Sensation – the runners edition

IMG_20160712_122534We zijn begonnen, of eigenlijk: ik ben begonnen! Het is weer zover! Na bijna drie vreemde maanden waarin ik eerst rust hield omdat ik net een marathon gelopen had en later omdat ik geblesseerd raakte, mag ik nu eindelijk weer doen wat ik het liefst doe als het om hardlopen gaat: trainen voor de magische 42,195 kilometer!  Het lijkt wel alsof mijn lichaam het weet want hoewel ik nog voorzichtig ben; het ziet er naar uit dat mijn aanpak van de afgelopen tijd zijn vruchten heeft afgeworpen: ik loop weer pijnvrij!

Als soort van pre-party op mijn komende Duitse loopavontuur beleefde ik afgelopen week het EK-Atletiek dat in mijn woonplaats plaatsvond. Eerst volgde ik alles zoveel mogelijk op t.v. Ik baalde best een beetje: waarom had ik niet al lang geleden kaartjes en een oppas geregeld? Dit vindt 1 keer in de 20 jaar plaats in Nederland: dan wil je er toch bij zijn als je van hardlopen (en sport in het algemeen) houdt? Op vrijdag bleek ik een engeltje op mijn schouder te hebben: ik won kaartjes voor de zaterdag via ICoolsport.nl! Als tegenprestatie moest ik dan wel in 1 van hun ijsbaden gaan zitten maar dat leek mij eigenlijk wel wat. Jammer dus dat later bleek dat ik zonder het nemen van een bad toch gewoon drie kaartjes kreeg. (Loop)vriendin Petra ging met me mee en met het derde kaartje maakte ik iemand bij het Olympisch Stadion blij. Al gauw zaten Petra en ik (druk kletsend) te genieten van alle atleten die live los gingen; echt te gek! Dat we een aantal bekenden tegen kwamen was een licht voorteken van wat me zondag zou overkomen. Het maakte de sfeer alleen maar beter! En al zal het velen niet boeien: diep respect voor alle vrijwilligers waaronder heel veel hardlopers die zich dagenlang hebben ingezet voor dit fantastische evenement! (Gabriella , Jelle, Sergio, Eva en vele anderen).

Als je niet alleen mijn blog maar ook dat van andere hardlopers volgt dan ben ik waarschijnlijk niet de eerste die je op de hoogte brengt van wat zich de volgende dag voltrok hier in Amsterdam… Het begon betrekkelijk rustig met het EK halve marathon waarbij alle toppers uit Europa dwars door onze hoofdstad renden. Kijk; dat ik wild enthousiast word van een groep super atleten die op de hoek van mijn straat voorbij komen in de race om het goud wil niet zeggen dat iedereen dat zo voelt. Dus zo kon het gebeuren dat ik als 1 van de zeer weinigen op het Weteringcircuit stond te schreeuwen dat Abdi, Khalid, Michel, Kim en alle andere toppers ‘ervoor moesten gaan’ en ‘hup hup hup!!’ En ‘je kan het!’ (alsof zij dat zelf nog niet weten maar ok, het kwam uit een goed hart zullen we maar zeggen).

Net bekomen van alle spanningen voor de profs, mocht ik zelf aan de bak. De Brooks 10 km stond op het programma. Ik was van te voren wel benieuwd naar wat er zou gebeuren want sinds de ‘Nike womans 10 km’ vorig jaar zomer in Stockholm heb ik deze afstand niet meer in een wedstrijd gelopen. Mijn PR op de 10km liep ik dan ook tijdens de Halve Marathon in Nijmegen in maart van dit jaar. Daarnaast heb ik zoals gezegd al weken niet normaal getraind omdat ik vooral met herstel bezig ben geweest. Ik kan heel kort zijn over deze race: HET – WAS – HEET!! Serieus: zomaar ineens was het 28 graden! Al na 3 kilometer zag ik mensen wandelen in plaats van hardlopen. Zelf had ik er ook echt last van dus al snel besloot ik: dit is geen PR-dag (de grachtjes en het vele ‘vals plat’ maakten de omstandigheden ook niet ideaal en wat had ik eigenlijk gedacht na zo weinig trainen? ha ha!!)

Maar dan de sfeer: die was geweldig!!! Al voor de start zag ik allemaal bekenden; het leek wel een reünie! Tijdens de run genoot ik van het feit dat ik langs al die -mij oh zo bekende maar tijdens zo’n wedstrijd extra bijzondere- prachtige hoogtepunten van Amsterdam liep. En dan de ‘cheering zone’ van de Running Junkies in het Vondelpark…. Ik weet bijna niet hoe die te beschrijven maar ik doe een poging… Omdat er vele running crews uit binnen- en buitenland aanwezig waren, was dit een enorme kudde van wilde, vrolijke, enthousiaste, schreeuwende, bemoedigende hardlopers geworden die ons ‘beschoten’ met confetti  (volgens mij zag ik ook rookpluimen). Ze hadden een deel van de hoofdweg in het Vondelpark volijk versierd en wapperden met vlaggen van de verschillende crews.

De foto’s die Running Junkie (en fotograaf) Jaimie Peeters maakte, geven perfect weer wat voor een sfeertje ze hadden weten te creëren. En wat waren ze nodig; die junkies en hun vrienden! Als een echte drugsverslaafde zoog ik hun applaus en aanmoedigingen op om zo op dit ‘shot’ mijn weg te kunnen vervolgen in de hitte. Zo’n halve kilometer voor de finish was ik totaal klaar met de tropische omstandigheden. Even overwoog ik zelfs om te gaan wandelen. Natuurlijk niet gedaan. Dat was weer een fijne mentale training. Ik finishte, kreeg mijn medaille van -alweer!- een Running Junkie die vrijwilliger was: Eva en zocht zo snel mogelijk de verkoeling van de schaarse schaduw op.

Eenmaal bijgekomen en opgefrist, belandde ik met Petra en haar vrienden de ‘Running Rebels Rotterdam’ in het Vondelpark vlakbij de plek waar het feestje van de overige crews gewoon door was gegaan. Bekenden en onbekenden sloten zich aan; het was ‘one happy family’! In mijn ogen was dit EK, de Brooks 10km en ‘the after party’ die op veel plekken in de stad doorging een soort van ‘Sensation’ voor hardlopers. Ik vond het geweldig en hoop dan ook dat dit ondanks dat het EK voorlopig niet terugkeert naar ons land, niet de laatste editie was! 

