Sneller dan ooit

img_20161103_133242Toen ik gisteren naar Naarden aan het lopen was met daarbij de deelnemers van de 2016 NYC marathon in gedachte overwoog ik of ik dit blog echt zou gaan schrijven. Niet dat mijn verhalen door een extreem groot publiek gelezen worden (ik verbeeld me niks) maar ik denk dat dit zo’n onderwerp is waar diverse hardlopers ‘hard op gaan’. En waar de meningen op zijn minst over verdeeld zijn. Altijd goed om af te wegen of je eventuele meningen / adviezen wel wilt krijgen of niet. In dit geval: heel graag! Nog sterker: ik hoop dat een aantal runners zich bij het plan dat ik heb, willen aansluiten. Lees dus graag even door!

Ik heb ‘de geboren renner’ (of veel mooier: ‘Born to Run. A Hidden Tribe, Superathletes and the greatest Race the World Has Never Seen’) van Christopher Mc Dougall cadeau gekregen. Ik verslind het boek en kan iedere sportieveling aanraden het ook te lezen want het is een prachtig waargebeurd verhaal waar je  veel tips uit kan halen. Een van de personen die in het boek aan de orde komt, is ‘Barrevoetse Ted’. Zoals zijn naam verraadt, loopt Ted hard op blote voeten.

img_20161106_121008

Heel soms zie ik zo’n blootvoetse ‘zelfkastijder’ tijdens races voorbij komen (ze zijn vaak snel). Tijdens onder andere de Tilburg Ten Miles liep ik een aantal keer achter een jongen met een soort rubberen sokken aan. Ik kon niet anders dan denken dat hij een gebrek aan aandacht had en dat hij op deze manier wilde opvallen. Die gedachte overheerst eigenlijk altijd als ik een ‘bare foot’ runner zie lopen. Ook toen een kennis een keer op hetzelfde rubberen schoeisel naast me rende en uit probeerde te leggen waarom ze dit deed, dacht ik dat ze niet helemaal lekker was.

In Christophers’ boek erger ik me een beetje aan Barrevoetse Ted. Ik neem hem minder serieus als atleet dan de andere (ultra)lopers die voorbij komen in het verhaal. Tot pagina 188. Daar start een hoofdstuk dat beschrijft waarom het eigenlijk belachelijk is dat wij op hardloopschoenen lopen, hoe deze schoenen onze voeten verslappen en blessures veroorzaken. En dat de producenten van deze schoenen dat ook weten. Al 30 jaar.

Ik ga hier natuurlijk niet hoofdstuk 25 van ‘de geboren renner’ overschrijven maar toen ik het las kreeg ik een heel opgetogen gevoel. Zeg maar alsof je eindelijk, na jaren zoeken DE perfecte spijkerbroek of het lekkerste luchtje hebt gevonden. Ik denk namelijk dat ik in dit hoofdstuk gevonden heb hoe ik mijn tijd op de marathon kan aanscherpen (en dan doe ik dat natuurlijk het liefst al in Boston). Nou zijn er hele volksstammen die niet snappen waarom ik telkens weer sneller wil. Dat is wat mij betreft geen discussie; iedereen heeft andere doelen/passies/wensen etc. Ik vind het nou eenmaal lekker om voortdurend nieuwe hardloopgrenzen voor mijzelf te stellen om die vervolgens te overschrijden.

Lang verhaal kort; na het lezen van de echt verbluffende bevindingen op die 18 pagina’s wilde ik eigenlijk het liefst allemaal andere lopers opbellen om mijn nieuwe kennis met ze te delen. Volgens mij zit hier 1 van de sleutels -voor iedereen die dat wil- naar sneller worden.

schermafbeelding-2016-11-07-om-14-46-41

Onderdeel van mijn persoonlijke ‘masterplan’ om de marathon nog wat sneller te lopen is dan ook: blootsvoets hardlopen op onverharde ondergrond. Ik denk dan aan 1 a 2 keer per week hardlopen met van die rubberen ‘sokjes’ aan om mijn voeten te beschermen tegen scherpe dingen. Daarnaast zal ik mijn baantrainingen etc. in eerste instantie wel met schoenen aan doen. Ik denk door het blootvoets hardlopen toe te voegen aan mijn trainingen sterkere voeten, enkels etc. te krijgen waardoor ik uiteindelijk sneller zal worden op asfalt

Door Christophers’ uiteenzetting van verschillende wetenschappelijke onderzoeken over een periode van zo’n dertig jaar ben ik ervan overtuigd geraakt dat makers van loopschoenen met name kijken naar het eigen belang. Nogal logisch, wie niet? Dus dat hun schoenen die zogenaamd iedere keer weer beter zijn in werkelijkheid je voeten (en hardloopprestaties) verzwakken zal ze een zorg zijn. Grappigste feit dat ik las is dat hardloopschoenen voor je lichaam eigenlijk alleen maar beter worden naarmate ze ouder zijn dus hoezo om de 1000 kilometer verplicht nieuwe patta’s aanschaffen?!

Wie durft er met mij mee te doen? Wie wil het blootvoets lopen integreren in zijn/haar trainingsprogramma? Misschien moet je -omdat mijn verhaal totaal onvolledig is- eerst hoofdstuk 25 zelf even lezen…..Ik ben namelijk hartstikke benieuwd of we met zijn allen onze voeten weer sterk krijgen en zo een paar minuten (maar liefst meer natuurlijk ha ha!!) van onze tijden af weten te ‘bare foot runnen’. Al zijn het maar 1 of 2 andere lopers: samen zoiets uitvinden is leuker dan alleen.

Ik duik de komende dagen in de wereld van de rubberen sokken en ga experimenteren. Met of zonder partners in crime: ik laat jullie weten of ik gek ben geworden of dat mijn aanpak best slim bleek te zijn

O ja: it's official!!

O ja: it’s official!!!

 

50 keer gelukkig

Schermafbeelding 2015-11-03 om 21.51.37

Finisher!

Ik heb een hekel aan kettingbrieven (met name die van het soort: ‘als je niet binnen een uur met zes bollen knoflook om je nek en je haar tot een hoogte van 10 cm getoupeerd al boogie-woogiënd aan 5 vriendinnen laat weten dat ze je beste vriendinnen aller tijden zijn dan ben je binnen een dag al je geld kwijt, sterf je daarna een trage, zeer pijnlijke dood en al je geliefden wacht eenzelfde lot’…)

En hoewel ik de ice-bucketchallenge destijds met plezier heb uitgevoerd en doorgegeven, ben ik verder ook niet zo in voor dat soort uitdagingen…

Dus toen ik gisteren door mijn (loop)vriendin Petra werd genomineerd om een lijst van ‘mijn’ 50 geluksmomenten samen te stellen schrok ik in eerste instantie. Ik zag alleen het woord genomineerd en begon meteen te lezen om uit te vinden hoe erg ik het haasje was. Gelukkig bleek dit super mee te vallen. Sterker nog: ik vind het eigenlijk heel leuk om eens stil te staan bij wat mij gelukkig maakt: bedankt dus Peet! 50 geluksmomenten zijn er wel heel veel maar omdat ik me een gelukkig mens voel, denk ik dat dit me wel gaat lukken. Ik heb besloten om een paar ‘algemene geluksmomenten’ te noemen maar de nadruk te leggen op mijn geluksmomenten met betrekking tot het hardlopen. Ik heb namelijk alleen al met mijn kinderen meerdere geluksmomenten per dag; daar ga ik jullie niet mee vermoeien ha ha!! En als ik de nadruk op lopen leg, wordt mij misschien nog duidelijker waarom deze sport mij zo happy maakt.

