dat dit zo’n onderwerp is waar diverse hardlopers ‘hard op gaan’. En waar de meningen op zijn minst over verdeeld zijn. Altijd goed om af te wegen of je eventuele meningen / adviezen wel wilt krijgen of niet. In dit geval: heel graag! Nog sterker: ik hoop dat een aantal runners zich bij het plan dat ik heb, willen aansluiten. Lees dus graag even door!

Ik heb ‘de geboren renner’ (of veel mooier: ‘Born to Run. A Hidden Tribe, Superathletes and the greatest Race the World Has Never Seen’) van Christopher Mc Dougall cadeau gekregen. Ik verslind het boek en kan iedere sportieveling aanraden het ook te lezen want het is een prachtig waargebeurd verhaal waar je  veel tips uit kan halen. Een van de personen die in het boek aan de orde komt, is ‘Barrevoetse Ted’. Zoals zijn naam verraadt, loopt Ted hard op blote voeten.

img_20161106_121008

Heel soms zie ik zo’n blootvoetse ‘zelfkastijder’ tijdens races voorbij komen (ze zijn vaak snel). Tijdens onder andere de Tilburg Ten Miles liep ik een aantal keer achter een jongen met een soort rubberen sokken aan. Ik kon niet anders dan denken dat hij een gebrek aan aandacht had en dat hij op deze manier wilde opvallen. Die gedachte overheerst eigenlijk altijd als ik een ‘bare foot’ runner zie lopen. Ook toen een kennis een keer op hetzelfde rubberen schoeisel naast me rende en uit probeerde te leggen waarom ze dit deed, dacht ik dat ze niet helemaal lekker was.

In Christophers’ boek erger ik me een beetje aan Barrevoetse Ted. Ik neem hem minder serieus als atleet dan de andere (ultra)lopers die voorbij komen in het verhaal. Tot pagina 188. Daar start een hoofdstuk dat beschrijft waarom het eigenlijk belachelijk is dat wij op hardloopschoenen lopen, hoe deze schoenen onze voeten verslappen en blessures veroorzaken. En dat de producenten van deze schoenen dat ook weten. Al 30 jaar.

Ik ga hier natuurlijk niet hoofdstuk 25 van ‘de geboren renner’ overschrijven maar toen ik het las kreeg ik een heel opgetogen gevoel. Zeg maar alsof je eindelijk, na jaren zoeken DE perfecte spijkerbroek of het lekkerste luchtje hebt gevonden. Ik denk namelijk dat ik in dit hoofdstuk gevonden heb hoe ik mijn tijd op de marathon kan aanscherpen (en dan doe ik dat natuurlijk het liefst al in Boston). Nou zijn er hele volksstammen die niet snappen waarom ik telkens weer sneller wil. Dat is wat mij betreft geen discussie; iedereen heeft andere doelen/passies/wensen etc. Ik vind het nou eenmaal lekker om voortdurend nieuwe hardloopgrenzen voor mijzelf te stellen om die vervolgens te overschrijden.

Lang verhaal kort; na het lezen van de echt verbluffende bevindingen op die 18 pagina’s wilde ik eigenlijk het liefst allemaal andere lopers opbellen om mijn nieuwe kennis met ze te delen. Volgens mij zit hier 1 van de sleutels -voor iedereen die dat wil- naar sneller worden.

schermafbeelding-2016-11-07-om-14-46-41

Onderdeel van mijn persoonlijke ‘masterplan’ om de marathon nog wat sneller te lopen is dan ook: blootsvoets hardlopen op onverharde ondergrond. Ik denk dan aan 1 a 2 keer per week hardlopen met van die rubberen ‘sokjes’ aan om mijn voeten te beschermen tegen scherpe dingen. Daarnaast zal ik mijn baantrainingen etc. in eerste instantie wel met schoenen aan doen. Ik denk door het blootvoets hardlopen toe te voegen aan mijn trainingen sterkere voeten, enkels etc. te krijgen waardoor ik uiteindelijk sneller zal worden op asfalt

Door Christophers’ uiteenzetting van verschillende wetenschappelijke onderzoeken over een periode van zo’n dertig jaar ben ik ervan overtuigd geraakt dat makers van loopschoenen met name kijken naar het eigen belang. Nogal logisch, wie niet? Dus dat hun schoenen die zogenaamd iedere keer weer beter zijn in werkelijkheid je voeten (en hardloopprestaties) verzwakken zal ze een zorg zijn. Grappigste feit dat ik las is dat hardloopschoenen voor je lichaam eigenlijk alleen maar beter worden naarmate ze ouder zijn dus hoezo om de 1000 kilometer verplicht nieuwe patta’s aanschaffen?!