 

 

 

 

 

Marathon drie: het plan

IMG_20160704_125823Vorige week ontving ik een mailtje uit Duitsland. Of ik al wel aan het trainen ben geslagen voor de BMW Berlin Marathon was de vraag die men erin stelde. Uh… nee…eigenlijk nog niet. Is het alweer zover dan? Het is vrij gebruikelijk om in een week of 12 naar de 42,195 kilometer toe te trainen. Dus toen ik mijn agenda gebruikte om weken te tellen kon ik niet anders dan concluderen dat de altijd zo pünkliche Oosterburen het ook nu weer bij het rechte eind hebben. Door de ICAN triatlon, mijn blessure die een aantal weken geduurd heeft en ‘beslommeringen’ die vooral met onze verbouwing/verhuizing te maken hebben, ben ik dit keer minder gefocust op de periode waar ik eigenlijk het meest van houd: het trainen voor de marathon.

Dat schrijf ik nou wel zo makkelijk; in werkelijkheid heb ik de afgelopen tijd iedere dag wel eens aan 25 september 2016 gedacht. Ik heb vooral overwogen hoe ik het dit keer ‘t beste aan kan pakken. Omdat ik weg ga uit Amsterdam, vind ik het niet handig om hier te blijven trainen. Phanos heb ik inmiddels vaarwel gezegd en ik hoop me zo snel mogelijk aan te kunnen sluiten bij Gach (Gooise Atlethiek Club Hilversum) al hangt dat dus af van die verbouwing… Doortrainen met Coach German stopt ook op de ‘oude wijze’; de reisafstand naar hem wordt onwenselijk en daarnaast is German ontzettend druk met allerlei activiteiten zoals het organiseren van zijn eigen marathon in Mexico. Ik heb een andere trainer benaderd die me werd aanbevolen maar zij maakt bij voorkeur 3-weken schema’s (vind ik niet prettig) en de aanvullende begeleiding vond ik veel te uitgebreid en prijzig. Het moet wel leuk blijven.

Met een beetje rondvragen en de adviezen van een zeer ervaren marathon loper ben ik uitgekomen op mijn nieuwe trainer. Of eigenlijk trainster: IK. Ik ga het dit keer helemaal zelf doen. Op basis van mijn NYC Marathon en Rotterdam marathon schema’s maak ik zelf een nieuw schema dat volgende week ingaat. Misschien dat ik German incidenteel in kan zetten want hij blijft voor mij uniek. Dat heb ik ook weer gemerkt tijdens het triatlon-debacle. Ik vind het ook wel spannend: stiekem wil ik toch weer wat afsnoepen van de PRACHT-tijd (vind ik zelf) die ik liep in Rotterdam: 3:27:23. Kan ik dat? Ook als ik alles helemaal alleen doe? Ik denk natuurlijk van wel, anders zou ik het niet doen. 

Afgelopen zondag had ik al een mooie eerste ervaring. Ik liep onverwacht in de stad waar ik opgroeide en waar ik ook een deel van mijn ‘volwassen leven’ doorbracht: Arnhem. Na langdurig door en rond Amsterdam gelopen te hebben was een ander decor erg welkom. Ik had -zeer ongebruikelijk- geen muziek bij me en beleefde sinds tijden weer echt intens veel plezier aan het hardlopen. De focus op snelheid en afstand kon ik eindelijk weer eens loslaten en op de cadans van mijn voetstappen en het ritme van mijn ademhaling liep ik te genieten van de prachtige omgeving. En ook nog eens zonder pijn! Wat een kado!

De komende tijd kunnen jullie meelezen hoe het met mijn nieuwe aanpak gaat. Zo bijzonder is het trouwens niet; de meeste mensen trainen zonder trainer…. maar toch: tips zijn altijd welkom!

Murphy’s Triatlon (ICAN Amsterdam: de uitdagendste ter wereld)

IMG-20160626-WA0006Het volbrengen van een triatlon is in mijn ogen bovenmenselijk. Je zwemt eerst 3,8 km gevolgd door het fietsen van 180 km en tenslotte loop je nog een marathon: 42,195 km.

Dat is niet voor iedereen weggelegd. Gelukkig is er ook nog de Halve Triatlon waarbij je logischerwijs ‘maar’ de helft van die afstanden aflegt (en de Olympische waarbij alles een kwart van de afstanden is). Voor atleten die niet alle drie de disciplines onder controle hebben, is de ‘Relay’ bedacht: ieder onderdeel wordt dan door een ander persoon gedaan: je doet dus mee als team.

Nu hoor ik je denken: ‘oh op die manier is het een eitje!’….Snap ik; dacht ik namelijk ook. Maar als je aan de ICAN Amsterdam triatlon meedoet, blijkt niets minder waar. Dit is namelijk een triatlon met extra onderdelen om het je niet te gemakkelijk te maken. 

Gisteren stonden we met twee teams klaar voor de Halve Triatlon Relay. Team ‘niet omdat het moet’ werd gevormd door lief en twee vrienden. Ik vormde met twee andere vrienden ‘maar omdat het kan’. Al voordat we nog maar 1 meter gefietst, gezwommen of gerend hadden, werden we al een beetje uitgedaagd. Bij inschrijving werd het inschrijfgeld namelijk niet 1 maar 3 keer van onze rekeningen afgehaald en het kostte wat mailtjes om ons geld terug te krijgen. Ook werd op de dag van registratie nog eens een keer extra het bedrag voor de triatlon licentie ingehouden dat we bij inschrijving al voldaan hadden. Men probeerde waarschijnlijk te checken of wij wel ‘scherp’ genoeg waren om mee te doen. Door die test zijn we eigenlijk niet gekomen -de tweede keer te veel betalen hebben we niet opgemerkt- maar gelukkig is iedereen dat ontgaan! Daar hadden we even geluk!