1) momenten met mijn ouders, lief en kinderen (in willekeurige volgorde maar wel allemaal op 1)

2) momenten met mijn lieve vriendinnen die ook alle vier mijn getuige waren tijdens ons huwelijk

3) momenten met mijn andere vriendinnen en vrienden (je kan nou eenmaal geen eindeloze meute getuigen hebben😉

4) het besef dat (bijna) iedereen die me lief is, gezond is

5) Ons huwelijk: een heel weekend was ik iedere seconde van de dag gelukkig. Wat een fantastisch hoogtepunt in mijn leven

6) toen we in ons nieuwe huis gingen wonen na maanden wachten, redelijk wat tegenslag en verbouwen

7) in de Efteling: in de python

8) twee keer ontdekken dat je in verwachting bent van een (gezond) kind

9) als ik in Australië ben; ik heb daar echt duizend geluksmomenten beleefd

10) tijdens reizen in het algemeen: ik ben heel dankbaar dat ik veel van de wereld heb kunnen zien

11) als ik in mijn werk dingen voor elkaar krijg die anderen jarenlang niet gelukt zijn

12) als ik een boek met een onverwacht plot te pakken heb

13) als ik met lekkere muziek op in mijn autootje over de snelweg scheur

14) als ik meezing met een goed nummer en ik me een enorm goede zangeres waan – ik zing namelijk lelijker dan een kraai

15) als ik ski – ook al heb ik nooit de kans gehad het erg goed te leren

16) tijdens een massage door Carolien

17) als mijn bed net verschoond is

18) toen lief me -totaal onverwacht- ten huwelijk vroeg

19) als ik ongestoord kan schrijven / bloggen

20) als ik op een goed idee voor mijn blog kom

21) als ik positieve, vrolijke, -het glas is half vol – mensen om me heen heb waarmee je zo hard moet lachen dat je –ook al ben je volwassen- het bijna in je broek doet

en dan nu mijn hardloopgeluksmomenten in volstrekt willekeurige volgorde:

20160410_135942

22) hardlopen in de zomer, lente, herfst en winter

23) ‘moeiteloos’ hardlopen (dat je gaat als een speer zonder dat het als een hoge inspanning voelt)

24) een perfecte hardloop outfit aanhebben die dus geweldig lekker zit en er goed uitziet

25) precies de goede gel weten te vinden met de juiste smaak (SIS cola in mijn geval)

26) nieuwe hardloopschoenen

27) de NYC marathon finishen binnen 4 uur terwijl het je eerste marathon is

28) je tweede marathon -de marathon van Rotterdam- finishen in een niet te geloven tijd van 3 uur 27 en een paar seconden

29) na een niet optimale voorbereiding je derde marathon -de marathon van Berlijn- finishen in weer 3 uur 27 en 4 seconden meer dan in R’dam

30) het moment dat ik hoorde dat ik me voor de marathon van Boston had gekwalificeerd

31) het moment waarop ik hoorde dat ik ook echt was toegelaten tot de Boston marathon

32) als het lukt om ‘naar de w.c. te gaan’ op de ochtend voordat je een marathon loopt

33) als zowiezo alles meezit in de uren voordat je een marathon loopt

34) 8ste worden tijdens de halve marathon van Nijmegen en dus op zo’n echt scorebord staan

35) 3e worden en zomaar een beker winnen op je 40ste tijdens de Utrechtse Heuvelrugloop

36) hardlopen met lopers zoals Petra omdat het ‘natuurlijk’ voelt –we hoeven ons niet aan elkaar aan te passen

37) intervaltrainingen met de Phanosgroep (die mis ik mega!)

38) De film die familie en vrienden voor me gemaakt hadden toen ik mijn eerste marathon ging lopen

39) lopen met een groep zoals de trailblazers

40) onbeperkt over hardlopen mogen praten met gelijkgestemden zonder dat de gesprekspartner dat storend vindt

41) perfecte hardloopsokken

42) na mijn blessure; toen ik besefte hoe fijn het is om pijnvrij te lopen

43) lange duurlopen met mijn lievelings-playlist op

44) als mijn lief in het buitenland ineens opduikt in ‘the crowd’ en me aanmoedigt

45) als (on)bekenden je aanmoedigen tijdens een wedstrijd

46) toen ik samen met Sander aan het knallen was tijdens de Vondelpark by night run

47) een pr lopen

48) als ik een goede tip krijg over hardlooptechnieken / voeding etc.

49) meeleven met andere lopers en hun prestaties / avonturen

50) toen ik tijdens de Challenge Almere Triathlon een wandelende Belg weer aan het lopen kreeg en we samen finishten en daarbij juichten alsof we elkaar al jaren kennen.

Ik ben eigenlijk best benieuwd wat jullie nou echt gelukkig maakt als het op hardlopen aankomt. Of blijven andere momenten toch belangrijker? Als je tijd hebt: ik hoor het graag!

schermafbeelding-2016-09-27-om-19-34-35

 

Nieuwe plannen

img_20161008_104803En zo ben je ineens bijna een maand verder. Een maand waarin ik mijn lichaam goed in de gaten hield. Wel lopen (ook in Italië zoals hier boven op de foto) maar niet te veel. Ik wil -als het even kan- nooit meer zo’n blessure oplopen zoals na de marathon van Rotterdam dus de spieren rust geven is het motto. Al blijf ik dat moeilijk vinden. Dan zie ik op Strava allemaal lekkere lange duurlopen of pittige tempo trainingen voorbij komen en overvalt me de drang om ook zoiets te doen. Zeker met het fantastische herfstachtige weer van de afgelopen dagen.

Oktober staat dus in het teken van herstel, in november mag ik er lekker op los lopen, gewoon zoals ‘het voelt’ en dan komt december. De maand waarin mijn schema voor Boston gaat beginnen. Ik weet nog niet precies hoe ik het aanpak: ga ik toch met een trainer aan de slag of doe ik het nog eens helemaal zelf? Ter voorbereiding ga ik in ieder geval ‘Meb for Mortals’ lezen. Meb Keflezighi won in 2014 de Boston Marathon terwijl hij bijna 39 jaar was en hij met de 15de tijd de race in ging. Heel opmerkelijk dus dat hij won. Ik ben benieuwd wat hij gedaan heeft om dit voor elkaar te krijgen. Ik zag de marathon van Boston eerst als een eervolle maar vooral pittige wedstrijd waarvan ik alleen maar zou gaan genieten. Niks snel lopen of een PR willen neerzetten want op de een of andere manier had zich in mijn hoofd het beeld gevormd dat het een erg lastige marathon is. Inmiddels krijg ik –hoewel hij inderdaad heftig schijnt te zijn- toch ook andere signalen over deze race dus ik heb het tegenovergestelde besloten: ik ga proberen het onderste uit de kan te halen!

img_20161009_112027

Nu onze verhuizing er bijna op zit, heb ik de komende maanden de kans om weer echt goed te trainen. Voor Berlijn lukte dat helaas niet zoals ik wilde. Toch liep ik een prima tijd waarmee ik blij ben. In Boston wil ik boven mezelf uitstijgen en mijn eigen beste tijd van 3 uur 27 ‘kraken’. Dat betekent dat ik naast het trainen met een mooi schema ook ga letten op voeding, het ontwikkelen van kracht, goed slapen, het nemen van massages en andere dingen die ik kan bedenken om sterker te worden. Kortom: ik ga weer even een paar maanden doen alsof ik een prof ben en daar heb ik nu al zin in!

