Pijn

scène uit 'de Marathon

Afgelopen week trainde ik naar mijn idee harder en ‘netter’ dan voorheen. Op maandag en woensdag deed ik de wat kortere, rustige runs aangevuld met Germans speciale oefeningen, op dinsdag een zware hills training, donderdag is intervaldag, op vrijdag mag ik rusten maar doe ik wel wat core training en op zaterdag rondde ik de week af met een 3-uurs long run op laag tempo. In totaal liep ik deze week zo’n 68 kilometer: meer dan ik ooit deed in een week (sterker nog: twee jaar geleden liep ik die afstand in een maand waarin ik ‘veel’ liep).

Ik ben nog steeds een beetje ‘ziekig’; niet echt ziek maar wel verkouden, aan het hoesten en soms begint er keelpijn op te komen maar het zet niet echt door. Ik voel me dus verre van ‘in shape’ en daar baal ik van. Ik pep mezelf op door te denken dat ik dan vast op 1 november super fit ben omdat ik dit dan al heb gehad maar eigenlijk is het gewoon extra zwaar om tegen een helling van 6% op te rennen of om alles te geven tijdens een intervaltraining in je eentje waarbij ik mijzelf dus voortdurend streng moet toespreken. Maar hé; waar zeur ik over? Niemand dwingt me hiertoe, ik wil het helemaal zelf. En dat voel ik gelukkig ook nog steeds vanuit mijn tenen: de NYC Marathon lopen is en blijft mijn droom!

Marathon obsessed….

Marathon obsessed….

Ik merk dat ik steeds meer in de Marathon Modus zit. Als ik niet train dan lees ik erover. Ik bestudeer de website van de TSCNYCMarathon, leef mee met deelnemers van andere marathons en bewonder ze enorm: zij hebben het al geflikt, wauw!!! En afgelopen vrijdagavond keek ik op t.v. met lief naar, hoe kan het ook anders: De Marathon. Dat was al een favoriet voordat ik zelf de 42,195 km wilde gaan afleggen maar nu keek ik met nog meer plezier en ontzag (uh ja,.. ik besef heus wel dat die acteurs geen marathon hebben gelopen maar toch…).

uit 'De Marathon'

uit ‘De Marathon’

Twee weken geleden stond een eerste 3-uurs run op mijn trainingsschema, afgelopen weekend was het weer zover. Ik verheugde me er op want de eerste keer ging t hartstikke goed en genoot ik enorm van mijn tocht naar Muiden en weer terug naar Amsterdam. Dit keer was ik in eerste instantie van plan om naar Haarlem te reizen per trein en dan naar Amsterdam terug te rennen of om hetzelfde te doen vanuit Breukelen. Er was sprake van dat ik samen met iemand zou lopen maar dat ging niet door en toen ik uiteindelijk wilde vertrekken waren mijn portemonnee, huis- en fietssleutels verdwenen. Na lang stressig rondrennen vond mijn lief de spullen terug in een bakje waarin onze dochter alles had verstopt (al ontkende ze dat uiteraard keihard met haar 3-jarige lieve gezichtje). Any way: het was inmiddels al zo laat dat ik besloot ‘old school’ richting Ouderkerk a/d Amstel te gaan en dan een stuk ‘Ronde Hoep’ mee te pikken. In de zomer wielrennen we de Ronde Hoep wel eens; een super mooi stuk natuur vlakbij Mokum.

Gewapend met mijn nieuwe vriend op lange afstanden: de Kalenji waterrugzak en mijn nieuwe SIS gels die ik wilde uitproberen rende ik richting de Amstel en volgde de rivier tot aan Ouderkerk. Het lopen ging goed, zelfs het aanhouden van een laag tempo lukte nu aardig. Ik vermaakte me met mijn updated playlist op Spotify:

Speciaal voor de marathon heb ik wat rustige nummers aan het begin toegevoegd en tussendoor wat nieuw materiaal omdat ik de oude lijst onderhand kan dromen.

Toen ik in het centrum van Ouderkerk aankwam, was ik pas een uurtje aan het lopen: er waren er dus nog twee te gaan. Ik besefte ineens dat ik nogal onbeholpen aan deze training was begonnen; zonder de instelling die past bij een lange afstand maar meer alsof ik even 10 km zou gaan doen. Met dit in mijn hoofd vervolgde ik mijn weg naar het punt waar de Ronde Hoep begint. Via de Oost-zijde rende ik de schitterende natuur in waar ik mijn tocht even staakte om wat foto’s te nemen. In het echt was het uiteraard veel mooier….:

Ronde Hoep

Ronde Hoep

2015-10-10 16.27.31

Mijn planning was om logischerwijs na 1,5 uur terug te keren richting Amsterdam zodat mijn run in totaal 3 uur zou duren, ware het niet dat ik na 1 uur 20 geconfronteerd werd met een fijne Rottweiler die een boerderij bewaakte…. Ik ben doodsbang voor bepaalde rassen (grote) honden dus zonder na te denken draaide ik om en rende -in een net wat hoger tempo dan de bedoeling was- terug langs de rivier de Waver. Inmiddels was ik al begonnen met mijn nieuwe gel van het merk SIS (door meerdere ervaren gelgebruikers aan mij aanbevolen). Ik was onmiddellijk om: deze gel is veel minder chemisch van smaak en inderdaad zo dun dat je er eigenlijk geen water bij hoeft te nemen.