Met enige vertraging gingen onze zwemmers van start. Dat zou eigenlijk op volgorde van geslacht en leeftijd gaan maar om dit eenvoudige onderdeel wat interessanter te maken, gooide de organisatie de volgorde een beetje om. De zeer ervaren mannen (die ook wel wat ouder zijn, laten we zeggen 50+) en een groep dames die normaal gesproken later starten, werden voor de jongere zwemmers uitgestuurd zodat deze relatief snellere atleten om hun voorgangers heen / ertussendoor moesten zwemmen. Zo werd dit onderdeel toch nog best een uitdaging! Goed gevonden van de organisatie! Als extra-tje hadden ze het finish punt ergens anders gemaakt dan van te voren op het kaartje werd aangegeven; start en finish lagen namelijk ineens op ongeveer hetzelfde punt. Wonder boven wonder kwam de zwemmer uit mijn team als eerste uit het water! In de transitie ruimte waar hij onze chip door moest geven aan onze wielrenner, kon hij onze fietser niet vinden. Hoe hij ook riep, het mocht niet baten: niemand van de organisatie was er om hulp te bieden. Ik dacht: dan ren ik snel naar het gebied waar onze fietser wacht en waarschuw ik hem maar ik werd door een zeer ijverige vrijwilligster tegen gehouden; zij deed haar werk uitstekend! Helaas was zij niet bereid om onze zwemmer dan zelf een handje te helpen. Met enige vertraging kon onze wielrenner dan toch vertrekken; we lagen toen nog steeds op kop. Ook lief was snel uit het water en omdat ik inmiddels doorhad dat we extra obstakels opgeworpen kregen, kon ik nu anticiperen op deze gebeurtenis: lief kon zo wel direct de chip aan ‘zijn’ wielrenner overdragen.

Zoals op de afbeelding hierboven te zien is, was van te voren aangegeven dat de wielrenners 3 rondes moesten afleggen om zo in totaal 90 km te fietsen. Joop, de fietser uit mijn team had er de vaart lekker in met gemiddeld 34 km per uur. Hij lag nog steeds eerste bij de Relay toen de organisatie gedacht moet hebben; ‘voor die man gaat het te makkelijk!’ Ze hadden de avond ervoor als verrassing bedacht dat men niet 3 maar 2 rondjes moest fietsen. Daarvoor hadden ze het parcours dan ook even omgelegd (waardoor men te maken kreeg met gevaarlijke, zanderige bochten); niets is de ICAN organisatie te veel!. Over dit alles werd in zeer beperkte mate en op het allerlaatste moment gecommuniceerd, anders zou het verrassingseffect tenslotte wegvallen! Onze beide wielrenners wisten van niks hoewel onze Joop de plattegrondjes en dergelijke in ieder geval zeer goed bestudeerd had. Hij werd na zijn twee rondjes echter niet geleid naar de weg terug naar Amsterdam… nee hij mocht zo’n 37 kilometer extra fietsen. De halve afstand was namelijk van 90 naar 80 km gegaan (waardoor niemand van de deelnemers dus kan zeggen dat hij of zij een Halve triatlon heeft gedaan) maar onze Joop liet men 117 km fietsen. Als je het parcours niet kent (omdat het veranderd is) kan het verkeren dat je pas te laat beseft wat er gebeurd is. Deze horde werd niet alleen door amateurs verkeerd genomen. Nee -onder andere- ook de pro die op een zeker moment tweede lag en dus in aanmerking kwam voor prijzengeld, overkwam hetzelfde. Hij is gestopt.

Zo niet onze Joop: hij fietste dapper door naar mij. Ik stond een uur te lang op Joop te wachten want de organisatie vertelde mij uiteraard ook niet over de grote surprise party die bij het fietsen had plaatsgevonden. (gelukkig hadden ze voor de lopers ook wat geinige testjes bedacht; 21 kilometer hardlopen is op zichzelf geen uitdaging. Dat weet iedereen). Omdat het een behoorlijke chaos was bij de overgang van het fietsen naar het lopen en twee vrijwilligersmeisjes niet helmaal wisten wat de bedoeling was, ben ik daar maar een beetje gaan helpen. Die meisjes, daar hadden ze trouwens ook wat grappigs voor bedacht: de shirts die de organisatie hen zou geven om herkenbaar te zijn, gaven ze niet. Verder vermoed ik dat de vrijwilligers opgedragen hadden gekregen om op bijna alles: ‘dat weet ik niet’ te antwoorden, gewoon om het voor ons een beetje spannender te maken.

Toen ik al bij mijn stadsfiets klaarstond om naar onze zoon en  zieke dochter te gaan waarvoor we oppas hadden geregeld, maar waarvan ik dacht: dan toch maar naar huis om zelf voor ze te zorgen, hoorde ik lief roepen dat Joop er was! Ik was super opgetogen: YES! ook ik mocht toch nog aan deze extreem lastige triatlon deelnemen! 

Je ziet op de foto hoe ik loop te shinen! De vreugde spat eraf! Extra motiverend was dat door het fietsavontuur wij inmiddels laatste lagen. Ik had dus veel hazen voor me en het parcours was heerlijk leeg waardoor ik alle ruimte had! We moesten 2 rondjes van 10,5 km lopen. Na ronde 1 werd ik door een vrijwilliger tegengehouden voor een test: hij riep heel hard en dwingend dat ik naar links moest voor de finish. Ik gaf aan dat ik nog een rondje moest omdat ik de Halve deed en niet de Olympische. Maar de jongen gaf zich niet gewonnen: hij testte mijn ruggengraat nogmaals. Gelukkig slaagde ik: ik liep verder voor de tweede ronde. Collega loper Robin bracht het er -alhoewel hij inmiddels uiteraard ver op mij voor lag- veel slechter vanaf: hij finishte na 1 ronde, besefte wat er gebeurd was, wilde verder lopen maar de organisatie zei: ‘ah joh, hier heb je je medaille’. Robin is echter een heel raar type. Daarom gaf hij de medaille terug en rende ook hij de tweede ronde. 

Ik kreeg nog een extra uitdaging: een heel deel van het parcours had men publiek op mijn route gezet zodat ik er niet langs kon. Om mijn flexibiliteit uit te dagen, waren vrijwilligers en organisatie afwezig zodat ik dit zelf moest aanpakken! Was super spannend! Maar ook dat is goed gegaan! Als klap op de vuurpijl bleek dat de hardlopers geen 21 maar 16 km hebben gelopen. Oftewel: niemand heeft deze Halve Triatlon volbracht. Vooral voor alle buitenlandse deelnemers die een heel eind gereisd hebben en atleten die graag eens een Halve in ‘hun eentje’ wilden volbrengen is dit tof! Nu kunnen ze het nog een keer doen! Uiteraard raad ik aan om dan een saaie triatlon te kiezen waarbij je gewoon 1,9 km zwemt, 90 km fietst en 21 km hardloopt…

(A-) sociale media ?

