Rennen achter gouden benen

Schermafbeelding 2015-08-31 om 09.32.43

Vanmorgen twijfelde ik. Zou ik wel of niet mijn blog schrijven. De vorige heb ik afgelopen vrijdag geplaatst dus misschien is dit te snel, misschien worden jullie mijn verhalen inmiddels wel zat. Zojuist bedacht ik me dat ik met name voor mezelf schrijf. Dat ik later wil kunnen teruglezen hoe ik deze speciale periode in mijn leven heb ervaren. En dat mijn kinderen die nu nog zo jong zijn straks, als ze het leuk vinden, kunnen lezen wat ik nu meemaak. Daarnaast heb ik gisteren zo’n bijzondere dag gehad; die kan niet onbeschreven blijven! Want niet veel mensen kunnen denk ik zeggen dat ze samen met de 2-voudig winnaar van de New York City marathon een long run hebben gelopen. Ik nu wel.

Als onderdeel van mijn training stond gisteren een run van 1 uur 40 op het programma die ik samen met German Silva zou doen (voor wie t gemist heeft; mijn  vorige blog ). Gewapend met slechts mijn flip belt, een gelletje en mijn telefoon moest het dan gaan gebeuren: hardlopen met een icoon. Ik vond het zo’n bizar idee: rennen met de man die twee opeenvolgende jaren de allerbeste was van alle NYC-marathonlopers (en die nu zijn hand niet omdraait voor een ultramarathon van 80 km)! German gaf aan dat we met een tempo van gemiddeld 5.40 zouden rennen; dit is voor mij normaal gesproken goed vol te houden dus ik had er zin in ondanks de voorspelde hitte. We vertrokken al pratend naar het Amsterdamse bos. In het begin moest ik even wennen; German maakt hele kleine maar snelle passen. Daarnaast was het tempo zoals gezegd relatief laag. Na een kilometer of 2 had ik mijn ritme gelukkig te pakken en kon ik meer ontspannen.

long run Amsterdamse bos

long run Amsterdamse bos

Wat was dit genieten zeg!: stralend weer, een prachtig bos dat verkoeling geeft en gezelschap van een topatleet die gaandeweg enorm interessante (en bruikbare!!) informatie geeft over de ‘do’s en don’ts’ van het marathon lopen. Hij vertelde ook over hoe hij voor -onder meer- de NYC Marathons die hij won trainde op een dode vulkaan waarbij hij zo’n 4000 meter hoogtewinst maakte. Kan je het je voorstellen; rennend een vulkaan beklimmen tot 4000 meter hoogte?! Ik heb er voor de liefhebber een mooi artikel over gevonden.

Schermafbeelding 2015-08-31 om 10.48.26

Al rennend vertelde ik German op mijn beurt dat ik nog nooit gel heb genomen (voor de niet-renners: als je een lange afstand loopt kan je voor snelle, extra energie een gel innemen. Bij een marathon kan je eigenlijk niet zonder een dergelijk product). Was dit een goed moment om het eens te proberen? German legde me uit hoe en wanneer je dit stroperige goedje het best kan gebruiken en niet lang daarna stond ik mijn eerste shot gel te slurpen. Het plakt nogal in je mond en keel, ik vond het niet lekker maar om heel eerlijk te zijn: het viel me ook niet tegen. Als je er een slok water achteraan neemt, is er weinig aan de hand.

We renden weer verder, het bleef genieten en ik besefte hoe lucky ik ben dat ik een begeleider van dit kaliber ontmoet heb! Uiteraard betaal ik voor zijn werk maar als ik zie wat ik er nu al voor heb teruggekregen aan waardevolle informatie en inspiratie is het eigenlijk een koopje; hier ga ik de rest van mijn leven wat aan hebben. Gedurende de run vroeg German regelmatig hoe ik me voelde, gelukkig kon ik iedere keer oprecht zeggen dat ik me goed voelde. Mijn hartslag ging zoals gewenst heel geleidelijk omhoog. Toen we nog zo’n 2 kilometer te rennen hadden, vertelde German dat we al een tijdje versneld liepen ten opzichte van het begintempo en dat we de laatste kilometers een hoger tempo zouden aanhouden (4.40 / km). Dat wordt namelijk ook de manier waarop ik in New York ga finishen. We renden inmiddels over de sportas richting het Olympisch Stadion, German voorop, ik achter hem aan. ‘Bedenk je maar dat daar de finish is van de NYC marathon, je bent er bijna’ zei hij. Terwijl ik tegen zijn rug en benen aankeek deed ik net alsof we echt met zo’n finish bezig waren. Het was namelijk best even pittig en een beetje fantaseren helpt dan prima. In mijn dagdroom liep German Silva op nummer 1 met daar vlak achteraan Hedwig, de nummer 2 …. wie zou gaan winnen?! Zou ze er overheen gaan of zou de topfavoriet zijn naam weer waar maken? In de verte hoorde ik het gejuich van de toeschouwers al, Silva of Hedwig? Wie wordt het?! Ik spande me in om het laatste stuk mooi af te maken. Silva won maar ik net zo goed want rennen achter deze gouden benen is de mooiste prijs.

Komende week ga ik voor het eerst intervallen op de track van het Olympisch stadion! Een nieuwe belevenis dus ook daarover zal er ongetwijfeld weer een blog komen 🙂 Tot dan!

5 gedachtes over “Rennen achter gouden benen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s