In de afgelopen weken is mijn conditie duidelijk wat achteruit gegaan. ‘Berlijn’ heeft zijn weerslag gehad en ik liep zo’n drie weken lang hevig te hoesten terwijl ik verder niet bijzonder verkouden was. Toen ik gisteren 8 kilometer over de hei rende, merkte ik dat dit me meer moeite kost dan voorheen. Dat kan ook te maken hebben met het glooiende, overwegend onverharde landschap waarin ik nu woon. Je bent hier eerder ‘semi’ aan het trailrunnen dan gewoon aan het hardlopen. Dat stemt me positief: hard trainen op een lastiger terrein maakt me sneller op asfalt. De vliegtickets naar Boston zijn al geboekt net zoals de overnachtingen in een hotel waar ik de laatste belangrijke nachten zal gaan slapen.

img_20160929_100743

Samengevat komt het er eigenlijk op neer dat ik heel veel zin heb in mijn nieuwe uitdaging voor 2017 maar dat ik nog helder moet krijgen hoe ik het deze keer aanpak. Mijn gevoel neigt naar het inschakelen van hulp. Gewoon omdat ik dat toch wel fijn vind; iemand die feedback en tips geeft en die een extra steun in de rug kan geven. Maar wie dat dan moet worden…?  

Omdat ik al een paar keer een spandoek van ‘de Wolfskamerloop’ passeerde, heb ik me gisteren op de valreep ingeschreven voor dit loopje. Ik ga voor het eerst sinds heel lange tijd weer eens deelnemen aan een 10 kilometer race. Aanstaande zondag sta ik aan de start. Geen idee hoe het parcours is maar ik heb er zin in. Het kan nog niet op volle kracht maar ondanks dat, ga ik ervoor!

 

3 x 42: De marathon van Berlijn. NA.

NA.

schermafbeelding-2016-09-28-om-08-47-54

Het is niet alleen een onbekend nummer, het blijkt een Fins telefoonnummer te zijn… Ik hoor gekraak en verder niks. Op de gok vraag ik of het mijn lief is, een tijdje blijft het stil en dan wordt er opgehangen. Of ik heb dit zelf gedaan door mijn beeldscherm met mijn gezicht aan te raken. Een beetje verbouwereerd sta ik om me heen te kijken. Wat nu? Ik hoor de geluiden van een sms die binnenkomt. Het is hetzelfde vreemde Finse nummer. ‘mijn SIM is geblokkeerd. Ik sta op grasveld als je naar buiten komt links op grasveld.’ Gelukkig: het was toch mijn lief. Ik loop het marathonterrein af en kijk om me heen. Er zijn best veel ‘uitgangen’ dus wat lief wil zeggen met ‘als je naar buiten komt’, is mij niet helemaal duidelijk. Ik begin te lopen maar na een paar honderd meter stop ik: ik heb wel even genoeg gelopen. Mijn telefoon gaat weer. Nu is het een onbekend Nederlands mobiel nummer. Weer is het lief, weer valt hij weg maar uiteindelijk weten we een punt af te spreken dat voor ons beide herkenbaar is.

img_20160926_090608

Eindelijk zien we elkaar weer. Lief is enthousiast en hij feliciteert me. Hij probeert voorzichtig te zeggen dat hij vermoedt dat ik geen PR heb gelopen. Ik heb mijn Polar inmiddels gecheckt en vertel hem dat die aangeeft dat ik 43,01 km heb gelopen in 3.27.41… omdat ik niet helemaal helder meer kan denken, vraag ik me af of dat ik de benodigde 42,195 km dan misschien onder de 3 uur 27 minuten en 23 seconden heb gelopen. Lief weet het ook niet maar het maakt niet uit. Ik ben vandaag zo diep gegaan! Ik ben trots dat ik deze marathon heb uitgelopen en voor de tweede keer in 1 jaar binnen de 3 uur 27 want dat is zeker. Ik zeg dat als iemand voortaan een pacer nodig heeft voor 3 uur en 27 minuten ze mij wel kunnen bellen. Hoe krijg ik het voor elkaar? twee keer bijna dezelfde tijd! Iets later blijkt dat ik 4 seconden tekort ben gekomen. Ik heb een ‘Michel Butter-tje’ gedaan, al zijn de gevolgen voor mij totaal anders: Ik ben ontzettend blij en trots en loop te shinen van oor tot oor!

img-20160925-wa0021

Als ik later bij lief achter op de fiets over de straten van Berlijn rijd, krijg ik dat deuntje van ‘Turks Fruit’ in mijn hoofd. Ik ben Monique van de Ven, lief is Rutger Hauer. De zon schijnt nog steeds uitbundig en nu vind ik dat heerlijk! We passeren de vele marathonlopers die nog op weg zijn richting de Finish. Ik ben zo blij dat ik het achter de rug heb! Met medelijden zie ik mijn collega’s worstelen over de wegen van deze mooie stad. Ik moedig ze aan, steek mijn medaille in de lucht waarmee ik ze probeer te motiveren: Jullie krijgen hem zo ook! Maar ik zie ze denken: pleur op! En gelijk hebben ze!

Ik douche koud, lief masseert daarna mijn stramme benen (ja ja: ik ben een bofkont! I know!) en ondertussen stromen de sms-jes en whatsapp-berichten binnen. Wat bijzonder dat mensen ook bij een derde marathon nog zo meeleven! Ik ben me er van bewust dat veel vrienden en familie de passie voor hardlopen niet delen, des te liever dat ze mij dan toch zo steunen! De opvallendste support krijg ik de volgende ochtend bij het uitchecken: een super lieve kaart van mijn lieve loopvriendin Petra ! Ik ben er gewoon ontroerd door! Heeft ze helemaal opgestuurd naar ons hotel!!! 

20160926_104248

Al sinds vrijdag maak ik onderdeel uit van een paar WhatsApp groepjes met andere lopers. We proberen telkens af te spreken maar het lukt niet goed door slechte wifi-verbindingen en verschillende planningen en schema’s. Voor deze middag had ik gehoopt Marjolein, Sieta, Gaby, Anouk en Marieke nog te zien maar het blijkt in de praktijk niet te regelen. Lief en ik hebben wel kunnen afspreken met onze vrienden die sinds een jaar in Berlijn wonen. De rest van de middag brengen we met hen en hun kinderen door (waardoor ik de mijne meteen mis) op een terras waar ik alweer een alcoholvrij biertje bestel. We sluiten onze avond af met een diner voor twee bij Umami : wat een fijn restaurantje is dat!!