1621832_10152258954547152_1749162990_nAls het gaat om sociale media ben ik absoluut geen early adopter te noemen. Ooit begon het voor mij met ‘Hyves’. Mijn ruim 8 jaar jongere nichtje nodigde me er  op een dag voor uit. Met gezonde tegenzin -maar met liefde voor haar- accepteerde ik mijn eerste stap binnen de wereld die kan bestaan naast het echte leven. Toen ik er net een beetje de lol van in begon te zien was Hyves inmiddels alleen nog populair onder kinderen en ouderen. Hipsters (die toen nog niet zo heetten) spuugden er al lang op: een platform waar vooral je moeder, tantes, jongere broertjes en oma’s op rond snuffelen; YUK!

Nee, dan ‘Facebook’: dat was het helemaal! Ik hoorde er voor het eerst over toen ik voor mijn werk regelmatig in het buitenland actief was. Tijdens een bezoek aan ons kantoor in the UK, waren een paar collega’s zich wel heel erg blij aan het maken over iets. Bij navraag bleek dat iemand die zij kenden wat heftigs op ‘Facebook’ had geplaatst. Facebook? Ik had er werkelijk nog nooit van gehoord. Dat lag deels aan het feit dat het in Nederland nog amper gebruikt werd maar toen dat eenmaal het geval was, heeft het nog heel lang geduurd voordat ik een account aanmaakte. En nu ik er al jaren wel 1 heb, ben ik behoorlijk ouderwets in het gebruik ervan. Op een paar uitzonderingen na ben ik er namelijk alleen bevriend met mensen die ik ‘in het echt’ ook ken. Regelmatig krijg ik ‘vriendschapsverzoeken’ van mensen die ik nooit de hand schudde. Ik bedoel er niets vervelends mee maar die verzoeken accepteer ik niet (zoals gezegd: op een uitzondering na). Ik vind Facebook vooral een super medium om contact te houden met vrienden en elkaars leven een beetje te volgen in een fase van het leven waarin je door te volle agenda’s elkaar veel te weinig live kan zien. En ik ben dol op grappige posts die eigenlijk juist nergens over gaan. ‘Ik Facebook’ vooral op de w.c. en op andere ‘verloren’ momenten zoals wanneer ik sta te roeren in een pan spaghetti. Kortom: mijn Facebook-gebruik is prima: geen vuiltje aan de lucht😉

Schermafbeelding 2016-06-15 om 09.22.12

…Soortgelijke verhalen kan ik vertellen over mijn kennismaking met Twitter (5 jaar geregistreerd maar pas sinds een paar maanden ben ik er echt actief) en Instagram -was tot een jaar geleden een afgeschermd account-. Pas sinds ik ben gaan bloggen heb ik hem veranderd van Hedwig naar RunHedwigRun en ben ik er steeds actiever op.

Sinds ik mijn blog startte, doe ik meer op sociale media. Ik kan nu allemaal kletsverhalen gaan ophangen maar voor een niet onbelangrijk deel komt dat omdat ik het leuk vind als mensen mijn blog lezen en er op reageren. Omdat niet iedereen zin heeft om een wordpress account aan te maken zodat je automatisch bericht krijgt als ik een nieuw blog plaats, laat ik het via allerlei wegen weten als ik wat geschreven heb. Ook kreeg ik ooit de tip van een collega blogger (daar is Mari weer😉 ) dat ‘men’ het leuk vindt als je op je blog persoonlijke foto’s plaatst. Tot dat moment jatte ik ongegeneerd plaatjes van het Wereld Wijde Web – niet gehinderd door intellectueel eigendomsrecht of wat dan ook-.

Bij gebrek aan een echte fotograaf ging ik dus zelf foto’s maken. Vaak met Instagram; dan verzamel je alles zo leuk bij elkaar. Eerst van de omgeving. Toen van mezelf. Eerst schoorvoetend en vaak op afstand maar inmiddels maak ik zelfs schaamteloze ‘selfies’. Ha ha!! Tijdens het rennen draag ik alleen mascara, raak ik bezweet en zit mijn haar natuurlijk als een idioot; daar veranderd geen filter wat aan. Toch is het leuk om soms een kleurtje toe te voegen of om juist zwart-wit te kiezen voor het effect. Het is een feit: door mijn blog ben ik ook veel meer te vinden op de wegen van ons ‘second life’

Ik zou trouwens een heel blog kunnen wijden aan mijn verbazing over wat er ‘geliked’ wordt op Instagram (soms krijgen mensen er 400 likes voor een foto van hun ontbijt en dan heus geen mooi ontbijt maar een glaasje met een shake-je ofzo erin) …Maar dat doe ik niet: smaken verschillen en wat ik oninteressant vind, vinden anderen duidelijk hartstikke leuk of andersom. 

Wat ik helaas constateer is dat ik vind dat ik te veel tijd ben gaan stoppen in -met name- Instagram. Ik groeide in korte tijd van 90 naar 522 volgers. Dat zijn mensen die je foto’s regelmatig een like geven. Mijn probleem is dat ik dan vind dat ik dat terug moet doen. En dat kost me te veel tijd…. Als ik eenmaal begin met het bekijken van andermans foto’s (die ik dus ook echt leuk vind!) ben ik voor ik het weet veel te lang bezig met mijn telefoon of computer.  Het maakt me soms A-sociaal. dan zit ik met mijn lief op de bank en ben ik ‘aan het liken’ terwijl we een gesprek voeren. Hetzelfde gebeurt te vaak als mijn kinderen eigenlijk de aandacht verdienen.

Ik heb me dus voorgenomen om in deze jaren, waarin anderen mijn aandacht verdienen, bewuster om te gaan met sociale media. Als ik straks meer tijd heb (na mijn pensioen ofzo😉 ) dan ga ik het inhalen en like ik erop los ha ha! Tot die tijd zal ik blijven bloggen en bijbehorende (instagram)foto’s maken  en daarover posten….En uiteraard ook andermans ‘dingen liken’ maar net even wat bewuster.

Like you!😉

 

De dag die je wist dat zou komen

20160609_121538Maand in maand uit rende ik dat het een lieve lust was. Dat deed ik zo’n 3,5 jaar zonder problemen. Ook toen ik vanaf juni vorig jaar vaker en langer ging lopen was er geen vuiltje aan de lucht. Interval trainingen, hills, ‘long runs’: het maakte allemaal niets uit, ik was niet te stoppen. Mijn lichaam leek onverwoestbaar. Geregeld hoorde of las ik over andermans blessures; mijn ‘Rotterdam marathon runbuddy’ was zelfs eens twee jaar uit de running door een achillespees die niet mee wilde werken.