Wie durft er met mij mee te doen? Wie wil het blootvoets lopen integreren in zijn/haar trainingsprogramma? Misschien moet je -omdat mijn verhaal totaal onvolledig is- eerst hoofdstuk 25 zelf even lezen…..Ik ben namelijk hartstikke benieuwd of we met zijn allen onze voeten weer sterk krijgen en zo een paar minuten (maar liefst meer natuurlijk ha ha!!) van onze tijden af weten te ‘bare foot runnen’. Al zijn het maar 1 of 2 andere lopers: samen zoiets uitvinden is leuker dan alleen.

Ik duik de komende dagen in de wereld van de rubberen sokken en ga experimenteren. Met of zonder partners in crime: ik laat jullie weten of ik gek ben geworden of dat mijn aanpak best slim bleek te zijn

O ja: it's official!!

O ja: it’s official!!!

 

50 keer gelukkig

Schermafbeelding 2015-11-03 om 21.51.37

Finisher!

Ik heb een hekel aan kettingbrieven (met name die van het soort: ‘als je niet binnen een uur met zes bollen knoflook om je nek en je haar tot een hoogte van 10 cm getoupeerd al boogie-woogiënd aan 5 vriendinnen laat weten dat ze je beste vriendinnen aller tijden zijn dan ben je binnen een dag al je geld kwijt, sterf je daarna een trage, zeer pijnlijke dood en al je geliefden wacht eenzelfde lot’…)

En hoewel ik de ice-bucketchallenge destijds met plezier heb uitgevoerd en doorgegeven, ben ik verder ook niet zo in voor dat soort uitdagingen…

Dus toen ik gisteren door mijn (loop)vriendin Petra werd genomineerd om een lijst van ‘mijn’ 50 geluksmomenten samen te stellen schrok ik in eerste instantie. Ik zag alleen het woord genomineerd en begon meteen te lezen om uit te vinden hoe erg ik het haasje was. Gelukkig bleek dit super mee te vallen. Sterker nog: ik vind het eigenlijk heel leuk om eens stil te staan bij wat mij gelukkig maakt: bedankt dus Peet! 50 geluksmomenten zijn er wel heel veel maar omdat ik me een gelukkig mens voel, denk ik dat dit me wel gaat lukken. Ik heb besloten om een paar ‘algemene geluksmomenten’ te noemen maar de nadruk te leggen op mijn geluksmomenten met betrekking tot het hardlopen. Ik heb namelijk alleen al met mijn kinderen meerdere geluksmomenten per dag; daar ga ik jullie niet mee vermoeien ha ha!! En als ik de nadruk op lopen leg, wordt mij misschien nog duidelijker waarom deze sport mij zo happy maakt.

1) momenten met mijn ouders, lief en kinderen (in willekeurige volgorde maar wel allemaal op 1)

2) momenten met mijn lieve vriendinnen die ook alle vier mijn getuige waren tijdens ons huwelijk

3) momenten met mijn andere vriendinnen en vrienden (je kan nou eenmaal geen eindeloze meute getuigen hebben 😉

4) het besef dat (bijna) iedereen die me lief is, gezond is

5) Ons huwelijk: een heel weekend was ik iedere seconde van de dag gelukkig. Wat een fantastisch hoogtepunt in mijn leven

6) toen we in ons nieuwe huis gingen wonen na maanden wachten, redelijk wat tegenslag en verbouwen

7) in de Efteling: in de python

8) twee keer ontdekken dat je in verwachting bent van een (gezond) kind

9) als ik in Australië ben; ik heb daar echt duizend geluksmomenten beleefd

10) tijdens reizen in het algemeen: ik ben heel dankbaar dat ik veel van de wereld heb kunnen zien

