New York, New York!

Mizuno HM A'dam

Mizuno HM A’dam

In mijn vorige blog vertelde ik over mijn eerste halve marathon die ik op zomaar een blauwe maandag liep…

Nu ik wist dat ik 21 kilometer kon rennen, durfde ik het ook aan me op te geven voor een ‘echte’ wedstrijd op deze afstand. Omdat ik in onze prachtige hoofdstad woon, leek het me niet meer dan logisch om mee te doen aan de Mizuno Halve Marathon die onderdeel is van de TCS Marathon van Amsterdam. Het was ook wel lekker praktisch dat ik dan na afloop snel een warme douche, eten en drinken voor handen zou hebben. De route leek me voor het grootste deel leuk en bleek voor ons huis langs te lopen: ik kon dus rekenen op wat extra aanmoediging op het laatste deel van de run!

Ik heb de afstand van te voren niet onderschat maar ik moet wel eerlijk zeggen dat ik niet tegen de run opzag omdat ik mijn eerste officieuze halve marathon vrij makkelijk had volbracht. In de voorbereiding liep ik niet vaker dan normaal (dus gewoon twee keer per week) maar ik heb wel een aantal keer wat verder dan gebruikelijk gelopen. Dat varieerde van 13 tot 17 kilometer, een halve marathon heb ik niet meer aangetikt tijdens de trainingen.

De dag voordat het zover was, kreeg ik wat gezonde spanning. Verder voelde ik me prima. Op de dag zelf ben ik op mijn fiets in mijn hardloopkleren richting het Olympisch stadion vertrokken. Om warm te blijven had ik een vuilniszak ‘verknipt’ tot een soort van poncho . In het startvak bouwde de spanning zich verder op met name omdat ik goed in mijn hoofd prentte dat ik niet te hard van start moest gaan: het was tenslotte wel 21 kilometer (en een beetje) dus ik moest er voor zorgen dat ik niet al mijn energie in het begin zou verspillen. Ik vind ‘rustig’ lopen erg moeilijk en ik wist inmiddels dat ik bij een wedstrijd hoe dan ook ga ‘knallen’, zelfs als ik me heilig  heb voorgenomen om dat niet te doen.

Dit keer lukte het me om me enigszins in te houden, me op mezelf te concentreren en dus niet gek te laten maken door andere lopers die me inhalen. Het eerste deel van de route ging heerlijk en was ook leuk maar helaas kwamen we al vrij snel bij het gebied rond Overamstel en de Spaklerweg…. Wat was dat saai! De omgeving is er -zachtjes uitgedrukt- niet bijzonder inspirerend en ik denk dat er daardoor ook vrijwel geen aanmoediging was… Op dit deel zag ik ook de eerste achtergebleven marathonlopers. Ze strompelden moeizaam voort. Ik probeerde ze te motiveren om weer te gaan rennen maar de meesten keken me moedeloos aan en bleven hun trage gang aanhouden. Ik had zonder uitzondering enorm veel respect voor deze mensen: zij waren tenslotte de echte Marathonlopers, ik was slechts een slap aftreksel van wat zij aan het neerzetten waren.

En misschien voel je het al aankomen: zo ergens op de Stadhouderskade (ik zou ons huis bijna passeren) voelde ik de diepe wens om een HELE marathon te lopen. Toen mijn ouders met onze kinderen langs het parcours stonden om me toe te juichen (mijn lief moest helaas werken) kreeg ik nog meer het gevoel dat dit iets was wat ik heel graag wilde doen. Ik kreeg vleugels en rende vol frisse energie het Vondelpark in waar mijn schoonzusjes als verrassing klaar stonden voor een volgende dosis aanmoedigingen! Wat heb ik genoten van Amsterdam, de sfeer, de run en van het volbrengen van mijn eerste officiële halve marathon. In 1.46.20 finishte ik in het Olympisch Stadion en even waande ik mij een serieuze hardloopster! Ik was drie minuten sneller dan tijdens mijn eerste HM.

Stadhouderskade… nog een kilometer of vijf te gaan

Stadhouderskade… nog een kilometer of vijf te gaan

Die dag besloot ik mijn wens uit te laten komen en heb ik ‘gesolliciteerd’ naar een startbewijs voor de moeder der marathons: die van New York. Ik bedoel: als je het dan toch doet en je weet dat het voor 1 keer in je leven zal zijn, dan ga je natuurlijk voor de coolste, gaafste, mooiste en indrukwekkendste!!! Mijn sollicitatie werd (naar verwachting) afgewezen. Gelukkig heb ik via een bureau dat zich gespecialiseerd heeft in het organiseren van reizen naar dit soort evenementen toch een startbewijs.

Het trainen is al een klein beetje begonnen…. New York Marathon: Ik kom eraan!!

8 gedachtes over “New York, New York!

  1. Wat een prachtig verhaal. Heel mooi beschreven en leuk dat papa, Morr itz, Jalou en ik daar getuigen van waren. Succes verder met trainen. Het gaat je zeker lukken en vooral lekker genieten. Heel trots op je.X

    Liked by 1 persoon

  2. Leuk verslag en wat een mooie tijd zeg!
    Als je een halve marathon zo kunt lopen, dan komt die hele ook wel goed. Ik vraag me alleen af of je het ook echt bij één zult laten. Marathons lopen is wel verslavend…

    Liked by 1 persoon

    • Dank je wel Elsa en inderdaad: dat heb ik meer gehoord maar ik denk dat ik me dit de komende jaren niet meer kan permitteren met kinderen en werk erbij dus ik ga ervoor 🙂

      Like

  3. Even checken hoe dit nu precies werkt, want volgens mij reageer ik nu via mijn wordpress account, reactie op je blog had ik al op facebook gegeven 😉

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s