Daar waar ik vorige keer ‘moeiteloos’ 32 kilometer liep in 3 uur, begon ik nu ‘te klooien’ rond de 20 kilometer. Vanaf dat moment kreeg ik een pijntje aan mijn voet door een naadje in mijn sok, mijn linker heup speelde soms op, ik was moe, mijn benen gingen ook wel een beetje ‘pijn’ doen want ze waren inmiddels nogal stram van de kou, ik begon psychisch te saboteren (weet je nog; mijn blog over ‘vals spel’,… dat dus) en ga zo maar door… Dit klinkt allemaal vreselijk zeurderig maar ik was er blij mee: eindelijk kon ik op een duurloop zien hoe ik om ga met dit soort gevoelens. Ik kon oefenen hoe ik straks in New York ga dealen met momenten waarop het niet lekker gaat.

Ik haalde alle trucs uit de kast en voltooide zo toch een run van 3 uur waarin ik dit keer 30 km liep: beter qua tempo (alhoewel nog steeds wat te snel) maar slechter qua ‘hoofd’. Ik vraag me af of dit misschien ook te maken kan hebben met het ‘langzaam lopen’ dat me zo veel moeite kost… Ik heb het gevoel dat ik automatisch met minder plezier ren op zo’n ‘sloom’ tempo… maar eens vragen aan German; misschien weet hij het of anders kan hij me in ieder geval een schop onder mijn kont verkopen…

(De ‘pijn’ bleek trouwens nogal relatief: de volgende dag was alles als sneeuw voor de zon verdwenen ;-).

En dan nu tromgeroffel! … aankomende zondag gaat mede blogger en Marathon Rookie Mari Durieux hier in Amsterdam aan mij laten zien hoe het moet: je eerste marathon lopen. Ik loop s’middags zelf als oefening voor NY de Halve Marathon maar ga proberen om s’ochtends Mari, maar zeker ook mijn runpact-buddies Dorothee en Glen aan te moedigen. Ook zij gaan voor het eerst deze afstand lopen. Heel veel succes helden!!!! Go go go!!!

lachen als een boer met kiespijn

lachen als een boer met kiespijn

14 gedachtes over “Pijn

  1. Stoer hoor! 68 km in een week, waarvan een 30 km 3 uur durende run! Pfff… Diepe buiging!
    Een tip, zolang je tegen een ziekte aanhikt, is het verstandig om geen intensieve of extreem lange trainingen te doen, dan geef je je lichaam beter de kans om de virussen te bestrijden. En met jouw voorbereiding is een week rust helemaal niet erg. Je verliest in een week echt je conditie niet.
    Sterkte en heel veel succes met de laatste weken!!!

    Liked by 1 persoon

  2. Respect Hedwig, het is niet niks trainen voor een marathon maar petje af. Goed dat het afbouwen gaat beginnen want je moet natuurlijk wel (voor zover het mogelijk is) met een uitgerust lijf van start gaan. De laatste loodjes. Ik heb er alle vertrouwen in. Xx

    Liked by 1 persoon

  3. Ach ja, die lange duurlopen. Ik heb inmiddels 4 marathons gelopen en heb gemerkt dat er geen lange duurloop hetzelfde is. De ene keer is van de eerste kilometer tot de laatste kilometer een feest, de andere keer is het een strijd die 3 uur duurt. Niet te lang bij stil staan. Het zegt helemaal niets over het uiteindelijke resultaat.
    Nu lekker afbouwen. Ook bijzonder. Ga je een energieoverschot opbouwen, Heel fijn voor je omgeving ook 🙂 En om je alvast de waarschuwen…ik krijg altijd last van allerlei vage pijntjes. Heel fijn voor je gemoedsrust. Gelukkig is ook dat altijd goed gekomen. Geniet er van.

    Liked by 1 persoon

    • van die pijntjes; dat heb ik vaker gehoord: heel apart en ben benieuwd hoe mijnlichaam gaat reageren! lijkt me vreselijk om minder te lopen; word ik denk ik heel onrustig van… dank voor je input!

      Like

  4. Leuke blog Hedwig, zo herkenbaar allemaal! Hou vol deze laatste dagen, heel veel succes. Ik ga ook mijn eerste marathon lopen in NY. Manlief en mijn drie kindjes zijn nu al trots, dus opgeven is geen optie!! Let s do it!!! En geniet…

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s