Bloot

foto: Inez & Vinoodh

foto: Inez & Vinoodh

Vanmorgen liep ik in bijna twee uur naar Ouderkerk a/d Amstel en weer terug naar Amsterdam. Tijdens zo’n afstand denk ik aan van alles terwijl ik eigenlijk heel ‘zen’ in het nu wil zijn en alleen maar zou willen genieten van het rennen, de zon, de natuur en dat soort dingen. Helaas heb ik dit niveau van ‘inner peace’ nog niet bereikt. Vandaag was ik eerst druk bezig met mijn hartslag: ik moest lopen binnen mijn ‘Aerobe drempel’ wat zoveel wil zeggen als: vet verbranden op een relatief lage hartslag. De eerste kilometers hield ik dus in de gaten of ik wel 144-148 BPM aanhield. Toen dit onder controle was, werd ik me TE bewust van mijn ademhaling omdat ik kort geleden las dat wij mensen veel te vaak ademen. En zo kwamen er nog allerlei dingen aan de orde; het eerste rapport van onze zoon, afspraken, een verkeerd gekozen onderbroek, waarom hartslagmeters niet fijn zitten onder de rand van je sport-b.h., dat ik eigenlijk patent moet aanvragen op een door mij briljant bedachte oplossing voor dit probleem etcetera etcetera…

Op een gegeven moment ben ik blijkbaar toch in een soort ‘hardloop-trance’ terecht gekomen. Als in een déjà vu kwam het gesprek voorbij dat ik gisteren voerde met mijn lief. Hij zei dat ik in mijn blogs openhartiger moet zijn om zo meer lezers te bereiken. Ik snap hem wel (je zit in de marketing of niet) maar ik vertelde hem dat dit niet perse mijn doel is. Natuurlijk zou ik het tof vinden als ik heel veel mensen kan vermaken met mijn verhaal of nog beter: als ze (mede) door mij van de bank af komen en hun (sport)passie vinden maar ik ben ook een realist: in een paar weken bloggen heb je geen miljoenenpubliek.

Dat mijn lief dit zei, kwam omdat ik even daarvoor wél heel openhartig tegen hem was…

Op dit punt kwam ik bij uit mijn dagdroom en besefte waarover ik aan het denken was geweest: wil ik mezelf laten zien op dit blog of houd ik het vooral bij de ‘droge beschrijving’ van verschillende loopjes? Geef ik mezelf bloot?

Schermafbeelding 2015-06-17 om 13.25.33

Volgens de beschrijving hierboven zou ik geheel zichtbaar worden als ik me bloot geef. Dat vind ik eigenlijk wel heel erg veel maar ik denk dat de naakte waarheid op sommige punten wel wat kan betekenen voor anderen. Dus ja: ik ga onder andere met jullie delen wat ik aan mijn lief vertelde en ik zal vaker wat meer van mezelf laten zien dan slechts de routes die ik loop en de dingen die ik eet.

Wat ik hem vertelde, is dat hardlopen en het mezelf aanmelden voor de marathon van New York me mijn eigenwaarde heeft teruggegeven. Tot ruim vijf jaar geleden had ik een heel goed ZZP-bestaan. Ik werkte vaak internationaal, verdiende extreem goed (waarom wil ik dat hier eigenlijk benoemen? juist: omdat anderen dat vaak belangrijk vinden) en kreeg veel werk aangeboden. Toen werd ons eerste kind geboren en veranderde mijn hele leven. Mijn lief heeft namelijk ook een heel heftige baan en eigenlijk kwam het erop neer dat als ik zou blijven werken zoals ik deed, we ons kind voornamelijk hadden gekregen ‘voor later’. Dat wilde ik niet dus besloot ik even te stoppen met het aannemen van opdrachten. In de jaren daarna (we kregen nog een kind) liep het zo dat ik soms wel korte of part time opdrachten deed maar ik was vooral druk met het zorgen en later ook opvoeden van twee kinderen. Niemand heeft het ooit letterlijk tegen me gezegd maar ik voelde hoe mensen op me neerkeken. Mijn moeder vertelde hoe iemand tegen haar had gezegd dat mijn keuze niet slim was want ik zou ‘nooit meer aan de bak’ komen. Ook waren er ‘bevriende’ moeders die verklaarden ‘echt niet te kunnen leven zoals ik dat deed; wat knap van je zeg dat jij dat wel kan!’. Vreselijk vond ik dat vooral omdat ik zelf enorm worstelde met mijn keuze en nieuwe bestaan. Zeker drie jaar schaamde ik me ervoor dat mijn carrière niet meer in de lift zat zoals anderen dat graag zouden zien. Ik dealde zo goed en kwaad als het ging met vragen van kennissen en soms zelfs van vrienden of familie die niets aan de verbeelding over lieten: in hun ogen was ik een ‘sneu huisvrouwtje’ geworden (Ik was dan ook blij toen ik een mooie kans kreeg waardoor ik weer een linked-in waardige positie ging bekleden terwijl ik voor onze kinderen kon zorgen op de manier die wij voor ogen hebben; eindelijk geen k#t-vragen meer)

