3 x 42: De marathon van Berlijn

VOORAF

De vrijdag voordat ik met lief naar Berlijn vertrek om daar mijn derde marathon te lopen, lijkt op ons leven van de afgelopen tijd; druk, gehaast en chaotisch. Ik probeer wat laatste dingen te regelen, tassen te pakken voor zowel ons als de kinderen die gaan logeren en tussendoor ‘poppen er allerlei dingen op’ in mijn hoofd die ik ad hoc oplos of waarvan ik denk: niet vergeten!! Als ik uiteindelijk de kinderen van school haal, rijd ik een klein uur door richting Arnhem waar ze een paar fijne dagen bij opa en oma gaan beleven. Bij het afscheid zwaait onze zoon van zes enthousiast en hij roept: ‘succes mama! Goed rennen he?!’ Misschien is het de drukte die me te veel wordt maar terwijl ik wegrijd, begin ik een beetje te snotteren. Ik mis hem en zijn zusje nu al (en dat terwijl ze het me de laatste weken niet heel makkelijk hebben gemaakt). Ik loop aan het einde van de dag mijn laatste 5 kilometer op Nederlandse bodem op veel te hoge snelheid maar kan er eigenlijk alleen maar om lachen: dat moest er blijkbaar nog even uit voor D-day. 

Zaterdagochtend vertrekken we al vroeg naar Schiphol. Alles loopt buitengewoon gesmeerd; we zijn op tijd, er zijn geen rijen, de barista die ons een ontbijtje en koffie serveert, is grappig en vriendelijk en zo gaat het maar door. Mijn bijgelovigheid maakt daar meteen gebruik van: het wordt vast een goede marathon als alles nu al zo mee zit! Lief geeft mij een nieuwe zonnebril kado; ik verheug me er meteen op om uit te testen hoe hij is als je ermee loopt!

We vliegen in anderhalf uur naar Berlijn Schönefeld waar de zon ons uitbundig toestraalt. Onderweg raadpleeg ik mijn bijbel RunBabyRun voor een laatste keer. Samen met auteurs en collega-lopers Hans en Nydia beleef ik mijn komende marathon in potloodlijntjes; denkbeeldig ren ik achter beide aan. Ook in ons buurland loopt alles op rolletjes. Voor we het weten zitten we bij een aardige taxi-chauffeur in de auto die mij al snel wijst op de blauwe strepen op de weg die speciaal voor de BMW Berlin marathon zijn aangebracht. Ze markeren de ‘ideale’ lijn om de 42,195 kilometer af te leggen. Ik herken wat gebouwen in de stad omdat ik er een jaar of twee geleden nog met een vriendin was.

Ik wil van alles doen en zien maar bovenal voel ik de onbedwingbare behoefte om zo snel mogelijk mijn startnummer op te halen. Dat kan nog tot zaterdagavond 19.00 uur maar ik heb geen idee of het druk is op de EXPO waar dit moet gebeuren en hoe lang is de reistijd er naartoe eigenlijk? Gaan we lopen of met de U-bahn om mijn benen te sparen? Omdat het mooi weer is besluiten we dat het lopen wordt maar al snel blijken de korte afstandjes op de metrokaart in werkelijkheid nogal lang te zijn. Het wordt dus alsnog de metro.

Als we uitstappen bij halte Gleisdreieck blijkt hoe ervaren de organisatoren van dit event zijn. Met alles is rekening gehouden, nergens is chaos of onduidelijkheid; de Duitsers leiden alles in goede banen. Lief mag helaas niet mee naar binnen om mijn startnummer op te halen dus wacht hij in de grote hal met merchandising waarop ook ik zal uitkomen. Ik beland in een soort ‘fabriekje’ waar een speciaal bandje om mijn pols gedaan wordt, ik een plastic marathon tas krijg en waar ik vervolgens binnen no time mijn startnummer in ontvangst neem. Van deze mate van efficientie kunnen ze zelfs in NYC nog wat leren! Na twee eerdere marathons blijk ik niet meer zo bevattelijk voor alle kraampjes op de EXPO, ik heb genoeg spullen en troepjes die hardloop gerelateerd zijn dus we kiezen ervoor om snel verder te gaan.

De rest van de middag die niet zo heel lang meer duurt, brengen we voornamelijk door in zonnestoelen op het dakterras van  Bikini Berlin; sinds mijn vorige bezoek aan de stad 1 van mijn favoriete plekjes. s’Avonds eten we pasta bij een boeven-restaurantje en dan stelt lief de vraag waar -op dat moment- alles om lijkt te draaien: “als je nou heel eerlijk bent: wat denk je dan dat je morgen gaat doen qua tijd?”….

20160924_190852

 

Berlin Baby…uhh…Boston Baby!

img-20160918-wa0035 Totaal ongepland schrijf ik toch nog een blog voordat ik naar Berlijn ga om daar de marathon te lopen. (Door een berichtje dat ik vanmorgen las, durfde ik trouwens bijna niets meer te ‘posten’😉. Ik hoop echter dat het nog wel meevalt met mij maar misschien zie ik dat door mijn narcisme niet meer ha ha!!)

Er is ineens zo veel te vertellen dat ik graag wil delen…. Gisteren liep ik voor de vierde keer de Dam tot Damloop. Deze run was 1 van de eerste loopjes waaraan ik mee deed toen ik met hardlopen begon. Drie jaar lang jakkerde ik als een dolle van Amsterdam naar Zaandam zonder erg veel aandacht voor mijn omgeving, de sfeer, de muziek en de toeschouwers. Dit keer mocht ik niet knallen omdat ik komend weekend ‘moet’ presteren. Ik zocht dus een manier om mee te doen maar er zeker van te zijn dat ik kalm aan zou lopen. Door met Runpact-vrienden Dorothee en Glen af te spreken, werd mijn ‘probleem’ opgelost. Zij zijn zeer ervaren, fanatieke lopers maar houden meestal een wat lager tempo aan. Ideaal voor mij dus!

20160918_111424 Alleen de start al beleefde ik zo ontzettend anders! Ik stond super ontspannen met Glen een beetje ‘te dansen’ tijdens de warming -up en toen we weggeschoten werden, liep ik relaxed achter Dorothee en Glen aan zodat zij en niet ik het tempo bepaalden. In De IJ-tunnel begon ik aan (wat later bleek) mijn uitgebreide foto-serie van dit toffe duo en soms maakte ik een selfie van ons drieën. Tot 8 kilometer was er niets aan de hand maar vanaf dat punt merkte ik dat soms Glen en soms Dorothee het even wat lastiger vond. Ik kakelde een beetje tegen ze aan in de hoop ze af te leiden. Achteraf hoorde ik dat dit inderdaad geholpen heeft, gelukkig maar!

