Soms is brons goud

Schermafbeelding 2015-06-22 om 11.46.06

Hij stond al een tijd op 20 juni in mijn agenda. Met blauwe hanepoten heb ik weken geleden ‘H.M.! 21,1 km, Heuvelrugloop Maarn’ neergekrabbeld. Afgelopen zaterdag was het zover. Ik nam de run niet serieus. Hij was er ‘slechts’ geweest om te kunnen oefenen met het lopen op een schema. Drie dagen ervoor liep ik nog een halve marathon die niet gepland was en op de dag zelf fietste ik ruim anderhalf uur met eerst onze zoon en later onze dochter in t zitje aan m’n stuur.

Eenmaal thuis moest ik me haasten om op tijd naar het midden van het land te vertrekken. Ik bedacht me dat ik eigenlijk iets te veel gefietst had, te vroeg een pannenkoek had gegeten en dat ik nu geen tijd meer had om wat fatsoenlijks naar binnen te krijgen. Op de A2 besefte ik dat ik vergeten was om überhaupt wat mee te nemen om de honger te stillen dus een snelle pitstop bij een tankstation moest mijn redding worden. Zoals altijd kwam ik uiteindelijk ruim op tijd aan op de Utrechtse Heuvelrug zodat ik in alle rust mijn startnummer kon ophalen en naar de start kon vertrekken.

Het was wel even wennen. Na evenementen zoals de dam tot damloop, de halve marathon van Amsterdam en de zevenheuvelenloop was dit een heel nieuwe ‘setting’. Een kneuterig dorpje waar her en der hardlopers verspreid staan met ertussen het ‘gewone publiek’ (toch deden er meer dan 1000 lopers mee). Geen ‘verschillende’ startvakken of dranghekken en voor mij mede daardoor totale onduidelijkheid over wat precies de bedoeling is. Ik blijf in de buurt van een paar mannen die ook de 21,1 km op hun startnummer hebben staan en volg ze zodra ze naar de plek lopen die de start markeert. Er wordt omgeroepen dat de lopers voor de 10 km en de halve marathon tegelijk starten en voor ik het weet klinkt de knal die aangeeft dat we begonnen zijn.

Het eerste deel gaat over verhard wegdek maar al heel snel duiken we het bos in en lopen we over mulle zandpaden. Ik zit er niet lekker in, loop voor mijn gevoel te hard en mijn ademhaling is onrustig. ‘Je moet genieten’ schiet door mijn hoofd en ‘je hoeft hier niks te presteren, dit is gewoon onderdeel van je weg naar New York’, ‘Geniet van dit prachtige bos en loop relaxed’. Ik heb ineens door waar de onrust vandaan komt: nooit eerder liep ik een wedstrijd waarbij 10km-lopers en halve marathonlopers samen van start gingen. Ik heb blijkbaar moeite om mezelf niet voortdurend tegen anderen af te zetten. De 10km lopers hebben (in het algemeen) een hoger tempo. Hierdoor heb ik het gevoel dat ik ook moet knallen maar het tegendeel is waar: op die manier blaas ik mezelf straks op.

En zeker op dit terrein! Wat een heftig parcours! We rennen grote delen over heuvels en vals plat, vaak over zandpaden en een groot stuk wordt zelfs gemarkeerd als ‘gevaarlijk’: er liggen boomwortels bloot en in de bodem zitten grote scheuren en gaten. Het cadeau dat daar tegenover staat is dat je soms bij kan komen tijdens super fijne afdalingen: ik ren zo hard ik kan terwijl ik me focus op mijn ademhaling om hem weer rustig te krijgen voordat de volgende klim komt.

Na 9 km scheiden de 10km-lopers zich af. Ineens is duidelijk tegen wie ik aan het racen ben. Want dat ik het weer eens niet kan laten is duidelijk: ik ren voor wat ik waard ben. Omdat het zo’n heftige run is, bereken ik in mijn hoofd of ik ondanks dat bij mijn PR in de buurt kan komen. Als ik mijn best doe, moet eindigen rond de 1 uur 45 een optie zijn dus ik blijf mijn tempo zo hoog mogelijk houden (ook al hijg ik soms als een paard).

Behoorlijk ver voor mij loopt tussen het enorme ‘mannen geweld’ nog een vrouw. ‘Te ver weg’ denk ik. Totdat ik merk dat ik sneller ben dan zij als we de heuvels beklimmen. Door hier gebruik van te maken, loop ik al snel achter haar over het gedeelte dat ‘gevaarlijk’ is. Ik besluit haar als haas te gebruiken en daarnaast kan zij mooi voor mij de route bepalen over dit onherbergzame stukje Heuvelrug. Zodra we bij de verharde weg zijn, haal ik haar in. Als ze me ‘veel succes’ toewenst voel ik me even een trut… Ik bied haar een dextro-tje aan en wens haar ook succes, en weg ben ik.

Als we nog zo’n twee kilometer te gaan hebben, bijt ik extra door: hier ga ik het verschil maken tussen de oude tijd ‘aantikken’ en wellicht een verbetering behalen. Nu loop ik vlak achter een man waarmee ik ongeveer tegelijk startte. Hij ziet eruit als een doorgewinterde hardloper…kan ik ‘m hebben? Ik doe een aanval maar hij haalt me terug in. Dit spelletje leidt lekker af dus ik probeer het nog een keer. De man geeft op en ik krijg een boost: de finish is in zicht. In 1.42.59 volbreng ik dit avontuur. Zo trots als een pauw maak ik een selfie met m’n medaille: een herinnering voor later.

Ik rek en strek terwijl de mannen in de verschillende categorien hun bekers krijgen. Dan zijn de vrouwen aan de beurt. Eerst de dames tot de 35 jaar. Ik wil al richting mijn auto lopen als mijn naam ineens omgeroepen wordt. In de categorie vrouwen  35-44 jaar heb ik de derde plaats gehaald!!! Dat is me sinds mijn kindertijd niet meer overkomen: een beker winnen! Ik mag het podium(pje) op en word samen met de nummers 2 en 1 op de foto gezet. Houd het Maarns nieuwsblad in de gaten!!

Schermafbeelding 2015-06-22 om 13.22.44

Zaterdag loop ik de NIKE womans events series (10km) in Stockholm… daarover volgende week meer…

 

8 gedachtes over “Soms is brons goud

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s