In my mind I am a Kenyan (generale)

2015-10-18 16.18.23

Om vandaag maar eens lekker positief te beginnen: afgelopen week was een k*t week. Sorry; ik heb er geen andere woorden voor. Aan het begin leek er nog geen vuiltje aan de lucht te zijn; ondanks dat ik me fysiek nog steeds niet top voelde, trainde ik keurig volgens schema. Maar op woensdag begon de misère: half het gezin werd hartstikke ziek. Lief was het zwaarst getroffen maar ook onze dochter had het te pakken. Ik zou op donderdagochtend gaan intervallen met German, iets waar ik ontzettend naar had uitgekeken want dat was een soort ‘cadeautje’ voor mij. Nu kon dit dus niet doorgaan. Naast het feit dat ik daar zowieso van baalde, raakte ik ook een beetje in paniek: zou ‘De marathon’ in gevaar komen als ik deze training miste en als ik in het algemeen even rustig aan moest doen vanwege mijn ‘gesteldheid’? Het zal er ook vast aan liggen dat ik moet wennen aan het herfstachtige weer met al die grauwheid en (mot)regen maar ik voelde me gewoon een beetje depri.

Donderdag, vrijdag en zaterdag liep ik dus geen meter want op zondag stond de halve marathon van Amsterdam op mijn programma. Deze heb ik vorig jaar voor het eerst gelopen en ik wilde hem nu HEEL erg graag weer doen als onderdeel van mijn voorbereiding op NY. Maar goed; ik besefte ook echt wel dat ik er niet mijn gezondheid (en dus deelname aan NY) mee in gevaar moest brengen…. Op vrijdag haal ik toch mijn startnummer maar vast op bij de Marathon Expo in zuid: of ik nou beter ben of niet; dat nummer heb ik dan in ieder geval. 

Zaterdag: ik voel de spanning door de stad trekken. Naast ADE-bezoekers die naar onze stad zijn gekomen, stroomt Amsterdam langzaam vol met Marathon en Halve Marathon lopers… Je ziet bij veel deelnemers de spanning dan al op de gezichten. Zo ook bij Mari die zijn eerste marathon gaat lopen en die ik s’middags ontmoet. Ik merk aan hem dat hij zenuwachtig is en hij weet het zelf ook als hij koffie met suiker en melk bestelt terwijl hij zijn koffie nooit zo drinkt. Ik begrijp hem volkomen: over twee weken sta ik in zijn schoenen en zal ik me waarschijnlijk ook zo voelen (of erger). Ik wens Mari mega veel succes en plezier en vertrek naar de surprise party voor mijn vriendin die 40 is geworden. Dat feestje is helemaal in Oeffelt of all places dus het wordt laat. Ondanks dat ik het feest al voor 23.00 verlaat, lig ik tegen 01.00 in bed. Gelukkig mag ik een beetje uitslapen en voel ik me inmiddels echt niet meer ziek / ziekig of wat dan ook. Mizuno Halve Marathon: ik ben erbij!

Gewapend met poncho (want het is koud en miezerig) haast ik me naar de Stadionweg waar de Halve van start gaat. Dat is nog niet eenvoudig want de Marathon is al volop bezig. Ik heb de toppers vanmorgen voor ons huis langs zien racen (niet normaal: wat gaan die gasten hard!) Samen met mijn kinderen heb ik ze vanachter het raam staan bewonderen. Ik zag ook hoe Michel Butter op 8 seconden na de plaatsing voor de Olympische Spelen miste. Daar kreeg ik serieus een brok van in mijn keel. Zo hard trainen, alles geven en dan …. Gelukkig zal hij als professional weten dat dat ook bij topsport hoort. Ik ben ervan overtuigd dat deze ervaring ervoor zal zorgen dat hij ooit staat te shinen, als het zijn moment is.

Om 13.20 wordt het startschot gelost en loopt het oranje startvak voor mij leeg. Ik sta in het witte vak en mag zodoende ook vrijwel meteen aan de slag. Ik zet mijn nieuwe gadget aan: een Polar M400 sporthorloge dat ik vrijdag op de Expo kocht zodat ik mezelf nu eindelijk eens betrouwbaar kan pacen. Ik mag vandaag natuurlijk niet zo hard lopen dat ik daarmee mijn resultaat over twee weken ‘verpruts’ maar ik voel zoveel overbodige energie in mijn lijf van de afgelopen ‘verspilde’ dagen: die MOET eruit!

Ik begin op een (voor mij) hoog tempo: laag in de 4 minuten. Dat houd ik met gemak de eerste 10 kilometer vol. Ik heb vleugels, voel me goed en dankbaar dat ik weer beter ben. Ik zuig alles in me op: de toeschouwers, bandjes en medelopers. Ik heb mijn fijne playlist aanstaan die zelfs het saaiere stuk van deze run nog leuk maakt. Ik denk de hele weg regelmatig aan Dorothee, Glen en Mari die hun marathon aan het lopen zijn. Of zijn ze al gefinisht? Dat zou fantastisch zijn! Inmiddels ben ik zelf zo’n 12 kilometer verder en heb ik mijn gelletje ingenomen. Zoals German me heeft meegegeven, drink ik wat bij iedere waterpost. Ik begin nu de ‘gestrande’ Marathon lopers tegen te komen. Ik moedig ze aan, echt ALLEMAAL (dat zal ermee te maken hebben dat ik dit gevecht zelf bijna mag gaan leveren en dat ik daardoor een intens respect heb voor iedereen die het al is aangegaan). Bij sommige lopers helpt het; ik krijg ze weer aan het rennen: geweldig!