We passeerden enthousiaste supporters, DJ’s, en huizen waaruit allerlei soorten muziek klonk, het deed me denken aan Carnival Festival in de Efteling. Voor het eerst besefte ik pas hoe ontzettend leuk de Damloop is! Op allerlei punten stonden bekenden met als hoogtepunt mijn lief en onze kinderen. Normaal gil ik dan even iets en ren door. Dit keer ben ik ze uitgebreid gaan knuffelen; heerlijk!

img-20160918-wa0037

Toen we in Zaandam aankwamen, was het wel duidelijk dat Dorothee morele steun kon gebruiken. Glen zag er erg verhit uit maar leek (ondanks weinig trainen door een blessure) nog goed te gaan. Ik begon Dorothee op te peppen met alles dat ik kon bedenken; ‘hoe eerder je er bent, hoe eerder je mag stoppen’! ‘Als je doorloopt, mag je zo heerlijk wat drinken’! ‘Een PR zit er echt nog in’ (al wist ik inmiddels dat dit er -door de warmte- niet meer in zat). Glen liep nu een eindje voor ons en ik zag hem finishen. Samen met Dorothee  passeerde ook ik de eindstreep. We liepen hand in hand met onze armen in de lucht over de laatste tijdregistratie-mat. Een mooi, bijzonder moment!

20160918_124326

Omdat onze zoon die middag mocht proef-afzwemmen, kon ik niet mee om na te feesten maar dat was uiteraard geen probleem! Een paar uur later bleek mijn keuze beloond te worden want hij heeft het hartstikke goed gedaan en mag over twee weken echt afzwemmen!

Ik had vandaag niks bijzonders verwacht. De komende dagen mag ik maar weinig lopen en staan vooral in het teken van mezelf gezond houden en rustig aan doen. Beetje saai dus allemaal. En toen kwam hij binnen… zomaar,…ineens!! Het mailtje uit Amerika dat bevestigd dat ik mee mag doen aan de 2017 Boston Marathon!schermafbeelding-2016-09-19-om-09-37-02

Ik dacht na Berlijn wel even klaar te zijn met deze hobby maar toen ik hoorde dat je je voor deze marathon moet kwalificeren en toen bleek dat ik dat gedaan heb met mijn tijd in Rotterdam, kon ik niet anders dan meeloten. Boston blijkt een elite run. Alleen de snelsten mogen meedoen. En misschien klinkt t narcistisch ;-)…. ik ben er VET trots op dat ik daar bij hoor. Na #BerlinBaby volgt nu dus in april 2017 #BostonBaby!

 

Twijfels en onzekerheden

img_20160915_124641 Vandaag is het vrijdag 16 september. Over 10 dagen sta ik ergens op de ‘Straße des 17 juni’ in Berlijn aan de start van de BMW Berlin Marathon. Schreef ik in mijn vorige BLOG nog opgetogen dat ik ondanks een ‘niet optimale’ voorbereiding voor een PR ga, inmiddels heb ik volop last van de -voor mij- voor de hand liggende onzekerheid en twijfels.

Het ene moment denk ik aan een PR, het andere vraag ik mij af of ik deze marathon uberhaupt uit ga lopen. Daar doorheen verweven schiet dan ook nog heel vaak door mijn hoofd dat dit niet mijn beroep is. Dat ik loop voor mijn plezier en dat het belachelijk is dat ik zo ambitieus ben. Ik verzin allerlei dingen om me zekerder te voelen (van het her-lezen van ‘Run baby Run’ tot het me voornemen om allerlei gezonde supplementen te gaan slikken). Aan al die dingen kom ik vervolgens niet toe omdat ons leven momenteel gierend druk is.

schermafbeelding-2016-09-12-om-19-32-07

Afgelopen weekend liep ik een halve marathon tijdens de Challenge Almere – Amsterdam triatlon. Waar je bij een (halve) triatlon normaal gesproken zowel zwemt, wielrent als hardloopt, kan je in ‘de relay’ met zijn drieën meedoen waarbij je dan allemaal een onderdeel voor je rekening nemen. Ik vormde een team met Mareille (zwemmen) en Sander (wielrennen). Toen zij hun onderdelen met vlag en wimpel hadden afgerond, was ik aan de beurt. Sander overhandigde mij onze chip, ik deed hem om mijn enkel en sprintte weg om 21 kilometer te gaan lopen. Maar jongens wat was het heet! 28 graden!… Ik moest 3 ronden van 7 kilometer om een plas rennen maar klagen daarover deed ik maar niet want de triatleten die een hele triatlon deden, moesten 6 van deze rondjes om dezelfde plas (nadat ze dus gezwommen en gefietst hadden). Na 5 kilometer begon het al. Ik dacht: ‘hoe ga ik mijn teamgenoten uitleggen dat ik deze halve marathon niet heb uitgelopen?’ … Ik drukte die gedachte weg en rende door maar eigenlijk kwam hij met grote regelmaat vanzelf weer in mijn hoofd terug: ik probeerde het weg denken van deze negativiteit als een psychische training te zien. Uiteraard dacht ik ook aan Berlijn: als ik amper een halve marathon volhoud, hoe ga ik die hele dan lopen? Het zweet gutste over mijn lichaam en ik kreeg overal kippenvel. Voor zover ik me kon herinneren is dat een teken van oververhitting. Door mezelf te koelen met natte sponzen probeerde ik de oververhitting tegen te gaan. Onderweg waren steeds meer atleten aan het wandelen,…

schermafbeelding-2016-09-12-om-19-26-31

Mijn Belgische maat & ik 

5 kilometer voor de finish wandelde een jongen langs de kant. Ik riep ‘come on, run with me!!’ Verbaasd keek hij op maar begon toen toch met me mee te lopen. We spraken Engels met elkaar totdat ik erachter kwam dat hij een Belg is en we in het Nederlands verder gingen. Ik loodste hem naar de finish, waarbij ik onderweg de ‘echte triatleten’ aanmoedigde, en daagde mijn Belgische vriend zelfs uit tot een eindsprint. Op die manier was ik zo afgeleid dat mijn eigen vermoeidheid en hitte even op de achtergrond raakten.  Samen met Sander en Mareille finishte ik in een tijd van 1 uur 44. Verre van een PR maar in deze verschrikkelijke warmte was het best goed. We hadden de halve triatlon in 5 uur en 2 minuten voltooid en werden daarmee 14e van de 41 teams: dat vind ik hartstikke knap! Zeker als je weet dan veel teams uit drie mannen bestonden of uit ‘echte triatleten’ die allemaal hun beste onderdeel uitvoerden.

s’Avonds bleek dat de wespensteek die ik een dag eerder opliep door het hardlopen was geactiveerd. Mijn arm zwol op en leek wel op de arm van Popeye. Het werd zo erg dat ik er toch maar mee naar de huisarts ging die me zware antihistamine gaf. Na 1 pil stond ik behoorlijk te hallucineren en voelde me super slecht. De apotheker had ook gezegd dat het wel 2 weken duurt voordat je lichaam bijtrekt van die pillen. Je begrijpt: toen mijn arm na die ene tablet begon te slinken, ben ik meteen gestopt met de medicijnen. Mijn lichaam heeft geen tijd om bij te komen van die troep!

img_20160911_124058

Omdat het warme weer maar aan blijft houden, heb ik op dinsdag en donderdag op laag tempo gelopen. Eerst met loopmaatje Vivian en later in de week met Petra. Het is fijn om je onzekerheden met andere lopers te kunnen delen. Het relativeert en helpt te kanaliseren. Met Petra hebben we zelfs een prachtig idee uitgewerkt voor haar blog waaraan ze meer tijd wil gaan besteden (lees ‘haar’ mensen! Het is de moeite waard!).