Ik heb mijn ‘hardloopcarrière’ heel rustig opgebouwd. De eerste 2,5 jaar liep ik vrijwel nooit meer dan twee keer per week. Het eerste jaar heb ik denk ik standaard rondjes van 5 a 6 kilometer gelopen. Pas in het tweede jaar bouwde ik de afstand heel langzaam op. Onder andere door deze aanpak (die totaal niet bewust was; het is gewoon zo gelopen) kreeg ik het idee dat blessures minder snel vat op mij zouden krijgen. Misschien is dat ook wel zo: ‘minder snel’ klopt wellicht ook enigszins maar je voelt het al aankomen: op een gegeven moment was ook ik aan de beurt. En ergens wist ik al die tijd dat ook dit bij het hardlopen hoort. Bijna iedereen krijgt vroeg of laat met een blessure te maken.

IMG-20160428-WA0011

Ik weet precies waar het bij mij mis is gegaan. Twee weken na de marathon van Rotterdam stond er een training bij Phanos op het programma. We wisselden een pittige hills training af met core training. Te snel heb ik te intensief gelopen. De dag erna voelde ik al dat er iets niet lekker ging met mijn linker knie. Eerst was er nog een zeer korte fase waarin ik dacht dat het best mee kon vallen maar toen ik op een gegeven moment echt moest gaan wandelen tijdens het hardlopen, wist ik dat ik de pijn serieus moest nemen.

Meteen bezocht ik de fysiotherapeut die niet echt wat kon vinden. Zij hield het op ‘overbelasting’ van de bilspier waardoor ik ga ‘hangen’ in mijn bovenbeen die op zijn beurt aan mijn knie trekt. Ik vermoed zelf inmiddels dat ik een lopersknie heb. Al zal dat dan in de beginfase zijn maar wat ik erover lees, herken ik. De fysio heb ik een aantal weken bezocht; inmiddels hebben we afgesproken dat ze even niet behandelt maar dat ik terug moet komen als er geen verbetering is. Gelukkig is die er wel! En dat is wat ik met jullie wil delen:

Ik begrijp dat de ene blessure de andere niet is en dat iedereen anders in elkaar zit. Toch wil ik graag mijn tips delen als het gaat om blessures die niet heel ernstig zijn (ik snap dat je met afgescheurde banden of gebroken botten niets kan met deze tips😉 )

  • Bezoek een professional zoals een sportarts of fysiotherapeut
  • Hoe moeilijk het ook is: als het advies is om even NIET te trainen of veel minder, doe dat dan. Ik zit al weken met kromme tenen omdat ik loopafspraken en leuke wedstrijden en trainingen heb moeten afzeggen maar ik zie wel dat het helpt! Mijn klachten zijn stukken minder
  •  Probeer tijd te nemen om regelmatig met een foam roller (en eventueel de bijbehorende instructies op You Tube) aan de slag te gaan
  • Als je in de positie zit om het te kunnen doen: laat je masseren. Ik heb een masseuse gevonden die mijn bilspier en de peesplaat in mijn bovenbeen flink aanpakt waardoor de boel doorbloed blijft: dat helpt!
  • Doe alternatieve trainingen: zo houd ik zelf ook erg veel van wielrennen: dat ga ik komende week dus doen in plaats van hardlopen. Daarnaast blijf ik planken en squats doen om mijn core sterk te houden (ook zwemmen is een goed alternatief, helaas heb ik daar minder lol in)
  • Luister naar je lichaam. Super afgezaagd vind ik deze tip maar het is gewoon een ouderwetse wijsheid. Zodra ik momenteel tijdens het lopen wat voel, begin ik te wandelen of stop ik de run.

Schermafbeelding 2016-06-12 om 21.17.26

Vandaag kon ik 9 kilometer pijnvrij lopen. Dat lijkt heel wat maar over 2 weken wil ik heel graag mijn onderdeel doen tijdens de relay van de Ican Amsterdam Triatlon. Samen met een wielrenner en een zwemmer vorm ik een team waarmee we een halve triatlon doen (90 kilometer wielrennen, 1,9 kilometer zwemmen en voor mij dus 21 km hardlopen). Voordat ik een stortvloed aan advies krijg😉 : wat niet gaat, gaat niet dus UITERAARD doe ik het niet als mijn knie er niet klaar voor is. Ik ga er echter alles aan doen om van de partij te zijn. Al was het maar om mijn lief te kunnen verslaan die in 1 van de andere deelnemende teams zit als zwemmer !

 

 

 

 

Antwoord van NOC*NSF op petitie Butter

Schermafbeelding 2016-06-09 om 13.07.54

Tegen de gewoonte in vandaag even geen blog op deze plek maar het antwoord dat ik kreeg op de petitie die ik startte voor marathonloper Michel Butter. Mooi is dat de voorzitter van NOC*NSF, de heer André Bolhuis, in eigen persoon gereageerd heeft. Jammer is dat de petitie niet geholpen heeft. Tegen beter weten in had ik daar natuurlijk op gehoopt, anders begin je niet aan zo’n avontuur dat toch behoorlijk wat inzet en tijd vraagt. Hopelijk zal Butter met zijn prestaties tijdens het EK in juni  NOC*NSF op tijd weten te overtuigen van het feit dat dat hij de man is die naar Rio moet. Over dat plan kan je meer lezen via deze link:

Butter alsnog naar Olympische Spelen in Rio?

Daarnaast hoop ik dat ik in ieder geval een discussie gestart ben waarvan de uitkomst is dat er in de toekomst anders wordt omgegaan met dergelijke situaties waar (in mijn ogen) meerdere atleten de dupe van zijn geworden. Aan alle ‘ondertekenaars’ : DANK! 

Schermafbeelding 2016-06-09 om 12.46.09

Hierbij ook nog even de letterlijke tekst die beter te lezen is:

Geachte mevrouw Van Bree,

Hartelijk dank voor uw email!

Voor een sporter is het erg prettig te merken dat zoveel mensen het hem gunnen om naar de Olympische Spelen te gaan. U heeft een indrukwekkende hoeveelheid mensen achter uw pleidooi gekregen. Middels de petitie geven ze blijk van hun grote betrokkenheid bij deze serieuze en talentvolle sporter. Ik kan u uit mijn eigen verleden als topsporter vertellen hoe goed het je doet als er zoveel mensen zijn die zich met je verbonden voelen.