20160925_205135

In de krant zit de volgende ochtend een complete bijlage over de marathon. Ik zoek mezelf in de lijst met uitslagen en blijk 475ste geworden te zijn. Totdat Gaby mij er later op wijst dat dit ‘475ste vrouw’ is, denk ik dat ik deze ranking heb gehaald in de totale deelnemerspopulatie van zo’n 42000 lopers. Ha ha!!! Je kan jezelf maar beter een beetje ophemelen of niet he?! Ach 475-ste vrouw is ook geweldig! Helaas weet ik niet hoeveel vrouwen er precies mee deden.

 

En voor wie wil weten wat mijn antwoord zaterdagavond was op de vraag van lief: …

Ik zei dat het alle kanten op kan gaan, dat ik door onze verhuizing en de drukte in het algemeen niet zo goed heb kunnen trainen als voor Rotterdam (ik heb zelfs aanzienlijk minder kilometers gelopen). Dat ik nu voor het eerst zonder trainers zoals German of René heb gewerkt. Dat ik bijna drie maanden met een knie-blessure moest dealen. Dat in acht nemende kan het een tijd worden van 3 uur 45 of ‘slechter’.

Maar ik zei ook: ik voel dat ik het kan, ik ben zo stabiel in mijn hoofd: dat is volgens mij echt heel belangrijk. Ik ben trots dat ik heb geprobeerd het helemaal alleen te doen. Ik heb ‘mijn mensen’ in mijn hoofd. En ja Sunny Schippers: daar ben je dan want al besef je het misschien niet: jouw tips en berichtjes hebben mij echt geholpen! Het is dat je zelf zo geniet van Marathons lopen en ervoor trainen, anders zou je daar wat mee moeten doen.

De avond voor de marathon vulde ik dit tooltje in op aanraden van Hans Nijenhuis (auteur van RunBabyRun). Dat zegt denk ik alles. Tot Boston!!!!

screenshot_20160924-222945

3 x 42: De marathon van Berlijn… Tijdens.

TIJDENS

schermafbeelding-2016-09-27-om-19-35-59

42 jaar ben ik tijdens het lopen van deze marathon. Dat had ik natuurlijk al even aan zien komen. Dat ik voor elk levensjaar 1 kilometer zou lopen is een eenvoudige berekening. Vlak voor de grote dag ontdekte ik nog iets. Niet alleen ik ben geboren in 1974, ook de BMW Berlin marathon is in dit jaar begonnen. Omdat deze race geen mens is en bij zijn eerste editie daarom meteen 1 was, lopen we dit jaar de 43ste editie (en niet de 42ste) maar deze marathon en ik zijn echt even oud. 3 x 42 dus… hoe magisch wil je het als marathoner hebben?!

Hieraan denk ik als ik op zondag 25 september wakker word van deuren die op de hotelgang dichtslaan. Ik ben niet de enige die straks een blokje om gaat in Berlijn. Het Sorat Ambassador hotel is grotendeels gevuld met mensen die hetzelfde plan hebben. Omdat het pas 6.15 is, grijp ik mijn kans en laat mijn lichaam nog even rusten hoewel er van slapen niets meer komt. Een half uur later stap ik onder de douche en draai het verdere riedeltje af dat nodig is om goed voorbereid aan de start te verschijnen (en ja: too much information maar wat is het toch een gelukje als het lukt om naar de w.c. te gaan voordat zo’n fysiek avontuur echt begint. Dat zijn voor mij details die maken dat ik gerustgesteld aan de start sta).

Gehuld in mijn strijdtenue van die dag en een oude trui die tijdens het wachten in het startvak warmte moet bieden, loop ik richting de U-bahn en pak de metro richting Potsdamer Platz. Samen met hele kuddes marathonlopers wandel ik vanaf daar richting Brandenburger Tor. Een aantal lopers gaan met startnummer en al op de foto voor een restant van ‘De Muur’. Ik ben al zo’n oude doos dat ik in Berlijn was toen de muur net gevallen was. Met 4 HAVO/VWO bezochten we de stad die toen nog vol Trabantjes stond en de muur was er nog voor het grootste deel. De sfeer was toen nog heel anders. Je voelde het gebrek aan vrijheid en openheid die Berlijn nu juist enorm heeft. Het steekt mij dan ook om de collega-lopers zo voor de restanten van deze droevige historie te zien. Maar dat zal aan mij liggen, ze bedoelen er uiteraard niks slechts mee.

Ik vervolg mijn weg. Het is best een flinke wandeling voordat ik mijn startvak bereikt heb. Ik start in wave 1 en blok E. Een dag (of twee?) eerder hebben Nancy en ik ontdekt dat we in hetzelfde blok staan. Nancy ken ik alleen van Instagram en haar BLOG , toch hebben we afgesproken samen te starten en te kijken waar dat ons brengt. Nancy heeft een zwaar jaar met het verlies van haar vader en een blessure achter de rug. Doordat de blokken zo klein zijn, vinden we elkaar makkelijk. Gezusterlijk staan we naast elkaar. Beide realistisch en nuchter maar tegelijkertijd toch gespannen, benieuwd en met onze eigen persoonlijke gedachten. We hupsen wat op en neer om warm te worden totdat het dan echt gaat beginnen. We zeggen nog wat bemoedigende dingen en hop, daar gaan we! Marathon drie is begonnen.

20160925_090332

Het eerste deel van de race is magisch. Misschien besef ik dat nu wel meer dan toen ik er liep. De Straße des 17 juni is prachtig breed en loopt tegen de ‘Siegessäule’ aan: een enorm imposant monument. Nancy en ik hebben de vaart er flink in. We lopen aanvankelijk zo’n 4.20 / max. 4.30 per kilometer en hoewel dat -voor mij- snel is, voelt het goed. In het begin informeer ik soms bij Nancy of ze lekker gaat; dat blijkt zo te zijn alhoewel ze haar achillespees wel in de gaten moet houden.

De temperatuur is dan nog prima, we drinken bij iedere waterpost terwijl we zo goed en kwaad als het gaat blijven rennen. Berlijn flitst langs ons heen en ik probeer bewust te genieten, dingen in me op te nemen maar de volgende dag is deze marathon eigenlijk 1 grote film voor me die ik niet echt in me opgenomen heb. Hoewel ik alleen mijn lief op een gegeven moment in het publiek verwacht, wordt al vrij snel in de race mijn naam en die van Nancy geroepen:  Stefan staat langs de kant! Ook hem ken ik alleen van Instagram maar hij is precies wat ik nu nodig heb! Stefan liep onlangs namelijk 100 kilometer! Dat soort wetenswaardigheden zorgen bij mij voor focus en extra doorzettingsvermogen. Nancy en ik zwaaien vrolijk naar hem en vervolgen onze weg. Bij ongeveer 15 kilometer staat Chiel langs de kant. Michiel ken ik van de NYC Marathon. Hij is een fervent (marathon)loper maar heeft deze hier in Berlijn even overgeslagen. Chiel is hier om een maat aan te moedigen en zo krijg ik ook wat van zijn support. Super leuk!