Komend weekend ga ik mijn rustigste Damloop ooit lopen. Samen met Glen, Dorothee en nog wat lopers gaan we heerlijk rustig, genietend naar Zaandam. Daarna begint het echte ‘taperen’ (rustperiode ter voorbereiding op de marathon).

Wish me luck, ….

 

 

 

 

Berlin Baby!

‘Drie maal is scheepsrecht’ is het gezegde. Dat klinkt alsof je drie pogingen nodig hebt om iets een succes te kunnen laten zijn. Over iets meer dan twee weken loop ik mijn derde marathon in Berlijn… Ik koos na de New York City marathon voor deze marathon omdat het parcours bekend staat om zijn vlakte en snelheid. Het was namelijk mijn wens om de tijd die ik in de VS liep (3 uur 56) toch wat te verbeteren. Dat ik ‘nietsvermoedend’ tussendoor mijn PR al enorm aanscherpte tot een tijd van 3 uur 27 minuten en 23 seconden tijdens de marathon van Rotterdam gooide wat roet in het eten. Bij mij bleek twee maal scheepsrecht. Had het nog wel zin om de 42,195 kilometer in Berlijn te gaan lopen? 

img_20160830_130312

Ik ben hartstikke competitief (naar mezelf toe) als het om sport gaat vandaar dat ik tijdelijk in een dipje raakte: sneller dan 3 uur 27 zou het vast niet worden… Gelukkig kwam ik tot het inzicht dat ik niet alleen marathons loop om een mooie tijd te lopen. Ik geniet vooral van het er naartoe trainen, van het enthousiasme dat wij lopers met elkaar delen en het dagelijks wegdromen naar D-day en je dan voorstellen hoe het zal zijn. Dat ik hoogstwaarschijnlijk niet sneller zal zijn dan in Rotterdam neem ik inmiddels voor lief.

Máár ik zou liegen als ik niet toegeef dat ik eigenlijk hartstikke graag wil laten zien dat ik nog sneller kan. De vraag is alleen of ik hard genoeg getraind heb want dit keer was mijn voorbereiding niet zo strak en gedisciplineerd als voorheen. Ik heb gelopen volgens een schema dat in mijn hoofd zat en trainde mijn core door zo’n twee keer per week aan Body Tec te doen (met zo nu en dan een ‘plankje’ tussendoor). Er was geen trainer die mij tot het uiterste dreef of die complimenten gaf (al strooide German gelukkig ook niet bepaald met complimentjes). Als ik geen zin had, moest ik mezelf aansporen. Gelukkig heb ik bijna altijd zin in hardlopen.

Langzaam aan begin ik zenuwachtig te worden. De vlucht naar Berlijn is bevestigd, de hotelvoucher in ‘the pocket’ en ook mijn startnummer is bekend; 9477 moet mij geluk gaan brengen.  

Mister Marathon zei onlangs tegen mij: “je gaat niet uit van een PR? Je gaat er maar gewoon voor! En schreeuw het maar van de daken. Dat helpt. 1.15 op de 10EM dat vraagt om een PR”. Ik heb besloten om hem te volgen in zijn advies. Ik ga gewoon voor een PR (al zit ik mezelf hardop uit te lachen terwijl ik dit schrijf). Ik ga uit van het feit dat ik tot nu toe altijd sterker bleek dan ik dacht te zijn. Dat je altijd nog dieper kan gaan, zelfs al je denkt dat je aan je limiet zit en dat positiviteit je tot ongekende hoogte kan stuwen.

Samen met Berlin Babes Gaby, Marjolein, Sita, Marieke, Anouk en zo ontzettend veel andere lopers ga ik genieten van Berlijn.  We zullen misschien niet letterlijk samen lopen maar in gedachte doe ik dat wel. Wij zijn de Berlin Babes en op onze eigen wijze gaan we iets fantastisch beleven! #BERLIN BABY!!!

Bang

IMG_20160704_125823

Angsten heeft iedereen. Of het nou gaat om spinnen, de belastingdienst, de tandarts of het ‘je binden’: vroeg of laat loopt ieder mens wel tegen een angst(je) aan. Als kind was ik vooral bang voor het ‘niet tastbare’. Dat begon met slapeloze nachten die werden veroorzaakt door ‘Hetty de heks’. Dit heksje uit een kinderboek (dat toen ik ouder werd eigenlijk een erg grappig type bleek te zijn) maakte dat ik uren te laat in slaap viel en als ik dan eindelijk sliep, werd ik soms badend in het zweet weer wakker want in mijn dromen had Hetty het op mij voorzien.

Hetty werd vervangen door de angst voor geesten. In mijn tienerjaren was het ‘in’ om geesten op te roepen. Zelf hield ik me daar verre van maar het idee dat je ze op kon roepen, suggereerde dat ze echt bestaan en dat maakte mij dan weer super bang.

Weer later werd ik bang om te zakken voor mijn eindexamen op de middelbare school, logischerwijs opgevolgd door de angst voor het niet afronden van mijn  studie. Ik word nog wel eens wakker met het idee: ik heb de kluit belazerd en ben helemaal nooit afgestudeerd; ooit komt iemand er achter! Gelukkig realiseer ik me meestal al snel dat dit niet klopt. Ook de angsten voor slangen en doodgaan zijn mij niet vreemd (je begrijpt dat het idee van doodgaan door een slangenbeet voor mij de ware hel is) Maar daarmee heb je bijna al mijn huidige bangigheden wel te pakken. Bijna. Want er zijn er nog twee waarmee je voor elkaar krijgt dat ik het in mijn broek doe van ellende…Ik word vooral met deze angsten geconfronteerd tijdens het hardlopen:

Het zal eraan liggen dat ik de afgelopen maanden weer veel in de natuur heb hardgelopen… Vlieland, het duingebied bij Santpoort en Zandvoort, de Gooische hei; meer dan normaal liep ik -vaak alleen- in afgelegen gebieden. De eerste keer dat ik besefte wat er aan de hand was, was tijdens een zeer lange duurloop op Vlieland. Ik belandde op een trail in een enorm mooi maar afgelegen en stil gebied. En ineens dacht ik: wat nou als hier ineens een ‘enge man’ tevoorschijn springt? Ik kreeg acuut een ‘unheimisch’ gevoel en de drang om me om te keren, zo snel mogelijk terug naar de bewoonde wereld. Daarna gebeurde het vaker dat dit gevoel me bekroop. Al snel na dat eerste besef, trainde ik in het bosgebied van Vlieland. Een jongen op een mountainbike passeerde me. En weer dacht ik: ‘je bent al best moe van het lopen, er is verder niemand in de buurt…. Wat doe je als hij je grijpt?’. Echt ontspannen lopen was het toen niet meer… De heftigste keer was een paar weken geleden. Ik zou met loopmaatje Petra naar Zandvoort gaan vanuit Amsterdam (32km) maar zij raakte geblesseerd. Dus ging ik alleen. Onderweg volgde ik het fietspad dat eerst langs Halfweg gaat en dan via Haarlem naar Zandvoort. Ik werd uitgescholden door een wat oudere man op een fiets: waarom ik G@*V&#D op het fietspad liep!!!? Tja… er was daar geen voetpad maar hij was al voorbij voordat ik kon reageren. Een stukje verder kon ik ‘de mooie’ natuurroute volgen of op het saaie fietspad blijven. Daar stond ik dan. Wat te doen? Sommige hardloopsters zullen me een aanstelster vinden (het is dat ze dit niet leest maar anders zou Ultrarunner Leonie van der Haak me vermoedelijk vierkant uitlachen: zij liep onlangs 281 kilometer -vaak moederziel alleen!!- door Portugal) … maar Ik koos voor de lelijke route. Waarom? Uit pure angst voor ‘enge mannen’. Toen ik een paar kilometer verderop plotseling werd aangesproken door een jongen op een scooter, die gewoon vriendelijk wilde zijn door me een lift aan te bieden, liep het me bijna dun door mijn hardloopbroek. Mijn pace ging er in ieder geval tijdelijk op vooruit want de adrenaline gierde door mijn lijf… ‘ENGE’ MANNEN: een angst waar ik denk ik niet snel vanaf kom.

Mijn andere angst wordt vertegenwoordigd door de grootste vriend van menig mens. Misschien zullen jullie verontwaardigd reageren dus ik dek me in door te zeggen dat ik toegeef dat er vele soorten zijn die trouw, lief en grappig zijn. Over die ‘vrienden’ heb ik het niet. De dieren die mij aan het huilen kunnen krijgen (echt waar, zo bang ben ik voor ze!) zijn herders, bouviers, rottweilers, bull terriërs en “agressieve honden in het algemeen”. Vanmorgen nog heb ik mijn hardlooproute aangepast omdat een man in het park het nodig vond zijn 3 honden los te laten lopen (mag dat eigenlijk?). Vreselijk: zo’n roedel nerveus draaiende koppen die op je af dreigen te lopen en dan zo’n baasje die niks doet. Zelfs niet als je vriendelijk uitlegt dat je bang bent en of hij zijn hond even wil roepen. Ze lachen je gewoon uit…

Ik ben best benieuwd hoe jullie hier tegenaan kijken. Ben ik onterecht bang? En zo niet: wat kan ik doen om een veiliger gevoel te krijgen? Iemand suggereerde pepperspray maar ik zie mezelf geen lange duurloop doen met zo’n busje in mijn hand. En als je hem ergens anders opbergt is het al te laat als je besprongen wordt door man en/of hond….

 

vederlicht hardlopen (de schijnheilige blogger ;-) )

Ik ben niet de enige want ik zag het ook al bij Mari voorbijkomen; net zoals hij had ik bijna de hele zomervakantie weinig zin in schrijven. En als ik er wel zin in had, was ik te druk om het ook echt te doen. Dat wil niet zeggen dat ik niet gelopen heb, integendeel! Ik ben natuurlijk nog steeds in training voor de marathon van Berlijn die eind september plaatsvindt en heb daarvoor vele kilometers gemaakt op verschillende prachtige plekken. 

Dat kwam mooi uit omdat ik een extra missie had. In mijn geval een missie die een beetje dubbel voelde, misschien zelfs ‘schijnheilig’. Ooit heb ik me voorgenomen om zo weinig mogelijk over hardloopproducten te schrijven. Daar heb ik verschillende redenen voor maar ik vind het zonde om daar nu verder over uit te wijden (als je ze wilt weten, wil ik ze je best vertellen). Nu ga ik toch een keer tegen dit voornemen in. Ik kreeg een paar weken geleden namelijk de mogelijkheid om de nieuwste ‘baby’s’ van Asics te testen: de Asics DynaFlyte….

Ik loop al vanaf dag 1 op Asics. Om precies te zijn op het type Gel Kayano. Dat maakt mij niet alleen een trouwe klant van het merk maar ook een bijgelovige hardloopster. Ik durf namelijk niet op andere schoenen te lopen (ja: er mag gelachen worden!). Onder het motto: “never change a winning team” heb ik vele setjes Kayano’s aangeschaft die mij nimmer teleurstelden. Ik keek daarom nooit om naar andere merken of andere types van Asics. Tot ik las over die DynaFlytes… In deze link staat waardoor mijn interesse gewekt werd: Asics DynaFlyte  maar ‘kernkreten’ zijn: voortdurende demping, zachte landing en lichtgewicht lopen. 

Toen duidelijk werd dat ik deze schoenen (waaraan drie jaar gewerkt is!!!) mocht uitproberen, vond ik dat hartstikke gaaf maar ook best spannend vooral omdat ik na mijn knieblessure nu weer volop aan het trainen ben. Ergens was ik bang dat andere schoenen de blessure wellicht weer konden doen oplaaien. Toch besloot ik meteen om mijn test serieus uit te voeren. Ik vroeg zelfs of de schoenen nog voor mijn vakantie bij me konden zijn zodat ik ze ook daar volop zou kunnen uitproberen. Mijn voornemen om ze afwisselend te dragen met mijn gewone schoenen en in verschillende omstandigheden op verschillende ondergronden heb ik volledig kunnen uitvoeren.     

Zo hebben ze vele ‘normale’ kilometers gemaakt wat in mijn geval inhoudt: op asfalt/verharde ondergrond. Maar geheel tegen mijn gewoonte in heb ik deze zomer regelmatig trailrunning-achtige trainingen gedaan waarbij ik de DynaFlytes droeg. Het nieuwsgierigst was ik echter naar deze vederlichte patta’s tijdens interval trainingen op de baan! Dat het weer in ons land nogal varieert maakte het geheel compleet: met regen, in de hitte of flinke tegenwind: de DynaFlytes moesten eraan geloven!

