from Vlieland to New York

strand noordkust Vlieland

strand noordkust Vlieland

En toen brak ineens de zomervakantie aan. Wij vertrokken meteen voor twee weken naar Vlieland wat door enkele ‘grappenmakers’ ook wel Vlibiza genoemd wordt maar natuurlijk een heel ander karakter heeft dan zijn Spaanse zusje. Naast koffers vol spullen voor de kinderen mocht mijn ‘running gear’ uiteraard niet ontbreken, zeker niet omdat in de tweede week van deze trip mijn eerste ECHTE MARATHON TRAININGSWEEK zou aanbreken!

Aan Vlieland heb ik hele mooie herinneringen want ik kom er al sinds mijn vroege jeugd. Mijn ouders hadden een zeilboot waarmee we vele bezoeken aan ‘De Eilanden’ hebben gebracht. Later toen de boot er niet meer was, namen lief en ik wel eens de veerboot naar de overkant van de Waddenzee en dan genoten we een (lang) weekend van dit fantastische eilandje waar op het eerste gezicht niet veel te beleven is maar met een beetje inspanning ontdek je dat je er van alles kan doen. In oktober 2013 ben ik er ten huwelijk gevraagd en vorig jaar zijn we er in het mooie kerkje getrouwd (als je even wat anders wilt zien/lezen dan ‘rennen’, hier ons Huwelijksfilmpie ). We zijn nu voor altijd verbonden met het eiland.

Maargoed: hardlopen had ik er nog nooit gedaan. Dat zou deze veertien dagen wel veranderen! Mijn eerste run werd een bijzondere: op onze trouwdag heb ik met mijn lief en onze dochter op/in de bakfiets en onze zoon op zijn eigen fietsje 10 km over het eiland gerend. Het was best een zwaar loopje want ik had toch wat heuvels te nemen op het midden van Vlie en onze zoon kon regelmatig een duwtje in de rug gebruiken waar ik hem dan graag bij hielp.

running with the family

running with the family

Twee dagen later was het tijd voor run 2. Ik had niet echt een plan maar besloot om in ieder geval naar de plek te rennen waar ik ‘gevraagd’ ben; de uiterste punt van de jachthaven (bij het bord ‘Vlieland groet u’ 😉 ). Al terugdenkend aan zo’n speciaal moment is 11 km gauw gelopen en heb ik naast de haven ook veel van het prachtige bosgebied op het midden van het eiland gezien.

Drie dagen later voerde ik het plan uit waarop ik al even liep te broeden: een loopje naar Posthuys Vlieland. Van deze 16,5 km heb ik intens genoten! Voortdurend had ik uitzicht op de prachtige Waddenzee en de boten die tijdens laag tij vlak voor de kust lagen te wachten op vloed. Aan het begin van de route hielden de paarden in de wei langs de Postweg me gezelschap. Er staan daar veel IJslanders die onlosmakelijk met Vlieland verbonden zijn en wat mij betreft fantastisch om op te rijden maar zeker ook om naar te kijken (voor de liefhebber: Stal Edda ). Het was de heenweg heel zwaar lopen door veel tegenwind, terug had ik daar geen last van maar moest ik dealen met de warmte die niet langer gemaskeerd werd door een zeebries. Ik wilde mijn run niet onderbreken maar heb een paar dagen later de lekkerste koffie gedronken op het terras van ’t Posthuys: sla dat dus niet over!

En dan nu wat tromgeroffel!!!! rapapa….rapapa!!!! 13 juli 2015 was het magische moment dat mijn grote avontuur naar New York dan eindelijk echt begonnen is! Het trainingsschema van Thomas mocht uit de kast om de eerste officiële run van 5 km te voltooien. En met wie kon ik dat beter dan dan met mijn moeder? Zij was samen met mijn vader naar ons toegekomen om de derde verjaardag van ons kleine meisje te kunnen vieren. Sinds mijn moeder met pensioen is, heeft ze besloten te gaan lopen maar het was er nog niet echt van gekomen. Ik vond het wel heel speciaal dat wij samen de eerste kilometers ‘naar NY’ hebben gerend! En daar bleef het niet bij; twee dagen later liep ze de eerste 5 van in totaal 8 km met me mee: ongemerkt en al kletsend werkten we ons loopje af. Chapeau mam!!! Knap gedaan!!! Ik plakte er nog 3 zware strandkilometers aan vast. Mijn laatste run op Vlieland moest ik helaas zonder mama doen maar ik heb er niet minder van genoten. Nog 1 keer echt frisse lucht inademen voordat ik op zondag 19 juli (na te veel rosé tijdens mijn eigen verjaardagsfeestje) 10 km lang de Amsterdamse smog weer mocht inademen. Ruim 70 marathon-trainingskilometers zitten er inmiddels in mijn benen. En ik moet de subtitel van mijn blog aanpassen: ik ben nu echt 41….

41 ….

41 ….

Vrijdag ga ik verder met mijn run-around-the-world 😉 dus binnenkort hoor je van me hoe het is om te rennen in ….Istanbul, Turkije (tips zijn meer dan welkom!)

12 gedachtes over “from Vlieland to New York

  1. Mooi weergegeven Hedwig! Ook ik heb genoten en had nooit gedacht 2 maal 5 km met jou te lopen, laat staan op het schitterende eiland Vlieland. Ik heb ervan genoten. Hoop dat er ooit een herhaling komt (hopelijk ben ik er dan niet te oud voor). Heel veel succes verder gewenst met de nog komende trainingen. Weet zeker dat het gaat lukken. X

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s