Hartaanval en VO2max

foto: losse veter

foto: losse veter

Hoewel er ‘op papier’ geen weg terug meer is, wil ik toch nog één dingetje weten voordat ik straks 42,195 km ga rennen… De laatste keer dat ik de Dam tot Damloop liep, werd ik er weer mee geconfronteerd; een heel jong iemand die vlak na de finish ‘niet goed werd’. Later hoorde ik dat hij het tot mijn schrik niet overleefd had. Ik vroeg me ook nu weer af of de jongen in kwestie niet (of onvoldoende) getraind had of dat er iets anders aan de hand was. In dit geval bleek het te gaan om een zogenaamde ‘heatstroke’ waarbij  het lichaam de warmte onvoldoende kwijt kan via de gebruikelijke wegen: straling en zweet. Door de hoge temperatuur stolt eiwit in de lichaamscellen wat onherstelbare schade in het lichaam veroorzaakt (Bron: AD.nl) De kans op een heatstroke schijnt groter te zijn bij korte afstanden omdat ‘men’ dan harder loopt en daardoor meer hitte produceert. Bij een marathon zal dit volgens de theorie dus minder snel gebeuren. Tevens schijnt de mate van training ook van invloed te zijn.

Inmiddels heb ik me ook nog laten vertellen dat dergelijke tragische incidenten waarbij relatief gezonde, vaak jonge mensen plotseling overlijden bij een sportieve prestatie vaak voorkomen bij mensen die een erfelijke aanleg hebben voor hartziekten. Hoewel ik al best wat afstanden gelopen heb, is een marathon toch andere ‘koek’. Mijn opa onderging al jong een open-hart operatie. Misschien ben ik ook wel genetisch belast?

Dat moest onderzocht worden! Op aanraden van Thomas nam ik contact op met Sportmedisch Centrum Amsterdam (www.smcamsterdam.nl) om een afspraak in te plannen voor een sportkeuring inclusief inspanningstest. In het eerste deel van de keuring liep de sportarts een vooraf door mij ingevulde vragenlijst met me door. Die vragen gingen over mijn medisch verleden, leefstijl en dingen waar ik al dan niet last van heb. Verder deed ze wat testen om na te gaan of ik nog goed zie, hoe flexibel ik ben etcetera…

In het tweede deel van de keuring werd er eerst een hartfilmpje ‘in rust’ gemaakt en later nog een bij hoge inspanning. Toen  moest ik hardlopen op een loopband met een soort masker voor mijn gezicht en allemaal plakkers op mijn lichaam die van alles registreerden. Er was nu een inspanningsfysioloog aanwezig die een en ander begeleide en die door middel van bloedafname uit mijn oorlel mijn mate van verzuring zou testen. Aan het einde van dit onderdeel was ik even helemaal leeg want ik ging natuurlijk tot het uiterste (dat is ook de bedoeling hierbij). Ik kreeg direct een korte uitslag: al hoewel de garantie ‘tot de deur’ geldig is, waren mijn hartfilmpjes goed en lijk ik verder ook prima in staat om New York al rennend te gaan bekijken. Goed nieuws dus!

Een paar dagen later kreeg ik het totale resultaat via de e-mail. Men had mij verzekerd dat dit in ‘Jip&Janneke-taal’ zou zijn maar helaas: ik moest alles zelf interpreteren en was er niet zeker van of ik dit goed deed. Uiteindelijk heb ik een mailtje gestuurd met de vraag om wat meer uitleg. Voor wie het interessant vindt: dit is in het algemeen wat er uit mijn inspanningstest kwam:

De trainingszones zijn gebaseerd op de hartslag op het omslagpunt, oftewel de snelheid/intensiteit die je nog net langdurig zonder verzuring kan volhouden (164-167 sl/min op 12,6 km/h).
Het verloop van de lactaten geeft meer informatie over welke trainingszones momenteel goed getraind zijn en welke aandacht behoeven, uiteraard afhankelijk van het trainingsdoel.
Een marathon zou je moeten kunnen lopen op een snelheid bij een lactaat in de 2, oftewel rond de 11,5km/h. Om die snelheid omhoog te krikken, en dus de lactaten langer laag te houden, is het noodzakelijk veel rustige duurtraining te doen. Dit wil in jouw geval zeggen tot hartslag 144-148 (de aerobe drempel) – duurzone 1 en laag in duur 2, snelheid tot max rond de 10,5 km/h.
Neemt niet weg dat af en toe (hoog) intensief trainen ook heel goed is. Mits er maar genoeg tijd aan de basis wordt besteed. Bijvoorbeeld bij 3x per week trainen: 2x rustig, 1x intensief.
…. omdat ik nu eindelijk mijn weg naar NY ‘tot op dit punt’ beschreven heb, kan ik vanaf vandaag gaan bloggen over mijn runs; Ik kijk er naar uit!

4 gedachtes over “Hartaanval en VO2max

  1. Goed dat je dat gedaan hebt! Het geeft toch een stukje rust, dat je in elk geval weet dat je geen gekke dingen met je hart hebt en gewoon lekker aan de bak kunt gaan.
    Een loopmaatje van mij is er bij zo’n test achter gekomen dat hij een lekkende hartklep had. Inmiddels geopereerd en hij loopt weer, maar dan zie je maar eens hoe nuttig het is.
    Is je VO2 max toevallig ook gemeten?

    Like

    • Hoi Elsa, ja dat is ook gedaan: op dit moment sta ik er zo voor:

      Met 49,5 ml/min/kg val je net boven de redelijk getrainde categorie, overeenkomend met 2-3x per week trainen. Voor de trainingstijd die je er in steekt (2x per week volgens anamnese), is het dus een hele nette waarde.
      De trainingszones zijn gebaseerd op de hartslag op het omslagpunt, oftewel de snelheid/intensiteit die je nog net langdurig zonder verzuring kan volhouden (164-167 sl/min op 12,6 km/h).
      Het verloop van de lactaten geeft meer informatie over welke trainingszones momenteel goed getraind zijn en welke aandacht behoeven, uiteraard afhankelijk van het trainingsdoel.
      Een marathon zou je moeten kunnen lopen op een snelheid bij een lactaat in de 2, oftewel rond de 11,5km/h. Om die snelheid omhoog te krikken, en dus de lactaten langer laag te houden, is het noodzakelijk veel rustige duurtraining te doen.

      Like

  2. Pingback: Een snellere marathon | runhedwigrun

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s