Met mijn ‘Gijsje Eigenwijsje shirt’ met daarop nog steeds mijn startnummer, een waterzak op mijn rug en toch wel wat stramme benen rende ik zondagmiddag moederziel alleen over de Bredaseweg in Tilburg. De Tilburg Ten Miles (16,4 km) waren al lang afgelopen, mijn medaille had ik al gekregen. Hoe was ik hier beland?
Twee jaar geleden liep ik voor het eerst mee in Tilburg maar dan op de 10km. Gedreven door het goede doel Gijsje Eigenwijsje besloot ik destijds om al rennend ‘mijn’ studentenstad te bekijken met als leuke bijkomstigheid dat ik een paar oude vrienden terug zag. Afgelopen jaar moest ik overslaan maar dit jaar werden de TTM onderdeel van mijn training voor NY. Ik zou niet alleen de ruim 16 km rennen maar na de finish doorgaan om zo mijn eerste run van 30 km te voltooien. Uiteraard liep ik zoals heel veel anderen wederom vol trots in het mooie gele Gijsje shirt!
Na een perfect, ongestoord Tilburgs nachtje slapen met dank aan lieve vriendin Judith en haar man Ward werd ik fit wakker. Om kwart voor twee zou het onderdeel Ten Miles als sluitstuk na andere afstanden beginnen. Ruim op tijd kwam ik bij de startvakken aan waar ik koos voor vak B. Eigenlijk mag je daar alleen in staan als je de afstand binnen 1 uur 15 kan lopen. Dat kan ik. Alleen dit keer moest ik langzamer lopen omdat mijn eigenlijke doel natuurlijk die 30 kilometers waren. De beroepslopers werden voorgesteld en al snel klonk het startschot. Ik besloot om meteen helemaal rechts in het vak te gaan lopen; daar waar de langzamere lopers rennen (anders belemmer je anderen). In het begin moest ik echt even zoeken naar mijn ritme, ook omdat ik me er constant van bewust was dat ik 30!!! kilometer moest uitlopen. Na 1 km gaf mijn Runkeeper app aan wat mijn pace was; ik weet t niet meer precies maar ik rende in ieder geval veel te snel; meteen paste ik mijn snelheid aan naar beneden want coach Silva had me een schema meegegeven waarbij ik de eerste 16 km met een snelheid tussen de 5.20 en 5.30 moest lopen.
Het rennen ging lekker, ik voelde me goed en het ging makkelijk. Ik kon de omgeving echt in me opnemen, genieten van de enthousiaste toeschouwers en (trommel)bands langs de zijlijn. Soms regende het een beetje maar evengoed brak de zon soms door dus ook qua weersomstandigheden zat het mee (afgezien van -zo nu en dan- wat tegenwind). Rond de zes kilometer stonden Juut en Ward langs het parcours om me aan te moedigen en om water aan te geven; wat een luxe en wat een boost gaf dat!

foto: Ward van Mieghem

foto: Ward van Mieghem


Voortdurend probeerde ik om mijn snelheid te matigen maar uitgerekend vandaag was mijn altijd zo trouwe Runkeeper ‘van de leg’. Ik kreeg totaal verkeerde paces door: dan liep ik weer 6.50 over een kilometer, dan weer 3.20. Door de ervaring die ik inmiddels heb, wist ik dat hier niets van klopte maar daar was ik niet mee geholpen: hoe ging ik de meegekregen pace aanhouden?
Ik genoot gelukkig gewoon verder want ik vind deze run echt fantastisch, vooral qua publiek; je voelt de Brabantse gastvrijheid en vriendelijkheid (kunnen ze in Amsterdam nog wat van leren 😉 ) Bij een kilometer of 9 stonden mijn vrienden weer klaar om me aan te moedigen, daarna rende ik al snel een erg vertrouwd deel van Tilburg in: het gebied bij de Piushaven waar mijn studentenhuis stond.
foto: Ward van Mieghem