En toen ging ik hardlopen. En toen bleek ik daar op mijn 38-ste best wel talent voor te hebben. En toen liep ik PR’s. IK WAS WEER ERGENS GOED IN. Op het moment dat ik de Halve Marathon van Amsterdam liep, heb ik even gehuild rond kilometer 13. Waarom? In eerste instantie omdat ik het erg vind dat je blijkbaar in mijn ogen ergens goed in moet zijn om mee te tellen in dit leven. Maar vooral omdat ineens tot mij doordrong hoe triest het is dat ik me geschaamd heb voor mijn bestaan als toegewijde moeder. Hoe triest het is dat ik niet meer durfde te gaan rennen op momenten waarop anderen dat niet kunnen omdat ze ‘op kantoor’ zitten (‘ja, jij kan dat he, ik niet want tja…: t werk he’) terwijl er een tijd is geweest waarin ik het zo druk had dat het lopen mijn enige vorm van ontspanning was.

Het hardlopen heeft me mijn eigenwaarde terug gegeven, het heeft me mijn nieuwe ‘carrière’ gegeven (ik schrijf een boek dat ik al rennend heb bedacht), het heeft me ertoe aangezet om iets heftigs als het lopen van een marathon te ondernemen. Ik ben weer trots op mezelf. …En uiteraard hoop ik dat ik mijn bescheiden publiek kan inspireren om zichzelf ook opnieuw uit te vinden als dat nodig is, is het niet rennend dan wellicht op een andere manier

31 gedachtes over “Bloot

  1. Wat een indrukwekkend verhaal. Ben er even stil van. Zo trots op je. Zelf vind ik twee kinderen opvoeden al een hele drukke baan. Blijf bij jezelf. Je doet het super goed. Loop lekker en wat betreft je schrijfkunst, ik ben daar jaloers op. Heel veel succes verder. X

    Liked by 1 persoon

  2. Hedwig,

    Bedankt voor je inspirerende verhaal. Ik herken hier ook heel veel in. Tot tien jaar geleden liet ik mij ook leiden door wat andere van je vinden. Elke week in de kroeg om je “sociale” netwerk bij te houden. Een baan waar je voldoende mee verdiend om je netwerk te vergroten door het geven van rondjes in de kroeg en met vrienden naar alle mogelijke plaatsen in Europa te kunnen reizen om daar ook alleen de kroegen van binnen te zien.

    Toen kwam ik mijn grote liefde tegen. En ik begon me te beseffen dat ik mezelf jaren lang voor de gek heb gehouden. Ik heb jarenlang gedacht door mezelf in het middelpunt te zetten, gewaardeerd te worden om wie ik ben. Maar op het moment dat je wat minder snel ging stappen en niet altijd meteen acte de présence gaf, je op commentaar kon rekenen.

    Ik heb op dat moment bewust voor mijzelf gekozen, en ben de dingen gaan die ik echt leuk vond. Lekker thuis een boek lezen, op vakantie gaan en ook daadwerkelijk van de omgeving en de cultuur genieten en weer op een gezonde manier met mijn lichaam omgaan.

    Ik ben gestopt met roken en ben steeds minder gaan stappen. Dat betekent dus ook dat ik het kroeg- en stapleven steeds meer vaarwel zei. Dit heeft me zeker vriendschappen gekost, maar ik heb daar vrede mee. Sinds een aantal jaar ben ik ook weer actief gaan sporten, ik heb een zittend beroep en dat is ook niet echt bevoordelijk voor het lichaam. Het sporten is een echte uitlaatklep voor me geworden. Ik kan er mijn frustraties in kwijt en ik vind er mijn rust in. Nu ben ik recentelijk ook met rennen gestart en zo is ook mijn interesse in jouw blog ontstaan. Na het lezen van jouw laatste blog voelde ik ook opeens de behoefte om een stukje van mijzelf bloot te geven.

    Het is niet belangrijk wat andere van je denken. Het belangrijkste is dat je trots kan zijn op je eigen keuzes en prestaties.

    Ik heb een dak boven mijn hoofd, iedere dag eten op mijn bord en, misschien nog wel het belangrijkste, een vrouw die van mij houdt en achter al mijn keuzes staat.

