Terugblik: hoe het eigenlijk niet, maar toch, begon

run the park

run the park

19 maart 2010: ik ben nog net 35 en word voor het eerst moeder. Een heel nieuw hoofdstuk van mijn leven breekt aan. Daaraan kan je op zich al een volledig blog wijden maar ik houd het even bij een van de gevolgen van deze mijlpaal: mijn wens om na vele maanden gevangenschap in mijn eigen lichaam weer onbeperkt te kunnen bewegen. Oftewel: om weer eens keihard te sporten!

Ik heb in mijn beleving altijd aan sport gedaan. Als kind was het vooral tennis en later werd ik een fanatiek beoefenaar van spinning, of RPM zoals je wilt, weer later volgde het wielrennen samen met mijn lief. Zelfs in minder fanatieke tijden deed ik iets; al was het maar een beetje trainen in een sportschool.

Mijn lief liep ondanks dat hij een ernstige knieblessure heeft zo nu en dan wat rondjes in het park vlakbij ons oude huis. Soms ging ik in een overmoedige bui met hem mee. Overmoedig want: wat had ik een intense hekel aan hardlopen en wat was ik er extreem slecht in (ik sluit niet uit dat het een direct verband hield met het ander); Ik klaagde steen en been vanaf de eerste meters die we de straat uit renden richting het Oosterpark, mijn lief die niet uitermate snel liep wist zich toch altijd al rap van mij los te maken en ik strompelde dan mopperend verder totdat ik een rondje ‘af’ had. Ik denk nu dat dit rondje niet meer dan 1 kilometer geweest kan zijn. Totaal kapot besloot ik altijd weer dat ik nooit meer zou hardlopen want wat een k*t sport was dat zeg!

Maargoed: jaren later was onze zoon dus geboren en wij vertrokken toen hij zes weken was voor een vakantie naar Zuid-Frankrijk. Ik zat nog niet echt lekker in mijn lijf na de zwangerschap, bevalling en kraamtijd en had enorm veel behoefte om te bewegen en om even meer te zijn dan de voedingsbron van ons kind. Toen mijn lief op een dag aankondigde dat hij in het lokale Franse park ging hardlopen en een paar aanwezige vrienden op ons kleine mannetje konden passen, greep ik mijn kans en besloot ik mee te gaan. Ik hoor mezelf nog zeggen: ‘ik wil zo graag sporten, zelfs hardlopen is nu ok. ik loop gewoon met je mee tot de rand van het park, dan kan jij vanaf daar je rondjes lopen en dan ren ik wel terug naar huis’.

Dat was het magische moment waarop ik begon te rennen, ik ervan genoot, ik het bleek te kunnen en ik er eigenlijk niet mee wilde ophouden. Ik rende en rende, totdat mijn lief voorstelde om te stoppen want ‘om nou meteen zo’n eerste keer meteen zo ver te rennen was vast niet goed’…

de ongeveer drie jaar daarna heb ik letterlijk geen meter meer gerend maar het zaadje was geplant….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s