De ambitie van NOC*NSF is een mondiale top tienpositie. Wij stellen in overleg met de sportbonden ‘eigen’ nationale prestatie-eisen op, die aanvullend zijn op de eisen van de internationale federaties. Daarbij is voor ons leidend dat de sporter een redelijke kans maakt om op de Olympische Spelen bij de beste acht in zijn discipline te eindigen.

Over de kansen voor Michel Butter om naar Rio te gaan kan ik alleen maar zeggen dat de kwalificatieperiode voor de Olympische marathon nog niet is afgesloten en dat Olympic TeamNL pas daarna definitief wordt samengesteld.

Laten we hopen dat dit nog gaat gebeuren, ondersteunt u hem daar krachtig in!

Met vriendelijke groet,

NOC*NSF

 

André Bolhuis,

Voorzitter

 

 

4000 kilometer…

Schermafbeelding 2016-05-22 om 20.00.39

4000 kilometer. Dat is 2485 mijl. Het is ook de afstand van Amsterdam naar St. John’s of de Noordpool. Het is zelfs heen en terug naar Moskou of Istanbul of Rabat. En het is de afstand die ik sinds januari 2013 hardlopend heb afgelegd. Best wel veel, toch? Ik wist er in ieder geval ruim 353 uur van mijn leven aan te besteden. Hardlopen; my favourite ‘waste of time’😉

Die 4000 kilometers omvatten allerlei loopjes. In mijn eentje, samen met allerlei andere hardlopers, als duo of in een groep. Soms als onderdeel van een wedstrijd maar meestal als training of ter ontspanning. Vast staat dat ik 23 medailles bij elkaar heb gelopen (voor wie nu gaat tellen op de foto: het zijn inderdaad maar 19 medailles plus 1 beeldje dat ik kreeg voor het voltooien van de 30ste zevenheuvelenloop. Daarnaast heb ik nog 3 sieraden gekregen voor 10 km runs als onderdeel van de Nike Womans Race Series in 2013, 2014  en 2015 maar die zijn inmiddels helaas verloren gegaan. Ook won ik afgelopen jaar zelfs een beker ter ere van mijn  3e plaats bij de halve marathon in Maarn.IMG_20160510_132019

Die medailles zijn voor mij veel meer dan een bosje metaal met lintjes eraan. Het zijn waardevolle herinneringen. Ze staan voor hele mooie momenten en belevenissen die met allerlei emoties gepaard zijn gegaan; vreugde, trots, blijdschap maar soms ook verdriet of boosheid. Ik denk dat ik -als ik oud mag worden- over ieder exemplaar nog steeds exact kan vertellen waarvoor hij symbool staat. Uiteraard heb ik een paar favorieten maar nu ik dat zo schrijf wil ik mijn woorden direct weer intrekken. Nee; een favoriet is er toch eigenlijk niet. Ik heb voor allen mijn best gedaan en genoten van de mensen en momenten die bij de medailles horen.

Wat ik ook als heel bijzonder ervaar is dat ik van bijna alle 4000 kilometers heb genoten. Misschien van maar 50 km niet helemaal en dat komt dan met name door de afgelopen weken waarin ik niet optimaal loop vanwege een onverbelastingsprobleem. Gelukkig gaat het de goede kant op dus inmiddels ren ik in ieder geval weer genietend zolang ik maar niet te ver ga in afstand en ik geen gekke dingen doe zoals burpees of jumping squats. De officiële 4000ste kilometer liep ik tijdens mijn baantraining afgelopen donderdag. Dat had ik toen alleen niet door. Vandaag ging ik dus op pad met het idee dat dit DE dag zou zijn. Ik wilde er wat bijzonders van maken en besloot toerist in eigen stad te zijn.  

IMG_20160522_121334

Van mijn huis liep ik naar Artis, het Scheepvaartmuseum, het centraal station, de Westerkerk, het Vondelpark, het Concertgebouw, het Rijksmuseum om te eindigen met the Heineken Experience. 10 Prachtige kilometers in geweldig Amsterdam waar het merendeel van mijn 4000 kilometers gelopen zijn. Nog 2 maanden en dan woon ik ergens anders. Ook daar zal ik vele kilometers maken… maar de Amsterdamse zijn me vreselijk lief. Ben dankbaar dat ik ze gelopen heb!

Hoera ik ben 1 !

20160515_110601

Morgen is het precies een jaar geleden dat ik mijn eerste blogje schreef. Het was met maar 72 woorden met recht een blogJE. Ik vraag me af of -behalve mijn moeder en lief- iemand dat korte verhaaltje ooit gelezen heeft ;-) Inmiddels ben ik 65 blogs, vele kilometers, runs en twee marathons verder. Ik geniet nog steeds enorm van hardlopen in het algemeen en in het bijzonder van het trainen voor de 42,195 kilometer. Voor het schrijven geldt hetzelfde: jammer dat ik hier nooit mijn beroep van heb gemaakt maar des te mooier dat ik nu wel een plek gevonden heb waar ik het kan doen!

In het afgelopen jaar bezochten 17.194 mensen runHedwigrun.com en daarbij bekeken ze de page 37.125 keer. Geen idee of dat veel is maar voor mij in ieder geval genoeg om er mee door te gaan. Ik schreef over alles waar ik aan dacht tijdens het lopen, over handige tips, soorten trainingen, mooie runs en -als soort van kers op de taart- over de twee prachtige marathons die ik binnen 5 maanden volbracht.

Ik ontmoette ontzettend veel leuke , bijzondere en inspirerende mensen door het lopen en het bloggen. Nieuwe vriendschappen ontstonden en oude zette ik met sommige van mijn vrienden ineens ook rennend voort. Mijn niet rennende vrienden en familie steunden me en moedigden me aan, zowel langs de kant als via allerlei sociale media. Thanks guys!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Eén persoon in mijn omgeving stoorde zich aan mijn passies en maakte dat op niet mis te verstane wijze duidelijk: dat werd een pijnlijk afscheid maar soms is dat beter. Ik verkies positiviteit, elkaar stimuleren en aanmoedigen boven veroordelen, misgunnen en negativiteit.

Ik rookte meer dan een jaar geleden mijn laatste sigaret. Ook dat heeft deze sport me gebracht. 