Nu is het dan tijd om een conclusie te trekken. Wat vind ik van deze schoenen?

Ik vind ze niet mijn mooiste schoenen maar smaken verschillen weer eens want ik kreeg van andere lopers en niet-lopers juist erg vaak de opmerking dat ze mijn DynaFlytes erg mooi vinden. Voor mij is deze uitvoering qua looks net wat te ‘masculien’ hoewel ik die felle kleuren dan juist weer erg gaaf vind. Maar goed; VEEEEEL belangrijker vind ik wat deze shoes voor je doen (looks zijn leuk maar helpen je niet een snelle tijd of marathon te lopen😉 )… Ze voelen absoluut zoals ze omschreven worden, met name het lichte gevoel valt op! Na een tijdje merkte ik dat ik iedere keer dat ik mijn ‘good old’ Kayanos gebruikte, ik deze duidelijk zwaarder vond. Ik trek de DynaFlytes inmiddels bewust aan voor ik bepaalde loopjes ga doen. Je begrijpt meteen dat ik niet meer interval / fartlek op mijn Kayanos; de lichtere Dynaflytes zijn dan heerlijk! Maar ook tijdens lange duurlopen zijn ze me niet tegen gevallen. Er is wat mij betreft 1 punt om rekening mee te houden: de DynaFlytes zijn naadloos -onder andere- aan de bovenkant van de voet. Omdat mijn gewone schoenen dat niet zijn en ‘luchtgaatjes’ hebben, blijven deze koeler. Het lijkt mij erg fijn om lange duurlopen in de winter op de DynaFlytes te doen waar ik ze nu – in de zomer- soms best warm vond.

20160819_135610(0)

All over ben ik enorm happy met deze schoenen! Zeker omdat ik nu dus de luxe heb dat ik ze kan afwisselen met mijn ‘oude liefdes’. Zeg maar zoals je soms kiest om te lopen, een andere keer om te fietsen en op weer een ander moment pak je liever de trein of auto. Ik denk dat deze test me ook geholpen heeft om in te zien dat ik best op andere types kan lopen zonder dat ik onheil over me afroep. Al zal ik niet snel van ‘mijn merk’ afstappen… dat dan weer wel…      

 

Sensation – the runners edition

IMG_20160712_122534We zijn begonnen, of eigenlijk: ik ben begonnen! Het is weer zover! Na bijna drie vreemde maanden waarin ik eerst rust hield omdat ik net een marathon gelopen had en later omdat ik geblesseerd raakte, mag ik nu eindelijk weer doen wat ik het liefst doe als het om hardlopen gaat: trainen voor de magische 42,195 kilometer!  Het lijkt wel alsof mijn lichaam het weet want hoewel ik nog voorzichtig ben; het ziet er naar uit dat mijn aanpak van de afgelopen tijd zijn vruchten heeft afgeworpen: ik loop weer pijnvrij!

Als soort van pre-party op mijn komende Duitse loopavontuur beleefde ik afgelopen week het EK-Atletiek dat in mijn woonplaats plaatsvond. Eerst volgde ik alles zoveel mogelijk op t.v. Ik baalde best een beetje: waarom had ik niet al lang geleden kaartjes en een oppas geregeld? Dit vindt 1 keer in de 20 jaar plaats in Nederland: dan wil je er toch bij zijn als je van hardlopen (en sport in het algemeen) houdt? Op vrijdag bleek ik een engeltje op mijn schouder te hebben: ik won kaartjes voor de zaterdag via ICoolsport.nl! Als tegenprestatie moest ik dan wel in 1 van hun ijsbaden gaan zitten maar dat leek mij eigenlijk wel wat. Jammer dus dat later bleek dat ik zonder het nemen van een bad toch gewoon drie kaartjes kreeg. (Loop)vriendin Petra ging met me mee en met het derde kaartje maakte ik iemand bij het Olympisch Stadion blij. Al gauw zaten Petra en ik (druk kletsend) te genieten van alle atleten die live los gingen; echt te gek! Dat we een aantal bekenden tegen kwamen was een licht voorteken van wat me zondag zou overkomen. Het maakte de sfeer alleen maar beter! En al zal het velen niet boeien: diep respect voor alle vrijwilligers waaronder heel veel hardlopers die zich dagenlang hebben ingezet voor dit fantastische evenement! (Gabriella , Jelle, Sergio, Eva en vele anderen).

Als je niet alleen mijn blog maar ook dat van andere hardlopers volgt dan ben ik waarschijnlijk niet de eerste die je op de hoogte brengt van wat zich de volgende dag voltrok hier in Amsterdam… Het begon betrekkelijk rustig met het EK halve marathon waarbij alle toppers uit Europa dwars door onze hoofdstad renden. Kijk; dat ik wild enthousiast word van een groep super atleten die op de hoek van mijn straat voorbij komen in de race om het goud wil niet zeggen dat iedereen dat zo voelt. Dus zo kon het gebeuren dat ik als 1 van de zeer weinigen op het Weteringcircuit stond te schreeuwen dat Abdi, Khalid, Michel, Kim en alle andere toppers ‘ervoor moesten gaan’ en ‘hup hup hup!!’ En ‘je kan het!’ (alsof zij dat zelf nog niet weten maar ok, het kwam uit een goed hart zullen we maar zeggen).

Net bekomen van alle spanningen voor de profs, mocht ik zelf aan de bak. De Brooks 10 km stond op het programma. Ik was van te voren wel benieuwd naar wat er zou gebeuren want sinds de ‘Nike womans 10 km’ vorig jaar zomer in Stockholm heb ik deze afstand niet meer in een wedstrijd gelopen. Mijn PR op de 10km liep ik dan ook tijdens de Halve Marathon in Nijmegen in maart van dit jaar. Daarnaast heb ik zoals gezegd al weken niet normaal getraind omdat ik vooral met herstel bezig ben geweest. Ik kan heel kort zijn over deze race: HET – WAS – HEET!! Serieus: zomaar ineens was het 28 graden! Al na 3 kilometer zag ik mensen wandelen in plaats van hardlopen. Zelf had ik er ook echt last van dus al snel besloot ik: dit is geen PR-dag (de grachtjes en het vele ‘vals plat’ maakten de omstandigheden ook niet ideaal en wat had ik eigenlijk gedacht na zo weinig trainen? ha ha!!)

Maar dan de sfeer: die was geweldig!!! Al voor de start zag ik allemaal bekenden; het leek wel een reünie! Tijdens de run genoot ik van het feit dat ik langs al die -mij oh zo bekende maar tijdens zo’n wedstrijd extra bijzondere- prachtige hoogtepunten van Amsterdam liep. En dan de ‘cheering zone’ van de Running Junkies in het Vondelpark…. Ik weet bijna niet hoe die te beschrijven maar ik doe een poging… Omdat er vele running crews uit binnen- en buitenland aanwezig waren, was dit een enorme kudde van wilde, vrolijke, enthousiaste, schreeuwende, bemoedigende hardlopers geworden die ons ‘beschoten’ met confetti  (volgens mij zag ik ook rookpluimen). Ze hadden een deel van de hoofdweg in het Vondelpark volijk versierd en wapperden met vlaggen van de verschillende crews.