    Ik geloof dat ik best trots kan zijn op mijzelf

    Liked by 1 persoon

    • Ja Jo: echt te gek dat jij je leven zo hebt omgegooid: heel bewonderenswaardig! Dat is dan weer inspirerend voor mij. Echt heel goed dat je je eigen pad hebt gevolgd: je ziet er op de foto’s die voorbijkomen gezond en happy uit! Dat trotse gevoel is dus terecht vind ik! Chapeau!

      Like

  3. Nooit trots willen zijn op iets dat anderen van je willen, maar alleen op wat je zelf wil Hedwig.

    Je hebt je eigen keuzes gemaakt. Top!!! 👍

    Like

  4. je lief heeft meteen gelijk, zie je aan de reacties 😉

    Goed verhaal Hedwig!! En kids zijn niet voor later, je moet er elke dag van genieten wat dat betreft heb je de juiste keuze gemaakt. Ik ben ook met de geboorte van mijn kids minder gaan werken, nooit spijt van gehad.

    Liked by 1 persoon

  5. Lieve Hed,
    Ben zeer onder de indruk van jouw mooie verhaal. Je hebt niet alleen een talent om te rennen maar ook een absoluut schrijftalent, kijk nu al uit naar jouw boek. Triest en jammer dat er zoveel vrouwen zijn (mannen doen dit veel minder volgens mij) die een ander zo beoordelen, wordt dat niet vaak door jaloezie ingegeven? Hoeveel van die mensen zouden niet zelf uit de ratrace willen stappen maar durven niet? Je hebt de juiste keuzes gemaakt!!!

    Liked by 1 persoon

    • Thanks Anja! Ja… en weet je het is niet eens het uit de ratrace willen stappen: soms moet je even voor anderen kiezen ipv voor jezelf. Juist dan doet het pijn als je daarop veroordeeld wordt.

      Like

  6. Mooi en herkenbaar verhaal. Heeft mij ook even tijd gekost om wat meer lak aan mijn omgeving te krijgen en te realiseren en vooral accepteren wat voldoende is voor mij en m’n gezin. Net als Mari ben ook liever een aanwezige papa. En nu ze wat ouder worden komt er wel weer wat ruimte voor carrière zaken. Mijn motto blijft echter “ik werk om te leven en leef niet om te werken”.

    Liked by 1 persoon

    • Dank je wel! En super dat jij je zo inzet voor je gezin. Ik moet eerlijk zeggen dat ik vind dat iedereen het op zijn of haar eigen manier moet doen. Als we elkaar er maar niet op aankijken, toch? Ik heb vriendinnen die veel werken en die hun kinderen daardoor minder zien. Ik vind dat hun goed recht; iedereen moet doen waar hij zich goed bij voelt. dank je voor het lezen & reageren!

      Like

  7. Hey Hedwig,

    Mooi verhaal en heel herkenbaar! Carriere, mening van anderen, lekker belangrijk als het om je kids gaat! Ik kan alleen maar heel veel respect hebben voor de keuzes die jij gemaakt hebt. Die hebben wij ook zo gemaakt.

    Groetjes, Iris (uit BEA tijd ;))

    Liked by 1 persoon

  8. Hallo Hedwig, zit ik hier in de Eifel op de veranda op de camping en scrol wat door Twitter en kom ik jou blog tegen. Mooi duidelijk verhaal en dan denk ik zo gelezen te hebben dat jou carrière nooit is geëindigd na de ZPP tijd. Want is het niet zodat je jou carrière (op een andere wijze) hebt doorgezet door de bewuste de keuze te maken om er voor de kinderen te zijn. Je (wij) zijn individuen en maken zelf onze keuzes toch en dat heb je gedaan. Ook dat je zegt dat je je waarde weer hebt gevonden door de HM te lopen is best heftig, maar ook mooi om te lezen. Want het is door de bank genomen jammer dat de omgeving klaar staat met zijn/haar mening en eigenlijk had je daar gewoon boven moeten gaan staan (nu heb ik wel makkelijk praten) maar je hebt het wel geflikt toch. Maar wel herkenbaar voor een stukje.

    Like

  9. Pingback: Bloot – 2 | runhedwigrun

  10. Ik lees dit nu pas en ben verbaasd. Dit is dus ook voor mij zo belangrijk. Ik loop dus ik ben en is dat niet zo goed qua tijden als jij. De ondertitel van mijn blog is ‘hoezo huisvrouw’ want ik weet hoe onderschat je wordt als je geen of een kleine baan buitenshuis hebt. Lopen en het oprichten van mijn eigen bedrijfje gaven mij mijn eigenwaarde terug toen werkgevers mij niet meer wilden om allerlei redenen.

    Ik ga je andere oude blogs nog eens lezen 😉

    Liked by 1 persoon

  11. Pingback: ‘The dark side’ | runhedwigrun

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s