Op dit moment doe ik het even wat kalmer aan; een paar spieren zijn licht overbelast dus dat vraagt om rust. Tot juni laat ik alles een beetje vieren om zo in juli langzaam toe te werken naar marathon nummer drie: de BMW Berlin Marathon ! Ook wil ik proberen om mee te doen aan de Boston marathon omdat ik mij met mijn gelopen tijd in Rotterdam hiervoor gekwalificeerd heb. Die kans wil ik absoluut niet laten liggen!

Al met al geeft dat meer dan genoeg inspiratie om verder te schrijven! Bedankt dat jullie me hebben gevolgd in dit eerste jaar, bedankt voor de ‘likes’, reacties en tips!

En dan nu: een rondje van de zaak😉 Proost! Hieperdepiep hoera!

Marathon lopen op moederdag!

Ik heb veel geschreven over de voorbereiding op de twee marathons die ik inmiddels achter de rug heb: NYC en Rotterdam. In de luwte stond er echter nog een 42-kilometer-run in mijn agenda waar ik niets over deelde: de Beemster Erfgoed Marathon !  Deze marathon vindt -logischerwijs- plaats in werelderfgoed De Beemster. Je legt de hele of halve marathon af als duo of trio, afwisselend hardlopend en fietsend.

Mijn vriendin Suzanne belde me eind vorig jaar om te vragen of ik samen met haar dit avontuur wilde aangaan. Hoewel ik me toen al realiseerde dat het vlak na ‘Rotterdam’ zou zijn, zei ik meteen ja. Het leek me gewoon ontzettend leuk om dit met haar te doen! Suzanne schreef ons in als duo voor de hele marathon en verder zouden we het wel zien: ik trainde niet speciaal voor dit evenement; dat had ik al wel genoeg gedaan.

Zo vertrok ik gisteren vanuit Zandvoort naar het Noord-Oosten om te gaan lopen. Ik had me kort van tevoren gerealiseerd dat ik dus uitgerekend op moederdag nogal lang weg zou zijn… niet heel handig maar gelukkig vond Lief het geen probleem en ook de kinderen gaven een ‘go’… De zelfgemaakte rozet voor ‘liefste moeder’ die ik kreeg droeg ik de hele run trots op mijn roze ‘Suuz-en-Hed-team’- tenue. 

Deze marathon is nog niet zo groot maar bleek super goed georganiseerd te zijn dankzij vele hardwerkende vrijwilligers. Binnen ‘no time’ had ik mijn auto geparkeerd en vond ik Suus bij de start. Er was nog net tijd voor een toiletbezoekje want al snel klonk het startschot.

Volgens plan begon ik met lopen en Suuz met fietsen. In eerste instantie was het namelijk ons idee om mij eerst een halve marathon te laten lopen (21 km) en dan af te wisselen. Voor wie het een beetje gevolgd heeft: … mijn blessure gooide roet in het eten want na 10 km speelden mijn heup en knie dusdanig op dat het me beter leek om daar al een wissel te houden. Zo geschiedde… Na 50 minuten nam ik de fiets over van Suzanne en zij begon aan haar eerste stuk lopen. Vanaf de fiets kon ik nog meer genieten van de prachtige Beemster. Voor Suuz is dit ‘haar achtertuin’ maar ik keek mijn ogen uit! Wat is het er mooi zeg! Het stralende weer werkte daar nog eens extra aan mee net zoals de tulpenvelden waarvan Suzanne vermoedt dat de boeren ze wat langer hebben laten staan speciaal voor de loop van vandaag (dank jullie wel boeren! Wat was het prachtig!) 

Toen Suuz haar 10 km had gelopen, wisselden we weer. Mijn lichaam was hersteld maar ik voelde de spanning nog wel. Hoe langer ik liep, hoe beter het ging dus toen Suzanne’s vriend en zoontje langs de kant stonden en zij even wilde stoppen om wat te drinken met hen ben ik doorgegaan omdat ik voelde dat opnieuw starten moeilijker zou zijn. Zo kon Suuz even knuffelen met haar zoontje terwijl ik doorliep; zij kon me tenslotte weer inhalen met de fiets. 6 kilometer later wisselden we wederom.

Wat trouwens extra bijzonder is aan deze marathon: onderweg worden je vele malen lekkere hapjes en drankjes uit de streek aangeboden; van ijsjes tot broodjes en yoghurt met chocolaatjes; het staat allemaal voor je klaar. Door hiervoor te stoppen, loop je uiteraard geen super tijden maar daar gaat het bij deze run ook helemaal niet om. Je bent er om ‘sportief te smullen’😉 Bij de boerderij waar we yoghurt aangeboden kregen, liep het parcours door een koeienstal: dat was echt te gek!!! Wie maakt dat nou mee: een marathon lopen waarbij je zelfs door koeien aangemoedigd wordt?!

Toen we de 30 kilometer naderden, speelde mijn blessure te vaak op en ook Suuz kreeg last van haar knie. We besloten om nu heel snel af te wisselen. Een verstandige keuze want op die manier werden we beide veel minder belast. Ik genoot ondertussen van de hazen langs de weg, de molens, de stolpboerderijen, schaapjes met lammeren en noem maar op. Bij zonnig weer is Nederland extra mooi! Onderweg riep een supporter nog naar ons dat we voor de halve marathon linksaf moesten en niet rechtdoor. Verbaasd keken Suuz en ik elkaar aan: is het zo ongewoon dat je met een vrouwen team de marathon loopt? 

De laatste kilometers waren wel wat pittiger, zeker als je lichaam niet meewerkt en het (heerlijk! maar wel) behoorlijk warm is. Het is en blijft een marathon; ook al krijg je lekker hapjes en zijn er ‘maar’ 750 deelnemers, ook al mag je om de beurt fietsen: die 42 kilometers worden niet minder. Gelukkig werden we naar het einde toe weer toegejuicht door de enthousiaste Beemsterlingen!

20160508_133703        

Nog even liet Suuz’ me schrikken doordat ze een paar kilometer voor de finish dacht dat ze een nagel verloren was. Ik begon meteen weer te rennen zodat Suuz haar voet kon checken. Toen ze me inhaalde met de fiets had ze gelukkig goed nieuws: de nagel zat er nog! We naderden de finish, parkeerden de fiets en gingen samen over de eindstreep! Bijzonder grappig feitje: ik ben voor het eerst gefinisht met met handtas om mijn arm ha ha!! Deze hadden we namelijk bij ons in Suzannes fietskratje en ik durfde hem daar niet achter te laten. Ben erg benieuwd naar onze finish-foto!