De foto’s die Running Junkie (en fotograaf) Jaimie Peeters maakte, geven perfect weer wat voor een sfeertje ze hadden weten te creëren. En wat waren ze nodig; die junkies en hun vrienden! Als een echte drugsverslaafde zoog ik hun applaus en aanmoedigingen op om zo op dit ‘shot’ mijn weg te kunnen vervolgen in de hitte. Zo’n halve kilometer voor de finish was ik totaal klaar met de tropische omstandigheden. Even overwoog ik zelfs om te gaan wandelen. Natuurlijk niet gedaan. Dat was weer een fijne mentale training. Ik finishte, kreeg mijn medaille van -alweer!- een Running Junkie die vrijwilliger was: Eva en zocht zo snel mogelijk de verkoeling van de schaarse schaduw op.

Eenmaal bijgekomen en opgefrist, belandde ik met Petra en haar vrienden de ‘Running Rebels Rotterdam’ in het Vondelpark vlakbij de plek waar het feestje van de overige crews gewoon door was gegaan. Bekenden en onbekenden sloten zich aan; het was ‘one happy family’! In mijn ogen was dit EK, de Brooks 10km en ‘the after party’ die op veel plekken in de stad doorging een soort van ‘Sensation’ voor hardlopers. Ik vond het geweldig en hoop dan ook dat dit ondanks dat het EK voorlopig niet terugkeert naar ons land, niet de laatste editie was! 

 

 

 

 

 

Marathon drie: het plan

IMG_20160704_125823Vorige week ontving ik een mailtje uit Duitsland. Of ik al wel aan het trainen ben geslagen voor de BMW Berlin Marathon was de vraag die men erin stelde. Uh… nee…eigenlijk nog niet. Is het alweer zover dan? Het is vrij gebruikelijk om in een week of 12 naar de 42,195 kilometer toe te trainen. Dus toen ik mijn agenda gebruikte om weken te tellen kon ik niet anders dan concluderen dat de altijd zo pünkliche Oosterburen het ook nu weer bij het rechte eind hebben. Door de ICAN triatlon, mijn blessure die een aantal weken geduurd heeft en ‘beslommeringen’ die vooral met onze verbouwing/verhuizing te maken hebben, ben ik dit keer minder gefocust op de periode waar ik eigenlijk het meest van houd: het trainen voor de marathon.

Dat schrijf ik nou wel zo makkelijk; in werkelijkheid heb ik de afgelopen tijd iedere dag wel eens aan 25 september 2016 gedacht. Ik heb vooral overwogen hoe ik het dit keer ’t beste aan kan pakken. Omdat ik weg ga uit Amsterdam, vind ik het niet handig om hier te blijven trainen. Phanos heb ik inmiddels vaarwel gezegd en ik hoop me zo snel mogelijk aan te kunnen sluiten bij Gach (Gooise Atlethiek Club Hilversum) al hangt dat dus af van die verbouwing… Doortrainen met Coach German stopt ook op de ‘oude wijze’; de reisafstand naar hem wordt onwenselijk en daarnaast is German ontzettend druk met allerlei activiteiten zoals het organiseren van zijn eigen marathon in Mexico. Ik heb een andere trainer benaderd die me werd aanbevolen maar zij maakt bij voorkeur 3-weken schema’s (vind ik niet prettig) en de aanvullende begeleiding vond ik veel te uitgebreid en prijzig. Het moet wel leuk blijven.

Met een beetje rondvragen en de adviezen van een zeer ervaren marathon loper ben ik uitgekomen op mijn nieuwe trainer. Of eigenlijk trainster: IK. Ik ga het dit keer helemaal zelf doen. Op basis van mijn NYC Marathon en Rotterdam marathon schema’s maak ik zelf een nieuw schema dat volgende week ingaat. Misschien dat ik German incidenteel in kan zetten want hij blijft voor mij uniek. Dat heb ik ook weer gemerkt tijdens het triatlon-debacle. Ik vind het ook wel spannend: stiekem wil ik toch weer wat afsnoepen van de PRACHT-tijd (vind ik zelf) die ik liep in Rotterdam: 3:27:23. Kan ik dat? Ook als ik alles helemaal alleen doe? Ik denk natuurlijk van wel, anders zou ik het niet doen. 

Afgelopen zondag had ik al een mooie eerste ervaring. Ik liep onverwacht in de stad waar ik opgroeide en waar ik ook een deel van mijn ‘volwassen leven’ doorbracht: Arnhem. Na langdurig door en rond Amsterdam gelopen te hebben was een ander decor erg welkom. Ik had -zeer ongebruikelijk- geen muziek bij me en beleefde sinds tijden weer echt intens veel plezier aan het hardlopen. De focus op snelheid en afstand kon ik eindelijk weer eens loslaten en op de cadans van mijn voetstappen en het ritme van mijn ademhaling liep ik te genieten van de prachtige omgeving. En ook nog eens zonder pijn! Wat een kado!

De komende tijd kunnen jullie meelezen hoe het met mijn nieuwe aanpak gaat. Zo bijzonder is het trouwens niet; de meeste mensen trainen zonder trainer…. maar toch: tips zijn altijd welkom!

Murphy’s Triatlon (ICAN Amsterdam: de uitdagendste ter wereld)

IMG-20160626-WA0006Het volbrengen van een triatlon is in mijn ogen bovenmenselijk. Je zwemt eerst 3,8 km gevolgd door het fietsen van 180 km en tenslotte loop je nog een marathon: 42,195 km.

Dat is niet voor iedereen weggelegd. Gelukkig is er ook nog de Halve Triatlon waarbij je logischerwijs ‘maar’ de helft van die afstanden aflegt (en de Olympische waarbij alles een kwart van de afstanden is). Voor atleten die niet alle drie de disciplines onder controle hebben, is de ‘Relay’ bedacht: ieder onderdeel wordt dan door een ander persoon gedaan: je doet dus mee als team.

Nu hoor ik je denken: ‘oh op die manier is het een eitje!’….Snap ik; dacht ik namelijk ook. Maar als je aan de ICAN Amsterdam triatlon meedoet, blijkt niets minder waar. Dit is namelijk een triatlon met extra onderdelen om het je niet te gemakkelijk te maken. 