Bij 21 kilometer geeft Nancy aan dat ze probeert tot 25 kilometer met me mee te gaan en dan iets te vertragen. Ik zeg dat ook ik tegen die tijd vast rustiger moet lopen en dat we dus samen verder kunnen. Vanaf het 23-kilometerpunt ben ik Nancy kwijt (ze heeft vanaf toen inderdaad besloten wat kalmer aan te lopen) en ik ga dus alleen verder. Inmiddels is het behoorlijk warm, ik krijg het zwaarder. Ik loop voor het eerst een marathon zonder muziek. Aan de ene kant loop ik daardoor een mooi tempo maar ik heb (te) weinig afleiding. Mijn lief heb ik slechts 1 keer gezien. Mijn trouwste supporter heeft net zoals in NY en Rotterdam een fiets geregeld en scheurt dit keer door heel Berlijn om me te kunnen aanmoedigen. Bij 28 kilometer heb ik het behoorlijk gehad. Dat is veel eerder dan bij mijn eerste twee marathons. Ik begin te fantaseren over wandelen maar blijf ondertussen op tempo door rennen. Mijn grootste inspiratiebron vanaf dat moment is ultra-marathoner Leonie van den Haak . Zij loopt onmenselijke afstanden, onlangs nog iets van 260 kilometer (!!!) over een trail in Portugal. Ik beeld me in dat ik de eerste 42 kilometer van zo’n onderneming met haar meeloop voor de gezelligheid. Ik mag over 14 kilometer al stoppen. Leonie moet nog 218 kilometer zonder mij dus ik kan maar beter een beetje vrolijk blijven en vooral niet klagen!

Dan nader ik eindelijk het 30-kilometer punt. 30! Dat is voor mij een bijzonder getal omdat ik mijn lief op die leeftijd leerde kennen. Ik denk terug aan die ontmoeting en onze eerste tijd samen. Maar hoe mooi ook: ik kan er geen hele kilometer mee vullen. Te vaak denk ik aan de vermoeidheid en warmte die ik voel. Alsof het zo heeft moeten zijn, staat lief langs de weg. Hij schreeuwt: “Hed!!! Hedje!!! Je zit op koers voor 3 uur 20 !!! “

Dit nieuws heeft, hoe lief bedoeld ook, een negatief effect op me. 3 uur 20 is veel te snel voor mij! Dat kan ik helemaal niet! ‘Dan komt vast de man met de hamer!’ bedenk ik me. Ik krijg er bijna ademhalingsproblemen van maar ik weet me te herpakken. Ik struggle door tot kilometer 36. Weer een highlight in mijn leven: het levensjaar waarin ik voor het eerst moeder werd. Ik denk aan ons stoere ventje en hoe tof hij is. Ik heb iets van hem bij me in mijn flip-belt en krijg kortdurend extra energie van het denken aan hem.

Omdat ik op mijn 38-ste ‘pas’ voor de tweede keer moeder werd, moet ik twee ellendige kilometers wachten voordat ik aan ons lieve meisje mag denken (de achterlijke regels die ik mezelf inmiddels opleg, zijn mij nu een raadsel). Daarna komt het grote niets…. Nog maar 3 kilometer en een beetje maar ze voelen eindeloos. Ik wil niet meer hardlopen. Ik wil wandelen. Of zitten. Of liggen. Naast de dingen waarover ik net schreef, heb ik al sinds kilometer 34 een mantra in mij hoofd: ‘Ik wil naar lief en ik wil bier’. Dit is nogal opmerkelijk omdat ik niet van bier houd. Ik heb ergens gelezen dat je hier na je finish alcoholvrij bier krijgt. Dat bruisende , goudgele frisse beeld, krijg ik niet meer van mijn netvlies. Ik beloof mezelf dat ik bij kilometer 41 mag gaan wandelen. Maar daar aangekomen staat alsof het zo heeft moeten zijn mijn lief weer. Hij schreeuwt: “Finish Strong!!!” 

‘Hey!’ Denk ik; ‘ dat is vast een hint!’ voor het eerst check ik mijn tijden en inderdaad; ik zou nog steeds een PR kunnen lopen! Ik zet nu mijn joker in: mijn trainer bij Phanos toen German afwezig was: René van Ravenzwaaij. Ik pas alles toe dat hij me geleerd heeft: buikspieren aanspannen, bovenlichaam ontspannen, knieën hoog: mooi lopen! Ik zie de opblaasbogen over de weg lopen met daarachter de Brandenburger Tor: de Finish! Ik zet aan en geef wat ik kan. EINDELIJK zit het erop.

 

Ik krijg mijn medaille, pak mijn fotomomentjes, drink van alles (geen bier) en bel lief die ik niet te pakken krijg. Hij blijkt later zijn SIM per ongeluk geblokkeerd te hebben. Ik bel mijn moeder. Wild enthousiast neemt ze op en zegt dat ze zo trots is en dat ik het zo goed heb gedaan. Mijn tijd weet ze niet precies. Het is 3 uur 27 maar de rest weet ze niet. Mijn PR staat op 3.27.23….

Ik lever mijn BIB in en bel met runbuddy Marieke die een ongelooflijke tijd van 3 uur 14  heeft neergezet! Dat zat er al even aan te komen maar dat het haar nu echt is gelukt, is meer dan fantastisch! Ik weet mijn officiële tijd dan nog steeds niet maar met het zo begeerde alcoholvrije biertje in mijn hand besef ik wat ik gedaan heb! Ik heb mijn derde marathon gelopen binnen een jaar tijd! en twee van de drie waren in 3 uur 27! Dat is iets om hoe dan ook mega trots op te zijn en dat ben ik dan ook!

20160925_130602

Dan gaat mijn telefoon…. het is een onbekend nummer….

 

3 x 42: De marathon van Berlijn

VOORAF

De vrijdag voordat ik met lief naar Berlijn vertrek om daar mijn derde marathon te lopen, lijkt op ons leven van de afgelopen tijd; druk, gehaast en chaotisch. Ik probeer wat laatste dingen te regelen, tassen te pakken voor zowel ons als de kinderen die gaan logeren en tussendoor ‘poppen er allerlei dingen op’ in mijn hoofd die ik ad hoc oplos of waarvan ik denk: niet vergeten!! Als ik uiteindelijk de kinderen van school haal, rijd ik een klein uur door richting Arnhem waar ze een paar fijne dagen bij opa en oma gaan beleven. Bij het afscheid zwaait onze zoon van zes enthousiast en hij roept: ‘succes mama! Goed rennen he?!’ Misschien is het de drukte die me te veel wordt maar terwijl ik wegrijd, begin ik een beetje te snotteren. Ik mis hem en zijn zusje nu al (en dat terwijl ze het me de laatste weken niet heel makkelijk hebben gemaakt). Ik loop aan het einde van de dag mijn laatste 5 kilometer op Nederlandse bodem op veel te hoge snelheid maar kan er eigenlijk alleen maar om lachen: dat moest er blijkbaar nog even uit voor D-day. 

Zaterdagochtend vertrekken we al vroeg naar Schiphol. Alles loopt buitengewoon gesmeerd; we zijn op tijd, er zijn geen rijen, de barista die ons een ontbijtje en koffie serveert, is grappig en vriendelijk en zo gaat het maar door. Mijn bijgelovigheid maakt daar meteen gebruik van: het wordt vast een goede marathon als alles nu al zo mee zit! Lief geeft mij een nieuwe zonnebril kado; ik verheug me er meteen op om uit te testen hoe hij is als je ermee loopt!