11) als ik in mijn werk dingen voor elkaar krijg die anderen jarenlang niet gelukt zijn

12) als ik een boek met een onverwacht plot te pakken heb

13) als ik met lekkere muziek op in mijn autootje over de snelweg scheur

14) als ik meezing met een goed nummer en ik me een enorm goede zangeres waan – ik zing namelijk lelijker dan een kraai

15) als ik ski – ook al heb ik nooit de kans gehad het erg goed te leren

16) tijdens een massage door Carolien

17) als mijn bed net verschoond is

18) toen lief me -totaal onverwacht- ten huwelijk vroeg

19) als ik ongestoord kan schrijven / bloggen

20) als ik op een goed idee voor mijn blog kom

21) als ik positieve, vrolijke, -het glas is half vol – mensen om me heen heb waarmee je zo hard moet lachen dat je –ook al ben je volwassen- het bijna in je broek doet

en dan nu mijn hardloopgeluksmomenten in volstrekt willekeurige volgorde:

20160410_135942

22) hardlopen in de zomer, lente, herfst en winter

23) ‘moeiteloos’ hardlopen (dat je gaat als een speer zonder dat het als een hoge inspanning voelt)

24) een perfecte hardloop outfit aanhebben die dus geweldig lekker zit en er goed uitziet

25) precies de goede gel weten te vinden met de juiste smaak (SIS cola in mijn geval)

26) nieuwe hardloopschoenen

27) de NYC marathon finishen binnen 4 uur terwijl het je eerste marathon is

28) je tweede marathon -de marathon van Rotterdam- finishen in een niet te geloven tijd van 3 uur 27 en een paar seconden

29) na een niet optimale voorbereiding je derde marathon -de marathon van Berlijn- finishen in weer 3 uur 27 en 4 seconden meer dan in R’dam

30) het moment dat ik hoorde dat ik me voor de marathon van Boston had gekwalificeerd

31) het moment waarop ik hoorde dat ik ook echt was toegelaten tot de Boston marathon

32) als het lukt om ‘naar de w.c. te gaan’ op de ochtend voordat je een marathon loopt

33) als zowiezo alles meezit in de uren voordat je een marathon loopt

34) 8ste worden tijdens de halve marathon van Nijmegen en dus op zo’n echt scorebord staan

35) 3e worden en zomaar een beker winnen op je 40ste tijdens de Utrechtse Heuvelrugloop

36) hardlopen met lopers zoals Petra omdat het ‘natuurlijk’ voelt –we hoeven ons niet aan elkaar aan te passen

37) intervaltrainingen met de Phanosgroep (die mis ik mega!)

38) De film die familie en vrienden voor me gemaakt hadden toen ik mijn eerste marathon ging lopen

39) lopen met een groep zoals de trailblazers

40) onbeperkt over hardlopen mogen praten met gelijkgestemden zonder dat de gesprekspartner dat storend vindt

41) perfecte hardloopsokken

42) na mijn blessure; toen ik besefte hoe fijn het is om pijnvrij te lopen

43) lange duurlopen met mijn lievelings-playlist op

44) als mijn lief in het buitenland ineens opduikt in ‘the crowd’ en me aanmoedigt

45) als (on)bekenden je aanmoedigen tijdens een wedstrijd

46) toen ik samen met Sander aan het knallen was tijdens de Vondelpark by night run

47) een pr lopen

48) als ik een goede tip krijg over hardlooptechnieken / voeding etc.

49) meeleven met andere lopers en hun prestaties / avonturen

50) toen ik tijdens de Challenge Almere Triathlon een wandelende Belg weer aan het lopen kreeg en we samen finishten en daarbij juichten alsof we elkaar al jaren kennen.