Gisteren stonden we met twee teams klaar voor de Halve Triatlon Relay. Team ‘niet omdat het moet’ werd gevormd door lief en twee vrienden. Ik vormde met twee andere vrienden ‘maar omdat het kan’. Al voordat we nog maar 1 meter gefietst, gezwommen of gerend hadden, werden we al een beetje uitgedaagd. Bij inschrijving werd het inschrijfgeld namelijk niet 1 maar 3 keer van onze rekeningen afgehaald en het kostte wat mailtjes om ons geld terug te krijgen. Ook werd op de dag van registratie nog eens een keer extra het bedrag voor de triatlon licentie ingehouden dat we bij inschrijving al voldaan hadden. Men probeerde waarschijnlijk te checken of wij wel ‘scherp’ genoeg waren om mee te doen. Door die test zijn we eigenlijk niet gekomen -de tweede keer te veel betalen hebben we niet opgemerkt- maar gelukkig is iedereen dat ontgaan! Daar hadden we even geluk!

Met enige vertraging gingen onze zwemmers van start. Dat zou eigenlijk op volgorde van geslacht en leeftijd gaan maar om dit eenvoudige onderdeel wat interessanter te maken, gooide de organisatie de volgorde een beetje om. De zeer ervaren mannen (die ook wel wat ouder zijn, laten we zeggen 50+) en een groep dames die normaal gesproken later starten, werden voor de jongere zwemmers uitgestuurd zodat deze relatief snellere atleten om hun voorgangers heen / ertussendoor moesten zwemmen. Zo werd dit onderdeel toch nog best een uitdaging! Goed gevonden van de organisatie! Als extra-tje hadden ze het finish punt ergens anders gemaakt dan van te voren op het kaartje werd aangegeven; start en finish lagen namelijk ineens op ongeveer hetzelfde punt. Wonder boven wonder kwam de zwemmer uit mijn team als eerste uit het water! In de transitie ruimte waar hij onze chip door moest geven aan onze wielrenner, kon hij onze fietser niet vinden. Hoe hij ook riep, het mocht niet baten: niemand van de organisatie was er om hulp te bieden. Ik dacht: dan ren ik snel naar het gebied waar onze fietser wacht en waarschuw ik hem maar ik werd door een zeer ijverige vrijwilligster tegen gehouden; zij deed haar werk uitstekend! Helaas was zij niet bereid om onze zwemmer dan zelf een handje te helpen. Met enige vertraging kon onze wielrenner dan toch vertrekken; we lagen toen nog steeds op kop. Ook lief was snel uit het water en omdat ik inmiddels doorhad dat we extra obstakels opgeworpen kregen, kon ik nu anticiperen op deze gebeurtenis: lief kon zo wel direct de chip aan ‘zijn’ wielrenner overdragen.

Zoals op de afbeelding hierboven te zien is, was van te voren aangegeven dat de wielrenners 3 rondes moesten afleggen om zo in totaal 90 km te fietsen. Joop, de fietser uit mijn team had er de vaart lekker in met gemiddeld 34 km per uur. Hij lag nog steeds eerste bij de Relay toen de organisatie gedacht moet hebben; ‘voor die man gaat het te makkelijk!’ Ze hadden de avond ervoor als verrassing bedacht dat men niet 3 maar 2 rondjes moest fietsen. Daarvoor hadden ze het parcours dan ook even omgelegd (waardoor men te maken kreeg met gevaarlijke, zanderige bochten); niets is de ICAN organisatie te veel!. Over dit alles werd in zeer beperkte mate en op het allerlaatste moment gecommuniceerd, anders zou het verrassingseffect tenslotte wegvallen! Onze beide wielrenners wisten van niks hoewel onze Joop de plattegrondjes en dergelijke in ieder geval zeer goed bestudeerd had. Hij werd na zijn twee rondjes echter niet geleid naar de weg terug naar Amsterdam… nee hij mocht zo’n 37 kilometer extra fietsen. De halve afstand was namelijk van 90 naar 80 km gegaan (waardoor niemand van de deelnemers dus kan zeggen dat hij of zij een Halve triatlon heeft gedaan) maar onze Joop liet men 117 km fietsen. Als je het parcours niet kent (omdat het veranderd is) kan het verkeren dat je pas te laat beseft wat er gebeurd is. Deze horde werd niet alleen door amateurs verkeerd genomen. Nee -onder andere- ook de pro die op een zeker moment tweede lag en dus in aanmerking kwam voor prijzengeld, overkwam hetzelfde. Hij is gestopt.

Zo niet onze Joop: hij fietste dapper door naar mij. Ik stond een uur te lang op Joop te wachten want de organisatie vertelde mij uiteraard ook niet over de grote surprise party die bij het fietsen had plaatsgevonden. (gelukkig hadden ze voor de lopers ook wat geinige testjes bedacht; 21 kilometer hardlopen is op zichzelf geen uitdaging. Dat weet iedereen). Omdat het een behoorlijke chaos was bij de overgang van het fietsen naar het lopen en twee vrijwilligersmeisjes niet helmaal wisten wat de bedoeling was, ben ik daar maar een beetje gaan helpen. Die meisjes, daar hadden ze trouwens ook wat grappigs voor bedacht: de shirts die de organisatie hen zou geven om herkenbaar te zijn, gaven ze niet. Verder vermoed ik dat de vrijwilligers opgedragen hadden gekregen om op bijna alles: ‘dat weet ik niet’ te antwoorden, gewoon om het voor ons een beetje spannender te maken.

Toen ik al bij mijn stadsfiets klaarstond om naar onze zoon en  zieke dochter te gaan waarvoor we oppas hadden geregeld, maar waarvan ik dacht: dan toch maar naar huis om zelf voor ze te zorgen, hoorde ik lief roepen dat Joop er was! Ik was super opgetogen: YES! ook ik mocht toch nog aan deze extreem lastige triatlon deelnemen! 

Je ziet op de foto hoe ik loop te shinen! De vreugde spat eraf! Extra motiverend was dat door het fietsavontuur wij inmiddels laatste lagen. Ik had dus veel hazen voor me en het parcours was heerlijk leeg waardoor ik alle ruimte had! We moesten 2 rondjes van 10,5 km lopen. Na ronde 1 werd ik door een vrijwilliger tegengehouden voor een test: hij riep heel hard en dwingend dat ik naar links moest voor de finish. Ik gaf aan dat ik nog een rondje moest omdat ik de Halve deed en niet de Olympische. Maar de jongen gaf zich niet gewonnen: hij testte mijn ruggengraat nogmaals. Gelukkig slaagde ik: ik liep verder voor de tweede ronde. Collega loper Robin bracht het er -alhoewel hij inmiddels uiteraard ver op mij voor lag- veel slechter vanaf: hij finishte na 1 ronde, besefte wat er gebeurd was, wilde verder lopen maar de organisatie zei: ‘ah joh, hier heb je je medaille’. Robin is echter een heel raar type. Daarom gaf hij de medaille terug en rende ook hij de tweede ronde. 