We vliegen in anderhalf uur naar Berlijn Schönefeld waar de zon ons uitbundig toestraalt. Onderweg raadpleeg ik mijn bijbel RunBabyRun voor een laatste keer. Samen met auteurs en collega-lopers Hans en Nydia beleef ik mijn komende marathon in potloodlijntjes; denkbeeldig ren ik achter beide aan. Ook in ons buurland loopt alles op rolletjes. Voor we het weten zitten we bij een aardige taxi-chauffeur in de auto die mij al snel wijst op de blauwe strepen op de weg die speciaal voor de BMW Berlin marathon zijn aangebracht. Ze markeren de ‘ideale’ lijn om de 42,195 kilometer af te leggen. Ik herken wat gebouwen in de stad omdat ik er een jaar of twee geleden nog met een vriendin was.

Ik wil van alles doen en zien maar bovenal voel ik de onbedwingbare behoefte om zo snel mogelijk mijn startnummer op te halen. Dat kan nog tot zaterdagavond 19.00 uur maar ik heb geen idee of het druk is op de EXPO waar dit moet gebeuren en hoe lang is de reistijd er naartoe eigenlijk? Gaan we lopen of met de U-bahn om mijn benen te sparen? Omdat het mooi weer is besluiten we dat het lopen wordt maar al snel blijken de korte afstandjes op de metrokaart in werkelijkheid nogal lang te zijn. Het wordt dus alsnog de metro.

Als we uitstappen bij halte Gleisdreieck blijkt hoe ervaren de organisatoren van dit event zijn. Met alles is rekening gehouden, nergens is chaos of onduidelijkheid; de Duitsers leiden alles in goede banen. Lief mag helaas niet mee naar binnen om mijn startnummer op te halen dus wacht hij in de grote hal met merchandising waarop ook ik zal uitkomen. Ik beland in een soort ‘fabriekje’ waar een speciaal bandje om mijn pols gedaan wordt, ik een plastic marathon tas krijg en waar ik vervolgens binnen no time mijn startnummer in ontvangst neem. Van deze mate van efficientie kunnen ze zelfs in NYC nog wat leren! Na twee eerdere marathons blijk ik niet meer zo bevattelijk voor alle kraampjes op de EXPO, ik heb genoeg spullen en troepjes die hardloop gerelateerd zijn dus we kiezen ervoor om snel verder te gaan.

De rest van de middag die niet zo heel lang meer duurt, brengen we voornamelijk door in zonnestoelen op het dakterras van  Bikini Berlin; sinds mijn vorige bezoek aan de stad 1 van mijn favoriete plekjes. s’Avonds eten we pasta bij een boeven-restaurantje en dan stelt lief de vraag waar -op dat moment- alles om lijkt te draaien: “als je nou heel eerlijk bent: wat denk je dan dat je morgen gaat doen qua tijd?”….

20160924_190852

 

Berlin Baby…uhh…Boston Baby!

img-20160918-wa0035 Totaal ongepland schrijf ik toch nog een blog voordat ik naar Berlijn ga om daar de marathon te lopen. (Door een berichtje dat ik vanmorgen las, durfde ik trouwens bijna niets meer te ‘posten’😉. Ik hoop echter dat het nog wel meevalt met mij maar misschien zie ik dat door mijn narcisme niet meer ha ha!!)

Er is ineens zo veel te vertellen dat ik graag wil delen…. Gisteren liep ik voor de vierde keer de Dam tot Damloop. Deze run was 1 van de eerste loopjes waaraan ik mee deed toen ik met hardlopen begon. Drie jaar lang jakkerde ik als een dolle van Amsterdam naar Zaandam zonder erg veel aandacht voor mijn omgeving, de sfeer, de muziek en de toeschouwers. Dit keer mocht ik niet knallen omdat ik komend weekend ‘moet’ presteren. Ik zocht dus een manier om mee te doen maar er zeker van te zijn dat ik kalm aan zou lopen. Door met Runpact-vrienden Dorothee en Glen af te spreken, werd mijn ‘probleem’ opgelost. Zij zijn zeer ervaren, fanatieke lopers maar houden meestal een wat lager tempo aan. Ideaal voor mij dus!

20160918_111424 Alleen de start al beleefde ik zo ontzettend anders! Ik stond super ontspannen met Glen een beetje ‘te dansen’ tijdens de warming -up en toen we weggeschoten werden, liep ik relaxed achter Dorothee en Glen aan zodat zij en niet ik het tempo bepaalden. In De IJ-tunnel begon ik aan (wat later bleek) mijn uitgebreide foto-serie van dit toffe duo en soms maakte ik een selfie van ons drieën. Tot 8 kilometer was er niets aan de hand maar vanaf dat punt merkte ik dat soms Glen en soms Dorothee het even wat lastiger vond. Ik kakelde een beetje tegen ze aan in de hoop ze af te leiden. Achteraf hoorde ik dat dit inderdaad geholpen heeft, gelukkig maar!

We passeerden enthousiaste supporters, DJ’s, en huizen waaruit allerlei soorten muziek klonk, het deed me denken aan Carnival Festival in de Efteling. Voor het eerst besefte ik pas hoe ontzettend leuk de Damloop is! Op allerlei punten stonden bekenden met als hoogtepunt mijn lief en onze kinderen. Normaal gil ik dan even iets en ren door. Dit keer ben ik ze uitgebreid gaan knuffelen; heerlijk!

img-20160918-wa0037

Toen we in Zaandam aankwamen, was het wel duidelijk dat Dorothee morele steun kon gebruiken. Glen zag er erg verhit uit maar leek (ondanks weinig trainen door een blessure) nog goed te gaan. Ik begon Dorothee op te peppen met alles dat ik kon bedenken; ‘hoe eerder je er bent, hoe eerder je mag stoppen’! ‘Als je doorloopt, mag je zo heerlijk wat drinken’! ‘Een PR zit er echt nog in’ (al wist ik inmiddels dat dit er -door de warmte- niet meer in zat). Glen liep nu een eindje voor ons en ik zag hem finishen. Samen met Dorothee  passeerde ook ik de eindstreep. We liepen hand in hand met onze armen in de lucht over de laatste tijdregistratie-mat. Een mooi, bijzonder moment!

20160918_124326

Omdat onze zoon die middag mocht proef-afzwemmen, kon ik niet mee om na te feesten maar dat was uiteraard geen probleem! Een paar uur later bleek mijn keuze beloond te worden want hij heeft het hartstikke goed gedaan en mag over twee weken echt afzwemmen!

Ik had vandaag niks bijzonders verwacht. De komende dagen mag ik maar weinig lopen en staan vooral in het teken van mezelf gezond houden en rustig aan doen. Beetje saai dus allemaal. En toen kwam hij binnen… zomaar,…ineens!! Het mailtje uit Amerika dat bevestigd dat ik mee mag doen aan de 2017 Boston Marathon!schermafbeelding-2016-09-19-om-09-37-02

Ik dacht na Berlijn wel even klaar te zijn met deze hobby maar toen ik hoorde dat je je voor deze marathon moet kwalificeren en toen bleek dat ik dat gedaan heb met mijn tijd in Rotterdam, kon ik niet anders dan meeloten. Boston blijkt een elite run. Alleen de snelsten mogen meedoen. En misschien klinkt t narcistisch ;-)…. ik ben er VET trots op dat ik daar bij hoor. Na #BerlinBaby volgt nu dus in april 2017 #BostonBaby!

