foto: Inez & Vinoodh

foto: Inez & Vinoodh


Vanmorgen liep ik in bijna twee uur naar Ouderkerk a/d Amstel en weer terug naar Amsterdam. Tijdens zo’n afstand denk ik aan van alles terwijl ik eigenlijk heel ‘zen’ in het nu wil zijn en alleen maar zou willen genieten van het rennen, de zon, de natuur en dat soort dingen. Helaas heb ik dit niveau van ‘inner peace’ nog niet bereikt. Vandaag was ik eerst druk bezig met mijn hartslag: ik moest lopen binnen mijn ‘Aerobe drempel’ wat zoveel wil zeggen als: vet verbranden op een relatief lage hartslag. De eerste kilometers hield ik dus in de gaten of ik wel 144-148 BPM aanhield. Toen dit onder controle was, werd ik me TE bewust van mijn ademhaling omdat ik kort geleden las dat wij mensen veel te vaak ademen. En zo kwamen er nog allerlei dingen aan de orde; het eerste rapport van onze zoon, afspraken, een verkeerd gekozen onderbroek, waarom hartslagmeters niet fijn zitten onder de rand van je sport-b.h., dat ik eigenlijk patent moet aanvragen op een door mij briljant bedachte oplossing voor dit probleem etcetera etcetera…
Op een gegeven moment ben ik blijkbaar toch in een soort ‘hardloop-trance’ terecht gekomen. Als in een déjà vu kwam het gesprek voorbij dat ik gisteren voerde met mijn lief. Hij zei dat ik in mijn blogs openhartiger moet zijn om zo meer lezers te bereiken. Ik snap hem wel (je zit in de marketing of niet) maar ik vertelde hem dat dit niet perse mijn doel is. Natuurlijk zou ik het tof vinden als ik heel veel mensen kan vermaken met mijn verhaal of nog beter: als ze (mede) door mij van de bank af komen en hun (sport)passie vinden maar ik ben ook een realist: in een paar weken bloggen heb je geen miljoenenpubliek.
Dat mijn lief dit zei, kwam omdat ik even daarvoor wél heel openhartig tegen hem was…
Op dit punt kwam ik bij uit mijn dagdroom en besefte waarover ik aan het denken was geweest: wil ik mezelf laten zien op dit blog of houd ik het vooral bij de ‘droge beschrijving’ van verschillende loopjes? Geef ik mezelf bloot?
Schermafbeelding 2015-06-17 om 13.25.33
Volgens de beschrijving hierboven zou ik geheel zichtbaar worden als ik me bloot geef. Dat vind ik eigenlijk wel heel erg veel maar ik denk dat de naakte waarheid op sommige punten wel wat kan betekenen voor anderen. Dus ja: ik ga onder andere met jullie delen wat ik aan mijn lief vertelde en ik zal vaker wat meer van mezelf laten zien dan slechts de routes die ik loop en de dingen die ik eet.
Wat ik hem vertelde, is dat hardlopen en het mezelf aanmelden voor de marathon van New York me mijn eigenwaarde heeft teruggegeven. Tot ruim vijf jaar geleden had ik een heel goed ZZP-bestaan. Ik werkte vaak internationaal, verdiende extreem goed (waarom wil ik dat hier eigenlijk benoemen? juist: omdat anderen dat vaak belangrijk vinden) en kreeg veel werk aangeboden. Toen werd ons eerste kind geboren en veranderde mijn hele leven. Mijn lief heeft namelijk ook een heel heftige baan en eigenlijk kwam het erop neer dat als ik zou blijven werken zoals ik deed, we ons kind voornamelijk hadden gekregen ‘voor later’. Dat wilde ik niet dus besloot ik even te stoppen met het aannemen van opdrachten. In de jaren daarna (we kregen nog een kind) liep het zo dat ik soms wel korte of part time opdrachten deed maar ik was vooral druk met het zorgen en later ook opvoeden van twee kinderen. Niemand heeft het ooit letterlijk tegen me gezegd maar ik voelde hoe mensen op me neerkeken. Mijn moeder vertelde hoe iemand tegen haar had gezegd dat mijn keuze niet slim was want ik zou ‘nooit meer aan de bak’ komen. Ook waren er ‘bevriende’ moeders die verklaarden ‘echt niet te kunnen leven zoals ik dat deed; wat knap van je zeg dat jij dat wel kan!’. Vreselijk vond ik dat vooral omdat ik zelf enorm worstelde met mijn keuze en nieuwe bestaan. Zeker drie jaar schaamde ik me ervoor dat mijn carrière niet meer in de lift zat zoals anderen dat graag zouden zien. Ik dealde zo goed en kwaad als het ging met vragen van kennissen en soms zelfs van vrienden of familie die niets aan de verbeelding over lieten: in hun ogen was ik een ‘sneu huisvrouwtje’ geworden (Ik was dan ook blij toen ik een mooie kans kreeg waardoor ik weer een linked-in waardige positie ging bekleden terwijl ik voor onze kinderen kon zorgen op de manier die wij voor ogen hebben; eindelijk geen k#t-vragen meer)
En toen ging ik hardlopen. En toen bleek ik daar op mijn 38-ste best wel talent voor te hebben. En toen liep ik PR’s. IK WAS WEER ERGENS GOED IN. Op het moment dat ik de Halve Marathon van Amsterdam liep, heb ik even gehuild rond kilometer 13. Waarom? In eerste instantie omdat ik het erg vind dat je blijkbaar in mijn ogen ergens goed in moet zijn om mee te tellen in dit leven. Maar vooral omdat ineens tot mij doordrong hoe triest het is dat ik me geschaamd heb voor mijn bestaan als toegewijde moeder. Hoe triest het is dat ik niet meer durfde te gaan rennen op momenten waarop anderen dat niet kunnen omdat ze ‘op kantoor’ zitten (‘ja, jij kan dat he, ik niet want tja…: t werk he’) terwijl er een tijd is geweest waarin ik het zo druk had dat het lopen mijn enige vorm van ontspanning was.
Het hardlopen heeft me mijn eigenwaarde terug gegeven, het heeft me mijn nieuwe ‘carrière’ gegeven (ik schrijf een boek dat ik al rennend heb bedacht), het heeft me ertoe aangezet om iets heftigs als het lopen van een marathon te ondernemen. Ik ben weer trots op mezelf. …En uiteraard hoop ik dat ik mijn bescheiden publiek kan inspireren om zichzelf ook opnieuw uit te vinden als dat nodig is, is het niet rennend dan wellicht op een andere manier