Op de Marnixkade bel ik mijn lief die nog steeds ziek is. Helaas heb ik daardoor geen supporters. Of toch wel…? Ik vertel dat ik over korte tijd voor ons huis langs kom, hij roept dat ik naar het raam moet kijken en dan hangen we weer op. Een klein stukje verder staat de halfcrazy runnerscrew te gillen en te supporteren: ik krijg er extra energie van! Met 1 van mijn lievelingsnummers ‘in mijn oren’ nader ik ons huis waar lief en de kinderen staan de zwaaien voor de ramen. Ze hebben dit opgeplakt:

2015-10-18 15.48.16

toch supporters!

toch supporters!

Ik vind het super lief en begin naar ze te zwaaien, springen en lachen. Er zijn bloggers die een eigen fotograaf hebben, of in elk geval iemand die ze prachtig vastlegt op de gevoelige plaat. Ik heb dat (zoals jullie altijd weer kunnen zien) niet. Dit heb ik wel (en ik ben er hartstikke blij mee!):

IMG_5647 IMG_5642 IMG_5640

Nog 5 KM te gaan

Nog 5 KM te gaan

Heel even zakt kort na dit moment al mijn energie weg. Ik heb al die tijd tegen de 13 km/uur gerend: best hard. Ineens vraag ik me af of ik niet toch te veel van mezelf verg. En dat vertaalt zich direct door in mijn prestatie: ik krijg het moeilijk. Gelukkig zie ik dit in en ga ik alle ‘mind games’ met mezelf aan om weer ‘op niveau’ te komen. Ik denk aan de zin die ik laatst las: in my mind I am a Kenyan

In my mind I am Kenyan

In my mind I am Kenyan

Geloof het of niet: het helpt! Ik krijg weer power en denk positief. Ik denk aan coach Silva en hoe hij vandaag ‘even’ wat marathon lopers ‘paced’ naar een eindtijd van 3 uur (!!!) Ik verman mezelf en voor ik het weet is het Olympisch Stadion in zicht. Voor mij strompelt een Marathon-loopster aan de arm van een andere loopster en ik moedig haar aan, roep: “come on! Respect!” Ze lacht en loopt verder. Ik neem een eindsprint en passeer de finish in het stadion in een tijd van 1.38.58 

Dat is tegen alle planning en verwachting in een PR waar ik heel trots op ben. Ik heb niet 100% gegeven en ik heb vandaag geen spierpijn dus ik heb een goede generale gelopen! Hoewel ik steeds meer angst voel voor die 42,195 kilometer, groeit het vertrouwen in mezelf. IN MY MIND I AM A KENYAN!

9 gedachtes over “In my mind I am a Kenyan (generale)

  1. Wat een bijzonder verhaal weer en weer prachtig beschreven. Alsof ik hem een beetje meeloop. Weer een geweldige prestatie neergezet. Blij te horen dat het weer wat beter met je gaat. Super trots op je. Nog twee weken dan is het eindelijk zover. Natuurlijk wordt het zwaar maar het gaat je zeker lukken. Bovenal genieten geblazen. Veel succes verder. Xxx

    Liked by 1 persoon

  2. Yeahhhh, je bent mega goed bezig Hedwig en er helemaal klaar voor!!! Wat grappig dat je na het missen van 1 training begint te twijfelen…nou ja, menselijke zenuwen hoor! maar deze halve heeft je hopelijk de bevestiging dat het straks helemaal goed komt in de Big Apple! Zie je daar! J

    Liked by 1 persoon

    • Ja Joan, ik ben best onzeker hierover! Ik wilde nu dat ik jouw ervaring had met het hardlopen; dat zou veel schelen. Maar inderdaad: als ik er ooit klaar voor ben dan is t nu dus ik gooi me in het diepe en zie jou in ieder geval bij het ‘proefrondje’ met coach Silva in Central Park. Cool!

      Liked by 1 persoon

  3. mooie tijd hoor, ik voorspel een tijd onder de 3:45 in New York. Ben, door onder ander ook jouw blog te volgen, bijna zover om ook die knoop door te hakken en in 2016 de heilige afstand te gaan lopen. Toch wel inspirerend al die verhalen van die marathonlopers.
    Weet niet of je nog een blogje doet voor 1 november, maar anders bij deze (nogmaals) veel plezier en succes in New York.

    Liked by 1 persoon

    • Ja 3.45 was inderdaad eerst mijn streven Cristian maar dat heb ik bijgesteld (heb erover geschreven in ‘ ga ik überhaupt van start in NY?’). Maar ik ga uiteraard proberen hem uit te lopen in een voor mij zo goed mogelijke tijd. Zou te gek zijn als jij t ook gaat proberen en leuk als ik daar -mede- een beetje inspiratie voor gegeven heb! Tx!

      Like

  4. Zo dan! Goeie tijd hoor. Voor een vrouw 😉

    Nee, echt heel knap. Het lijkt over te komen alsof je nog wel een paar minuten harder had gekund ook. Wat ga je eigenlijk doen als de marathon achter de rug is? Nog meer marathons lopen of durf je daar nu nog geen uitspraken over te doen?

    Like

    • Hey Sjon! Ja hij ging lekker (wil hierna een keer een halve doen op vol gas: heel benieuwd wat er dan mogelijk is) Ik ga na de marathon een toffe ‘cursus’ doen bij phanos / German Silva ter voorbereiding op de halve van Egmond. En …. ik heb me gisteren aangemeld voor de loting van de marathon van Berlijn omdat de kans dat je ingeloot wordt mega klein is. Als ik ‘erbij’ zit dan ‘heeft het zo moeten zijn’.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s