Ik kreeg nog een extra uitdaging: een heel deel van het parcours had men publiek op mijn route gezet zodat ik er niet langs kon. Om mijn flexibiliteit uit te dagen, waren vrijwilligers en organisatie afwezig zodat ik dit zelf moest aanpakken! Was super spannend! Maar ook dat is goed gegaan! Als klap op de vuurpijl bleek dat de hardlopers geen 21 maar 16 km hebben gelopen. Oftewel: niemand heeft deze Halve Triatlon volbracht. Vooral voor alle buitenlandse deelnemers die een heel eind gereisd hebben en atleten die graag eens een Halve in ‘hun eentje’ wilden volbrengen is dit tof! Nu kunnen ze het nog een keer doen! Uiteraard raad ik aan om dan een saaie triatlon te kiezen waarbij je gewoon 1,9 km zwemt, 90 km fietst en 21 km hardloopt…

(A-) sociale media ?

1621832_10152258954547152_1749162990_nAls het gaat om sociale media ben ik absoluut geen early adopter te noemen. Ooit begon het voor mij met ‘Hyves’. Mijn ruim 8 jaar jongere nichtje nodigde me er  op een dag voor uit. Met gezonde tegenzin -maar met liefde voor haar- accepteerde ik mijn eerste stap binnen de wereld die kan bestaan naast het echte leven. Toen ik er net een beetje de lol van in begon te zien was Hyves inmiddels alleen nog populair onder kinderen en ouderen. Hipsters (die toen nog niet zo heetten) spuugden er al lang op: een platform waar vooral je moeder, tantes, jongere broertjes en oma’s op rond snuffelen; YUK!

Nee, dan ‘Facebook’: dat was het helemaal! Ik hoorde er voor het eerst over toen ik voor mijn werk regelmatig in het buitenland actief was. Tijdens een bezoek aan ons kantoor in the UK, waren een paar collega’s zich wel heel erg blij aan het maken over iets. Bij navraag bleek dat iemand die zij kenden wat heftigs op ‘Facebook’ had geplaatst. Facebook? Ik had er werkelijk nog nooit van gehoord. Dat lag deels aan het feit dat het in Nederland nog amper gebruikt werd maar toen dat eenmaal het geval was, heeft het nog heel lang geduurd voordat ik een account aanmaakte. En nu ik er al jaren wel 1 heb, ben ik behoorlijk ouderwets in het gebruik ervan. Op een paar uitzonderingen na ben ik er namelijk alleen bevriend met mensen die ik ‘in het echt’ ook ken. Regelmatig krijg ik ‘vriendschapsverzoeken’ van mensen die ik nooit de hand schudde. Ik bedoel er niets vervelends mee maar die verzoeken accepteer ik niet (zoals gezegd: op een uitzondering na). Ik vind Facebook vooral een super medium om contact te houden met vrienden en elkaars leven een beetje te volgen in een fase van het leven waarin je door te volle agenda’s elkaar veel te weinig live kan zien. En ik ben dol op grappige posts die eigenlijk juist nergens over gaan. ‘Ik Facebook’ vooral op de w.c. en op andere ‘verloren’ momenten zoals wanneer ik sta te roeren in een pan spaghetti. Kortom: mijn Facebook-gebruik is prima: geen vuiltje aan de lucht😉

Schermafbeelding 2016-06-15 om 09.22.12

…Soortgelijke verhalen kan ik vertellen over mijn kennismaking met Twitter (5 jaar geregistreerd maar pas sinds een paar maanden ben ik er echt actief) en Instagram -was tot een jaar geleden een afgeschermd account-. Pas sinds ik ben gaan bloggen heb ik hem veranderd van Hedwig naar RunHedwigRun en ben ik er steeds actiever op.

Sinds ik mijn blog startte, doe ik meer op sociale media. Ik kan nu allemaal kletsverhalen gaan ophangen maar voor een niet onbelangrijk deel komt dat omdat ik het leuk vind als mensen mijn blog lezen en er op reageren. Omdat niet iedereen zin heeft om een wordpress account aan te maken zodat je automatisch bericht krijgt als ik een nieuw blog plaats, laat ik het via allerlei wegen weten als ik wat geschreven heb. Ook kreeg ik ooit de tip van een collega blogger (daar is Mari weer😉 ) dat ‘men’ het leuk vindt als je op je blog persoonlijke foto’s plaatst. Tot dat moment jatte ik ongegeneerd plaatjes van het Wereld Wijde Web – niet gehinderd door intellectueel eigendomsrecht of wat dan ook-.

Bij gebrek aan een echte fotograaf ging ik dus zelf foto’s maken. Vaak met Instagram; dan verzamel je alles zo leuk bij elkaar. Eerst van de omgeving. Toen van mezelf. Eerst schoorvoetend en vaak op afstand maar inmiddels maak ik zelfs schaamteloze ‘selfies’. Ha ha!! Tijdens het rennen draag ik alleen mascara, raak ik bezweet en zit mijn haar natuurlijk als een idioot; daar veranderd geen filter wat aan. Toch is het leuk om soms een kleurtje toe te voegen of om juist zwart-wit te kiezen voor het effect. Het is een feit: door mijn blog ben ik ook veel meer te vinden op de wegen van ons ‘second life’

Ik zou trouwens een heel blog kunnen wijden aan mijn verbazing over wat er ‘geliked’ wordt op Instagram (soms krijgen mensen er 400 likes voor een foto van hun ontbijt en dan heus geen mooi ontbijt maar een glaasje met een shake-je ofzo erin) …Maar dat doe ik niet: smaken verschillen en wat ik oninteressant vind, vinden anderen duidelijk hartstikke leuk of andersom. 

Wat ik helaas constateer is dat ik vind dat ik te veel tijd ben gaan stoppen in -met name- Instagram. Ik groeide in korte tijd van 90 naar 522 volgers. Dat zijn mensen die je foto’s regelmatig een like geven. Mijn probleem is dat ik dan vind dat ik dat terug moet doen. En dat kost me te veel tijd…. Als ik eenmaal begin met het bekijken van andermans foto’s (die ik dus ook echt leuk vind!) ben ik voor ik het weet veel te lang bezig met mijn telefoon of computer.  Het maakt me soms A-sociaal. dan zit ik met mijn lief op de bank en ben ik ‘aan het liken’ terwijl we een gesprek voeren. Hetzelfde gebeurt te vaak als mijn kinderen eigenlijk de aandacht verdienen.

Ik heb me dus voorgenomen om in deze jaren, waarin anderen mijn aandacht verdienen, bewuster om te gaan met sociale media. Als ik straks meer tijd heb (na mijn pensioen ofzo😉 ) dan ga ik het inhalen en like ik erop los ha ha! Tot die tijd zal ik blijven bloggen en bijbehorende (instagram)foto’s maken  en daarover posten….En uiteraard ook andermans ‘dingen liken’ maar net even wat bewuster.

Like you!😉