Ik ben eigenlijk best benieuwd wat jullie nou echt gelukkig maakt als het op hardlopen aankomt. Of blijven andere momenten toch belangrijker? Als je tijd hebt: ik hoor het graag!

schermafbeelding-2016-09-27-om-19-34-35

 

Nieuwe plannen

img_20161008_104803En zo ben je ineens bijna een maand verder. Een maand waarin ik mijn lichaam goed in de gaten hield. Wel lopen (ook in Italië zoals hier boven op de foto) maar niet te veel. Ik wil -als het even kan- nooit meer zo’n blessure oplopen zoals na de marathon van Rotterdam dus de spieren rust geven is het motto. Al blijf ik dat moeilijk vinden. Dan zie ik op Strava allemaal lekkere lange duurlopen of pittige tempo trainingen voorbij komen en overvalt me de drang om ook zoiets te doen. Zeker met het fantastische herfstachtige weer van de afgelopen dagen.

Oktober staat dus in het teken van herstel, in november mag ik er lekker op los lopen, gewoon zoals ‘het voelt’ en dan komt december. De maand waarin mijn schema voor Boston gaat beginnen. Ik weet nog niet precies hoe ik het aanpak: ga ik toch met een trainer aan de slag of doe ik het nog eens helemaal zelf? Ter voorbereiding ga ik in ieder geval ‘Meb for Mortals’ lezen. Meb Keflezighi won in 2014 de Boston Marathon terwijl hij bijna 39 jaar was en hij met de 15de tijd de race in ging. Heel opmerkelijk dus dat hij won. Ik ben benieuwd wat hij gedaan heeft om dit voor elkaar te krijgen. Ik zag de marathon van Boston eerst als een eervolle maar vooral pittige wedstrijd waarvan ik alleen maar zou gaan genieten. Niks snel lopen of een PR willen neerzetten want op de een of andere manier had zich in mijn hoofd het beeld gevormd dat het een erg lastige marathon is. Inmiddels krijg ik –hoewel hij inderdaad heftig schijnt te zijn- toch ook andere signalen over deze race dus ik heb het tegenovergestelde besloten: ik ga proberen het onderste uit de kan te halen!

img_20161009_112027

Nu onze verhuizing er bijna op zit, heb ik de komende maanden de kans om weer echt goed te trainen. Voor Berlijn lukte dat helaas niet zoals ik wilde. Toch liep ik een prima tijd waarmee ik blij ben. In Boston wil ik boven mezelf uitstijgen en mijn eigen beste tijd van 3 uur 27 ‘kraken’. Dat betekent dat ik naast het trainen met een mooi schema ook ga letten op voeding, het ontwikkelen van kracht, goed slapen, het nemen van massages en andere dingen die ik kan bedenken om sterker te worden. Kortom: ik ga weer even een paar maanden doen alsof ik een prof ben en daar heb ik nu al zin in!

In de afgelopen weken is mijn conditie duidelijk wat achteruit gegaan. ‘Berlijn’ heeft zijn weerslag gehad en ik liep zo’n drie weken lang hevig te hoesten terwijl ik verder niet bijzonder verkouden was. Toen ik gisteren 8 kilometer over de hei rende, merkte ik dat dit me meer moeite kost dan voorheen. Dat kan ook te maken hebben met het glooiende, overwegend onverharde landschap waarin ik nu woon. Je bent hier eerder ‘semi’ aan het trailrunnen dan gewoon aan het hardlopen. Dat stemt me positief: hard trainen op een lastiger terrein maakt me sneller op asfalt. De vliegtickets naar Boston zijn al geboekt net zoals de overnachtingen in een hotel waar ik de laatste belangrijke nachten zal gaan slapen.

img_20160929_100743

Samengevat komt het er eigenlijk op neer dat ik heel veel zin heb in mijn nieuwe uitdaging voor 2017 maar dat ik nog helder moet krijgen hoe ik het deze keer aanpak. Mijn gevoel neigt naar het inschakelen van hulp. Gewoon omdat ik dat toch wel fijn vind; iemand die feedback en tips geeft en die een extra steun in de rug kan geven. Maar wie dat dan moet worden…?  

Omdat ik al een paar keer een spandoek van ‘de Wolfskamerloop’ passeerde, heb ik me gisteren op de valreep ingeschreven voor dit loopje. Ik ga voor het eerst sinds heel lange tijd weer eens deelnemen aan een 10 kilometer race. Aanstaande zondag sta ik aan de start. Geen idee hoe het parcours is maar ik heb er zin in. Het kan nog niet op volle kracht maar ondanks dat, ga ik ervoor!