Ik vond het een geweldige dag met enorm toffe mede-lopers. Onderweg kwamen we voortdurend dezelfde teams tegen waarmee we geregeld een praatje maakten; dat schept toch een band. Iedereen moedigt elkaar aan en informeert of het goed gaat.

Kortom: de Beemster heeft een prachtig hardloopevenement waarbij je mag genieten van de geweldige omgeving, gastvrije Beemsterlingen, top vrijwilligers en heerlijke hapjes. Na de finish kan je zelfs nog met een glaasje prosecco en je medaille een ‘hot tub’ in of je laten masseren. Als een hele marathon te veel is, doe je gewoon de halve. En als je dat als duo doet, is de afstand ook al geen belemmering meer!

Ik ga volgend jaar absoluut weer!  Thanks Suuz!

 

 

 

 

 

 

 

Zo word je sneller!

20160503_123427

Er zijn genoeg boeken over hardlopen en in een aantal daarvan wordt ook verteld hoe je sneller kan worden. Hartstikke handig maar ik kan me ook voorstellen dat zulke ‘theoretische beschrijvingen’ kunnen afschrikken. Daarnaast is de vraag natuurlijk of je eigenlijk wel sneller wilt worden. Heel toevallig las ik net een vers verhaal van collega blogger Margo waarin zij juist beschrijft dat ze super blij is dat ze weer blessurevrij kan lopen en dat snelheid voor haar niet zo’n issue is.

Ik kan zelf intens genieten van iedere vorm van hardlopen. Van hele rustige duurloopjes tot intensieve trainingen: stuk voor stuk kan ik ze waarderen. Zelfs de sprintjes tijdens intervaltrainingen -waarin ik het minst goed ben- voelen naderhand heel lekker! Als ik niet meer sneller kan of wil worden is dat wat mij betreft dus geen probleem: ik houd gewoon van hardlopen, ook als dat op laag tempo is.

Maargoed; waarschijnlijk ben je dit blog gaan lezen omdat je juist wilt weten hoe je sneller wordt. Ik ben een amateur hardloper maar ik kwam laatst wel tot een belangrijk inzicht waarbij dat ‘niet-prof zijn’ denk ik niet uitmaakt. In 1,5 jaar tijd ben ik enorm vooruit gegaan. Hieronder zie je de resultaten van de test die ik eerst in september 2014 deed bij de Asics Flagshipsore in Amsterdam en daarna nogmaals in maart 2016. In werkelijkheid liep ik mijn eerste marathon in nov. 2015 in 3 uur 56 en mijn tweede marathon in april 2016 in 3 uur 27: dat is dus bijna een half uur sneller!

Nou zou je kunnen stellen dat ik bij mijn eerste marathon (in NYC) gewoon niet diep genoeg ben gegaan. Dat is slechts deels waar. Bij de New York City marathon afgelopen november had ik geen idee wat me te wachten stond. De eerste 15 kilometer hield ik mij op aanraden van mijn trainer gigantisch in. Evengoed bleef het een zware inspanning en de volgende kilometers kon ik echt niet meer geven dan alles wat ik in mij had. Bij mijn tweede marathon die slechts 5 maanden later plaatsvond, had ik het voordeel dat ik dit keer wel enigszins wist wat het lopen van een marathon inhoudt. Dat zal zeker wat minuten gescheeld hebben. Toch denk ik dat het sneller worden hem met name in de manier van trainen zit.

Tot juni 2015 liep ik hooguit 2 keer per week en dan meestal 5 tot 10 kilometer. Een uitzondering daargelaten. Toen ik in juni aan mijn New York training begon, voerde ik het aantal trainingen op naar zo’n 3 tot 4 keer per week. Daarnaast werden de afstanden gestaag langer. Ook begon ik met intervaltrainingen maar eerlijk gezegd was dat toen nog niet heel consequent. Hetzelfde geldt voor core-training: dat deed ik wel maar als ik er nu op terugkijk: minder intensief en vaak dan toen ik voor Rotterdam aan de slag ging. Zo nu en dan stond er een hills-training op het programma: die liep ik op de loopband waarbij de hellingsprocenten langzaam opgevoerd werden.

Toch werd ik na die eerste marathon pas echt sneller. Misschien zit dat in het feit dat de eerste trainingsmaanden zich pas na marathon 1 begonnen uit te betalen. Zelf denk ik dat mijn belangrijkste tips voortkomen uit de veranderingen die ik vanaf toen toepaste:

IMG-20160428-WA0012

-Ik deed heel consequent 1 keer per week aan verschillende soorten intervaltrainingen (bij Atletiekvereniging Phanos maar dat kan uiteraard bij elke club).

-Ik kon niet zo vaak trainen als het schema van coach German voorschreef maar ik trainde iedere week 3 tot 4 keer zeer afwisselend: in het weekend altijd een duurloop, op donderdag de intervaltraining, 1 keer een loopje op een tempo dat voor mij lekker voelt (dus redelijk op tempo) en als ik kon 1 keer een herstelloopje

-Ik deed altijd mijn core trainingen; hierdoor werden onder andere mijn buik- en rugspieren sterker

-Ik sliep, at en dronk erg verantwoord😉

Het geheim zit hem voor mij met name in de afwisseling van de activiteiten. Zo zie je op de foto’s hierboven hoe we afgelopen week op een bergje trainden. Dit werd afgewisseld met oefeningen waardoor we sterker worden. De afwisseling maakt het trainen voor mij ook NOG leuker. En zoals je ziet hoef je echt niet 6 of 7 dagen in de week aan de slag om progressie te maken. Voor velen van ons is dat in combinatie met werk, gezin of andere (leuke en fijne maar toch) verplichtingen niet te doen. Daarnaast kan je op deze manier ook met anderen trainen: er zit altijd wel een tempo bij dat een andere loper ook aanspreekt!

Ik liep gisteren nog met Peet wat altijd een feestje is. We lachen en kletsen wat af en maken zo ook nog een heel wat kilometers. Helaas speelde mijn knie voor de tweede keer deze week op tijdens het rennen. Vanmiddag heb ik een date met de fysio: hopelijk geeft zij me groen licht voor de Beemster Erfgoed Marathon die ik zondag met Suus hoop te lopen (nee mensen: het is geen hele marathon! Zo gek ben ik nou ook weer niet)…

Hopelijk gaan mijn tips jullie -wanneer dat je doel is- sneller maken! Ik ben heel benieuwd!