tijdens 1 van mijn vele trainingen

tijdens 1 van mijn vele trainingen


Hills- en Intervaltrainingen, general strength en thorax oefeningen, easy runs en long runs. Op 1 dag na train ik nu iedere dag van de week om mijn doel te bereiken. Ik geniet er enorm van maar het is ook wel wennen zo’n (tijdelijk) compleet nieuwe lifestyle. Ik kan me er inmiddels een goede voorstelling van maken hoe het is om topsporter te zijn omdat ik me er soms echt 1 voel. Het zal niemand zijn ontgaan dat mijn leven voor heel even -na mijn gezin- vooral op hardlopen gericht is.
Natuurlijk ben ik me er heus wel bewust van dat ik lijk op ouders die net een baby hebben of op bepaalde mensen met bepaalde banen; die kunnen ook maar over 1 ding praten. Bij hen gaat het (te) veel over baby’s of ‘het werk’, bij mij over rennen. Ik probeer er dan ook op te letten dat ik mijn passie zoveel mogelijk voor mezelf houd (buiten dit blog om). Ik post niet langer al mijn runs op Facebook; alleen de speciale deel ik uit angst dat ‘men’ zich eraan irriteert; die tsunami van sportactiviteiten. Maar ik kan er gewoon niets aan doen: ik ga iets doen wat me zo moeilijk lijkt, waar ik zoveel van mezelf in stop. Dat wil ik nou eenmaal graag delen. Het maakt me erg gelukkig en ik leer nieuwe dingen over mezelf zoals hoe veel mijn lichaam en geest kunnen hebben. Om coach Silva te quoten: ‘ the human body is amazing’.
Maar ik ontdek ook andere dingen over mezelf, bijvoorbeeld dat ik een vals speler ben. Of misschien ben ik het niet maar ik heb minstens een zware aanleg om te willen ‘steggelen’ zoals we het vroeger in Arnhem noemden (niet te verwarren met het ‘steggelen’ in Brabant wat blijkbaar ‘ruzie maken’ betekent). Ik heb het over het voortdurend willen saboteren van doelen die ik zelf stel of die German me mee geeft. 
Interval training op 'the track'

Interval training op ‘the track’


Bij de easy runs gebeurt het nooit want die zijn dus makkelijk. Maar zodra ik interval runs, hills trainingen of sets van 40 ‘bijna niet te doen’ core oefeningen moet uitvoeren, gebeurt het: gaandeweg komt er een duiveltje in mijn hoofd dat zegt: “1 rondje minder is toch ook niet erg” / “een paar minuten korter tegen die berg op maakt deze oefening toch nog steeds hartstikke zwaar” / “met 10 burpees minder train je je lijf toch ook?” 
Gisteren ochtend gebeurde het voor de zoveelste keer. Ik stond om iets over negen uur op de track om te intervallen. Dit keer zonder coach Silva die er normaal voor zorgt dat het duiveltje niet zo’n grote mond heeft. Volgens plan liep ik een kwartier warm, deed keurig mijn drills, en begon toen aan 3 x 2 kilometer interval lopen. Setje 1 lukte zonder het duiveltje maar bij nummer 2 was hij er ineens. “je bent helemaal alleen, niemand die het ziet als je een rondje minder rent” zei hij.
Het stomme is dat ik mijn trainingen uiteindelijk altijd helemaal afmaak volgens het plan dat er lag. Waarom doe ik dit dan? Ik heb echt geen idee en weet eigenlijk ook niet of meer sporters dit hebben. Ik hoop dat ik het straks bij de marathon positief kan inzetten omdat ik er dan aan gewend ben geraakt dat ik dit soort gedachten heb. Dat ik dan weet dat ik ze vele malen heb kunnen negeren en alles heb gegeven zoals ik dat op 1 november in New York zeker moet doen.
Wat dat staat vast: op die dag ga ik er 100% voor met of zonder duiveltje.