 

Twijfels en onzekerheden

img_20160915_124641 Vandaag is het vrijdag 16 september. Over 10 dagen sta ik ergens op de ‘Straße des 17 juni’ in Berlijn aan de start van de BMW Berlin Marathon. Schreef ik in mijn vorige BLOG nog opgetogen dat ik ondanks een ‘niet optimale’ voorbereiding voor een PR ga, inmiddels heb ik volop last van de -voor mij- voor de hand liggende onzekerheid en twijfels.

Het ene moment denk ik aan een PR, het andere vraag ik mij af of ik deze marathon uberhaupt uit ga lopen. Daar doorheen verweven schiet dan ook nog heel vaak door mijn hoofd dat dit niet mijn beroep is. Dat ik loop voor mijn plezier en dat het belachelijk is dat ik zo ambitieus ben. Ik verzin allerlei dingen om me zekerder te voelen (van het her-lezen van ‘Run baby Run’ tot het me voornemen om allerlei gezonde supplementen te gaan slikken). Aan al die dingen kom ik vervolgens niet toe omdat ons leven momenteel gierend druk is.

schermafbeelding-2016-09-12-om-19-32-07

Afgelopen weekend liep ik een halve marathon tijdens de Challenge Almere – Amsterdam triatlon. Waar je bij een (halve) triatlon normaal gesproken zowel zwemt, wielrent als hardloopt, kan je in ‘de relay’ met zijn drieën meedoen waarbij je dan allemaal een onderdeel voor je rekening nemen. Ik vormde een team met Mareille (zwemmen) en Sander (wielrennen). Toen zij hun onderdelen met vlag en wimpel hadden afgerond, was ik aan de beurt. Sander overhandigde mij onze chip, ik deed hem om mijn enkel en sprintte weg om 21 kilometer te gaan lopen. Maar jongens wat was het heet! 28 graden!… Ik moest 3 ronden van 7 kilometer om een plas rennen maar klagen daarover deed ik maar niet want de triatleten die een hele triatlon deden, moesten 6 van deze rondjes om dezelfde plas (nadat ze dus gezwommen en gefietst hadden). Na 5 kilometer begon het al. Ik dacht: ‘hoe ga ik mijn teamgenoten uitleggen dat ik deze halve marathon niet heb uitgelopen?’ … Ik drukte die gedachte weg en rende door maar eigenlijk kwam hij met grote regelmaat vanzelf weer in mijn hoofd terug: ik probeerde het weg denken van deze negativiteit als een psychische training te zien. Uiteraard dacht ik ook aan Berlijn: als ik amper een halve marathon volhoud, hoe ga ik die hele dan lopen? Het zweet gutste over mijn lichaam en ik kreeg overal kippenvel. Voor zover ik me kon herinneren is dat een teken van oververhitting. Door mezelf te koelen met natte sponzen probeerde ik de oververhitting tegen te gaan. Onderweg waren steeds meer atleten aan het wandelen,…

schermafbeelding-2016-09-12-om-19-26-31

Mijn Belgische maat & ik 

5 kilometer voor de finish wandelde een jongen langs de kant. Ik riep ‘come on, run with me!!’ Verbaasd keek hij op maar begon toen toch met me mee te lopen. We spraken Engels met elkaar totdat ik erachter kwam dat hij een Belg is en we in het Nederlands verder gingen. Ik loodste hem naar de finish, waarbij ik onderweg de ‘echte triatleten’ aanmoedigde, en daagde mijn Belgische vriend zelfs uit tot een eindsprint. Op die manier was ik zo afgeleid dat mijn eigen vermoeidheid en hitte even op de achtergrond raakten.  Samen met Sander en Mareille finishte ik in een tijd van 1 uur 44. Verre van een PR maar in deze verschrikkelijke warmte was het best goed. We hadden de halve triatlon in 5 uur en 2 minuten voltooid en werden daarmee 14e van de 41 teams: dat vind ik hartstikke knap! Zeker als je weet dan veel teams uit drie mannen bestonden of uit ‘echte triatleten’ die allemaal hun beste onderdeel uitvoerden.

s’Avonds bleek dat de wespensteek die ik een dag eerder opliep door het hardlopen was geactiveerd. Mijn arm zwol op en leek wel op de arm van Popeye. Het werd zo erg dat ik er toch maar mee naar de huisarts ging die me zware antihistamine gaf. Na 1 pil stond ik behoorlijk te hallucineren en voelde me super slecht. De apotheker had ook gezegd dat het wel 2 weken duurt voordat je lichaam bijtrekt van die pillen. Je begrijpt: toen mijn arm na die ene tablet begon te slinken, ben ik meteen gestopt met de medicijnen. Mijn lichaam heeft geen tijd om bij te komen van die troep!

img_20160911_124058

Omdat het warme weer maar aan blijft houden, heb ik op dinsdag en donderdag op laag tempo gelopen. Eerst met loopmaatje Vivian en later in de week met Petra. Het is fijn om je onzekerheden met andere lopers te kunnen delen. Het relativeert en helpt te kanaliseren. Met Petra hebben we zelfs een prachtig idee uitgewerkt voor haar blog waaraan ze meer tijd wil gaan besteden (lees ‘haar’ mensen! Het is de moeite waard!).

Komend weekend ga ik mijn rustigste Damloop ooit lopen. Samen met Glen, Dorothee en nog wat lopers gaan we heerlijk rustig, genietend naar Zaandam. Daarna begint het echte ‘taperen’ (rustperiode ter voorbereiding op de marathon).

Wish me luck, ….

 

 

 

 

Berlin Baby!

‘Drie maal is scheepsrecht’ is het gezegde. Dat klinkt alsof je drie pogingen nodig hebt om iets een succes te kunnen laten zijn. Over iets meer dan twee weken loop ik mijn derde marathon in Berlijn… Ik koos na de New York City marathon voor deze marathon omdat het parcours bekend staat om zijn vlakte en snelheid. Het was namelijk mijn wens om de tijd die ik in de VS liep (3 uur 56) toch wat te verbeteren. Dat ik ‘nietsvermoedend’ tussendoor mijn PR al enorm aanscherpte tot een tijd van 3 uur 27 minuten en 23 seconden tijdens de marathon van Rotterdam gooide wat roet in het eten. Bij mij bleek twee maal scheepsrecht. Had het nog wel zin om de 42,195 kilometer in Berlijn te gaan lopen? 

img_20160830_130312

Ik ben hartstikke competitief (naar mezelf toe) als het om sport gaat vandaar dat ik tijdelijk in een dipje raakte: sneller dan 3 uur 27 zou het vast niet worden… Gelukkig kwam ik tot het inzicht dat ik niet alleen marathons loop om een mooie tijd te lopen. Ik geniet vooral van het er naartoe trainen, van het enthousiasme dat wij lopers met elkaar delen en het dagelijks wegdromen naar D-day en je dan voorstellen hoe het zal zijn. Dat ik hoogstwaarschijnlijk niet sneller zal zijn dan in Rotterdam neem ik inmiddels voor lief.

Máár ik zou liegen als ik niet toegeef dat ik eigenlijk hartstikke graag wil laten zien dat ik nog sneller kan. De vraag is alleen of ik hard genoeg getraind heb want dit keer was mijn voorbereiding niet zo strak en gedisciplineerd als voorheen. Ik heb gelopen volgens een schema dat in mijn hoofd zat en trainde mijn core door zo’n twee keer per week aan Body Tec te doen (met zo nu en dan een ‘plankje’ tussendoor). Er was geen trainer die mij tot het uiterste dreef of die complimenten gaf (al strooide German gelukkig ook niet bepaald met complimentjes). Als ik geen zin had, moest ik mezelf aansporen. Gelukkig heb ik bijna altijd zin in hardlopen.