foto: Ward van Mieghem


In gedachten knikte ik even naar mijn oude kamertje en rende vrolijk verder. We gingen nu een stukje landelijk gebied in maar kwamen daarna al snel bij de Korte Heuvel in de buurt; een straat vol kroegjes waar ook cafe ‘Stoffel’ zit: de verzamelplaats van alle Gijsje Eigenwijsje lopers. Met nog 1 kilometer te gaan naderde ik de zee van gele Gijsje shirtjes rechts achter de dranghekken. Ik herkende meteen een aantal mensen en zwaaide naar ze. Als respons kreeg ik een bak van aanmoedigingen en gejuich over me heen: ik kreeg geen vleugels maar een serieuze straalmotor! Wauw! Had ik die ploeg straks maar langs de lijn in New York, dan gaat alles vanzelf! Nog een stuk vals plat rennen onder het spoor door en de finish was een feit.
Foto: Ward van Mieghem

Foto: Ward van Mieghem


Daar waar iedereen stopte met rennen, ging ik door. Ik pakte geen Snelle Jelle aan, geen appel, geen AA-drank, geen goodiebag. Alleen de medaille die ik verdiend heb, neem ik wel mee. Het was nog best lastig om mijn run te vervolgen door de vele hardlopers en toeschouwers die stil stonden. Op de Spoorlaan aangekomen, kon ik gelukkig weer gewoon verder met mijn missie.
Km 19: ik kom aan bij Juuts huis en bel aan terwijl ik een rondje voor de deur ren en even later mijn waterzak van Juut aanpak. En doorrrr…
Km 21: ik check facebook, sms-jes en Whatsapp. Als tijdverdrijf antwoord ik op wat berichten en kijk ik naar de lieve aanmoedigingsfoto van mijn kinderen die mijn moeder gestuurd heeft. Een paar vrolijke kerels bij een cafe beginnen te juichen, super leuk. Weer verderop roepen een paar kinderen dat ik de verkeerde kant op ren  en dat ik mag stoppen 🙂
Km 23: een hoogtepunt want nooit liep ik verder dan deze afstand
Km 25: Ik loop inmiddels bijna in de wijk ‘De Reeshof’, het is tijd om om te keren voor de laatste 5 kilometers. Het gaat lekker maar als ik moet stoppen en weer starten vanwege een auto voel ik wel dat mijn bovenbenen wat stram zijn. Ook mijn rechtervoet doet een beetje pijn bij mijn teen. Ik denk dat het aan een naad in mijn sok ligt.
Km 28: Ik vraag me af of ik nu ook verder zou kunnen lopen dan 30 km. Kan ik hierna nog de 12 km volbrengen die nodig zijn om van deze run een marathon te maken? Ik denk het wel.
Km 30: Een paar honderd meter voor het huis van Judith en Ward ‘finish’ ik voor de tweede keer: het is me gelukt: ik heb 30 kilometer hard gelopen. Wie had dat ooit gedacht? Ik ben blij en voel me goed. Maar het zit me wel dwars: ik heb VEEL te hard gelopen. 2 uur 40 heb ik gedaan over deze afstand terwijl ik er denk ik minimaal 3 uur over had moeten doen. Ik kan niet zeggen dat ik baal, daarvoor ben ik gewoon te blij dat het gelukt is maar ik vind het echt jammer dat ik weer in mijn grootste valkuil gestapt ben. Gaat dit straks mijn Waterloo worden? Als ik dit in NY doe, komt dan die man met de hamer? Krijg ik dan kramp? Ik heb me de hele run goed gevoeld. Zoals German me heeft geleerd, voortdurend water gedronken. Ik heb vandaag (maandag) niet de spierpijn die ik had verwacht. Toch weet ik dat het tijd is.
Tijd om een sporthorloge te kopen. Eentje waarop je pace wel goed gemeten wordt want zonder zo’n hulpmiddel ben ik niet te houden. Zeker niet als er zo’n geweldig publiek langs de lijn staat zoals in Tilburg. Thanks guys! Ik heb genoten!
foto: Ward van Mieghem

foto: Ward van Mieghem