Schermafbeelding 2015-08-24 om 14.16.42Over deze bekentenis heb ik heel lang nagedacht…
Dat heeft vooral te maken met schaamte maar ook met vertrouwen. Ik vind het hartstikke eng maar ga nu dan toch mijn grootste geheim met jullie delen…. Al ben ik bang voor eventuele reacties van bijvoorbeeld mijn runpact buddies. Ach…misschien lezen ze dit helemaal niet: I’ll keep my fingers crossed!
Mari Durieux is een blogger die ik -sinds ik hier zelf mee begonnen ben- met veel plezier volg. Zijn  blog heet ‘Van Rocker naar Runner’ omdat hij een aantal jaar geleden een ruig rockend leven als drummer leidde maar inmiddels brave 😉 hardloper met dito lifestyle is. Ik had mijn blog van vandaag eerst de titel ‘van roker naar runner’ willen geven want dat is waar dit verhaal om draait. (Horen jullie het tromgeroffel?….ratatata!!!!  de bekentenis….: ) tot vier maanden geleden is dat wat ik was: een rokende runner. En dan heus niet een bescheiden roker, nee: een stevige stomer die onder het motto: ‘een teverden roker is geen onrust stoker’ genoot van vele sigaretjes. Wel rookte ik de laatste jaren in het geheim. Mijn lief en een paar andere personen wisten ervan maar in het algemeen was ik een eenzame genieter (mijn kinderen hebben me dus ook nooit zien roken!! Dat wilde ik echt niet). En dat is nou precies waarom het voor mij zo spannend is om dit op te schrijven: roken was jaren lang mijn grootste ‘guilty pleasure’ die ik angstvallig verborgen hield.
Ooit ben ik deze uit de hand gelopen hobby begonnen met een vriendinnetje tussen de struikjes tegenover onze middelbare school. Ik wilde eens iets doen dat niet mag. Als zestienjarige krijg je op een gegeven moment toch behoefte aan een beetje ‘living on the edge’ en blijkbaar vond ik dat gevoel in het roken van een sigaret. Helaas besefte ik toen niet dat roken een heftige verslaving kan zijn waar je maar moeilijk vanaf komt. Ik heb nooit serieuze stoppogingen ondernomen behalve de twee keer dat ik zwanger was. Vanaf moment 1 heb ik toen zonder problemen negen maanden en een maand of drie a vier na de bevalling niet gerookt. Jammer genoeg kwam er na beide kinderen een moment waarop ik toch weer begon. Ik denk dat dat kwam omdat ik niet stopte voor mezelf maar voor hen.
Toch had ik sinds hun komst een steeds sterker knagend gevoel. Dat gevoel was er altijd al een beetje geweest en werd heftiger naarmate ik ouder werd. Ik bedoel: als je 25 bent, waan je je onsterfelijk maar hoe ouder je wordt, hoe groter het besef dat je zomaar ziek kan worden (ook als je super gezond leeft). Steeds vaker dacht ik: ‘hoe ga je ze later uitleggen dat je dood gaat door je eigen slechte gewoonte?’
Toen ik begon met hardlopen, hoopte ik dat ik daardoor wel zou stoppen: ik zou vast last krijgen van ademnood of merken dat anderen sneller zijn dan ik. Helaas werd ik niet met mezelf als roker geconfronteerd tijdens het rennen. Sterker nog: tijdens wedstrijden trok ik aan het einde wel eens een sprintje zodat ik wat sneller een peukje op kon steken na de finish. Of ik liep met de gedachte: ‘ren nou maar door dan kan je straks als beloning een sigaretje roken’.
Totdat ik besloot die F*cking marathon te rennen. Ik merkte dat dat er zelfs bij mij niet in kon: trainen voor zo’n prestatie en er veel voor doen en laten maar wel doorgaan met roken. Toch rookte ik nog door. Op dinsdag 21 april 2015 gebeurde ‘opeens’ een wonder…; ik was een stiekem sigaretje weg aan het stomen toen ik halverwege ineens dacht: ‘en nu is het genoeg geweest’. Ik drukte de peuk uit en heb de rest van mijn sigaretten weggegooid om vervolgens mijn lief direct op de hoogte te stellen zodat ik me niet meer kon bedenken. Vanaf toen was het klaar. Ik heb het even moeilijk gehad in de eerste weken maar hoe gefrustreerd of boos ik ook was: ik zag in dat een sigaret het niet zou oplossen.
Hoewel je altijd een roker blijft in je hoofd (denk ik) en ik maar moet zien wat de toekomst brengt, voel ik me geen roker meer. Ik heb het idee dat ik een slechte gewoonte heb weten af te schudden. Net zoals een alcoholist nooit meer mag drinken mag ik NOOIT meer roken; 1 trekje kan fataal zijn. Mijn leven is er echt rustiger door geworden. Ik hoef geen sigaretjes meer in te plannen, kan gewoon doorgaan waar ik mee bezig was en ik hoef me niet langer opgelaten te voelen over stank etcetera tegenover niet-rokers.
Wel heb ik me voorgenomen dat ik, mocht ik ooit 90 worden, weer begin met roken; lijkt me heeeeerlijk!
Schermafbeelding 2015-08-24 om 15.26.04