Langzaam aan begin ik zenuwachtig te worden. De vlucht naar Berlijn is bevestigd, de hotelvoucher in ‘the pocket’ en ook mijn startnummer is bekend; 9477 moet mij geluk gaan brengen.  

Mister Marathon zei onlangs tegen mij: “je gaat niet uit van een PR? Je gaat er maar gewoon voor! En schreeuw het maar van de daken. Dat helpt. 1.15 op de 10EM dat vraagt om een PR”. Ik heb besloten om hem te volgen in zijn advies. Ik ga gewoon voor een PR (al zit ik mezelf hardop uit te lachen terwijl ik dit schrijf). Ik ga uit van het feit dat ik tot nu toe altijd sterker bleek dan ik dacht te zijn. Dat je altijd nog dieper kan gaan, zelfs al je denkt dat je aan je limiet zit en dat positiviteit je tot ongekende hoogte kan stuwen.

Samen met Berlin Babes Gaby, Marjolein, Sita, Marieke, Anouk en zo ontzettend veel andere lopers ga ik genieten van Berlijn.  We zullen misschien niet letterlijk samen lopen maar in gedachte doe ik dat wel. Wij zijn de Berlin Babes en op onze eigen wijze gaan we iets fantastisch beleven! #BERLIN BABY!!!

Bang

IMG_20160704_125823

Angsten heeft iedereen. Of het nou gaat om spinnen, de belastingdienst, de tandarts of het ‘je binden’: vroeg of laat loopt ieder mens wel tegen een angst(je) aan. Als kind was ik vooral bang voor het ‘niet tastbare’. Dat begon met slapeloze nachten die werden veroorzaakt door ‘Hetty de heks’. Dit heksje uit een kinderboek (dat toen ik ouder werd eigenlijk een erg grappig type bleek te zijn) maakte dat ik uren te laat in slaap viel en als ik dan eindelijk sliep, werd ik soms badend in het zweet weer wakker want in mijn dromen had Hetty het op mij voorzien.

Hetty werd vervangen door de angst voor geesten. In mijn tienerjaren was het ‘in’ om geesten op te roepen. Zelf hield ik me daar verre van maar het idee dat je ze op kon roepen, suggereerde dat ze echt bestaan en dat maakte mij dan weer super bang.

Weer later werd ik bang om te zakken voor mijn eindexamen op de middelbare school, logischerwijs opgevolgd door de angst voor het niet afronden van mijn  studie. Ik word nog wel eens wakker met het idee: ik heb de kluit belazerd en ben helemaal nooit afgestudeerd; ooit komt iemand er achter! Gelukkig realiseer ik me meestal al snel dat dit niet klopt. Ook de angsten voor slangen en doodgaan zijn mij niet vreemd (je begrijpt dat het idee van doodgaan door een slangenbeet voor mij de ware hel is) Maar daarmee heb je bijna al mijn huidige bangigheden wel te pakken. Bijna. Want er zijn er nog twee waarmee je voor elkaar krijgt dat ik het in mijn broek doe van ellende…Ik word vooral met deze angsten geconfronteerd tijdens het hardlopen:

Het zal eraan liggen dat ik de afgelopen maanden weer veel in de natuur heb hardgelopen… Vlieland, het duingebied bij Santpoort en Zandvoort, de Gooische hei; meer dan normaal liep ik -vaak alleen- in afgelegen gebieden. De eerste keer dat ik besefte wat er aan de hand was, was tijdens een zeer lange duurloop op Vlieland. Ik belandde op een trail in een enorm mooi maar afgelegen en stil gebied. En ineens dacht ik: wat nou als hier ineens een ‘enge man’ tevoorschijn springt? Ik kreeg acuut een ‘unheimisch’ gevoel en de drang om me om te keren, zo snel mogelijk terug naar de bewoonde wereld. Daarna gebeurde het vaker dat dit gevoel me bekroop. Al snel na dat eerste besef, trainde ik in het bosgebied van Vlieland. Een jongen op een mountainbike passeerde me. En weer dacht ik: ‘je bent al best moe van het lopen, er is verder niemand in de buurt…. Wat doe je als hij je grijpt?’. Echt ontspannen lopen was het toen niet meer… De heftigste keer was een paar weken geleden. Ik zou met loopmaatje Petra naar Zandvoort gaan vanuit Amsterdam (32km) maar zij raakte geblesseerd. Dus ging ik alleen. Onderweg volgde ik het fietspad dat eerst langs Halfweg gaat en dan via Haarlem naar Zandvoort. Ik werd uitgescholden door een wat oudere man op een fiets: waarom ik G@*V&#D op het fietspad liep!!!? Tja… er was daar geen voetpad maar hij was al voorbij voordat ik kon reageren. Een stukje verder kon ik ‘de mooie’ natuurroute volgen of op het saaie fietspad blijven. Daar stond ik dan. Wat te doen? Sommige hardloopsters zullen me een aanstelster vinden (het is dat ze dit niet leest maar anders zou Ultrarunner Leonie van der Haak me vermoedelijk vierkant uitlachen: zij liep onlangs 281 kilometer -vaak moederziel alleen!!- door Portugal) … maar Ik koos voor de lelijke route. Waarom? Uit pure angst voor ‘enge mannen’. Toen ik een paar kilometer verderop plotseling werd aangesproken door een jongen op een scooter, die gewoon vriendelijk wilde zijn door me een lift aan te bieden, liep het me bijna dun door mijn hardloopbroek. Mijn pace ging er in ieder geval tijdelijk op vooruit want de adrenaline gierde door mijn lijf… ‘ENGE’ MANNEN: een angst waar ik denk ik niet snel vanaf kom.

Mijn andere angst wordt vertegenwoordigd door de grootste vriend van menig mens. Misschien zullen jullie verontwaardigd reageren dus ik dek me in door te zeggen dat ik toegeef dat er vele soorten zijn die trouw, lief en grappig zijn. Over die ‘vrienden’ heb ik het niet. De dieren die mij aan het huilen kunnen krijgen (echt waar, zo bang ben ik voor ze!) zijn herders, bouviers, rottweilers, bull terriërs en “agressieve honden in het algemeen”. Vanmorgen nog heb ik mijn hardlooproute aangepast omdat een man in het park het nodig vond zijn 3 honden los te laten lopen (mag dat eigenlijk?). Vreselijk: zo’n roedel nerveus draaiende koppen die op je af dreigen te lopen en dan zo’n baasje die niks doet. Zelfs niet als je vriendelijk uitlegt dat je bang bent en of hij zijn hond even wil roepen. Ze lachen je gewoon uit…

Ik ben best benieuwd hoe jullie hier tegenaan kijken. Ben ik onterecht bang? En zo niet: wat kan ik doen om een veiliger gevoel te krijgen? Iemand suggereerde pepperspray maar ik zie mezelf geen lange duurloop doen met zo’n busje in mijn hand. En als je hem ergens anders opbergt is het al te laat als je besprongen wordt door man en/of hond….