NYC Marathon. I’m a finisher!

Schermafbeelding 2015-11-03 om 21.52.42Zondag 1 november 2015, lokale tijd: 5.10 uur, New York City, Paramount Hotel (zo goed als op Times Square). Mijn wekker gaat niet. Gelukkig die van mijn lief wel. Ook worden we wakker gebeld door de wekservice van het hotel. Na zo’n 9 maanden wachten -echt waar, dat verzin ik niet-, 4 maanden trainen waarin ik zo’n 746 kilometer hardliep, vele burpees, squats en andere oefeningen is het dan eindelijk zover: ik mag ‘mijn’ marathon gaan lopen.

Ik ben niet zenuwachtig en ben dat ook geen enkel moment geweest: als ik ergens hard voor gewerkt heb (na mijn studie) dan is het hiervoor. Als het vandaag niet lukt dan heb ik mezelf niets te verwijten, tenzij ik de klassieke fout maak: te hard van start gaan. Mijn racekleding ligt klaar sinds gisterenavond: ondanks dat het een warme editie wordt van de coolste marathon op aarde heb ik toch gekozen voor tights in plaats van shorts. Mijn bedrukte runhedwigrun.com shirts draag ik er boven en uiteraard mogen mijn schoenen niet ontbreken: die heb ik de afgelopen dagen zelfs in de kluis bewaard zodat er niets kan gebeuren met mijn favorieten. (Lief vond dit hilarisch).

12189004_10153713915302152_2739916999565362582_n

Ik kus mijn enige ‘live’ supporter en ga naar de hotel lobby die inmiddels gevuld is met enthousiaste, zenuwachtige of gespannen lopers (iedere combinatie is mogelijk). Het zijn eigenlijk allemaal groepjes omdat ATPI (waarmee ik hier ben) ook veel regelt voor goede doelen lopers. Zij kennen elkaar allemaal van de voorbereidingen dus op dit moment ben ik duidelijk ‘alleen’. Dat maakt niet uit bedenk ik me want de race moet iedereen straks ook alleen doen; ik ben dan alvast gewend aan die situatie. Met mijn speciale doorschijnende plastic tas die we van de marathonorganisatie hebben gekregen, stap ik even later de bus in die ons naar Staten Island zal brengen: het vertrekpunt van De NYC Marathon. Ik beland naast een super aardige jongen uit Sneek. Zijn naam weet ik niet maar we hebben de hele weg leuk gekletst waardoor we binnen no time aankwamen bij de eindbestemming. ‘Sneek’ heeft al 2 marathons erop zitten dus hij kijkt anders aan tegen deze dag dan ik. Ik heb geen idee waaraan ik nou eigenlijk echt ga beginnen. Toch maakt dat me nog steeds niet nerveus. Hooguit erg nieuwsgierig: Hoe zal het zijn? …. Nog een paar uur en ik weet het!

Het voordeel van alleen zijn is dat ik overal snel doorheen ga: ik ben eerder dan de rest bij de controlepoortjes met politie die checkt of we geen wapens of bommen bij ons hebben. Ook loop ik vlot door naar ‘mijn’ runners village: het blauwe dorp. Ik maak gebruik van het feit dat de dixies nu nog relatief schoon zijn dus het lange wachten kan beginnen met een lege blaas. In het dorp kan je koffie, water en bagels krijgen. Niet veel later lig ik als een doorgewinterde zwerfster met een bekertje koffie -dat dan weer wel- en een flesje water op een platgeslagen Nike schoenendoos en een stuk plastic op het gras. Ik draag mijn oude winterjas met matching trui en joggingbroek. Jullie begrijpen; ik zie eruit als om door een ringetje te halen. Gelukkig ben ik niet de enige.

de zwerfster

de zwerfster

2015-11-01 14.00.43

Ik mag om 10.15 starten dus dat betekent dat ik nog zo’n 2,5 uur moet wachten. Ik doe mijn ogen even dicht en lig ontspannen te luisteren naar alle vreemde talen om me heen. Niet veel later zit ik zelf ook te praten met twee Canadezen; dat is fijn want zo gaat de tijd veel sneller. Ondertussen roepen een aantal vrijwilligers van de organisatie steeds hysterischer dat de runners uit wave 1 naar hun ‘corral’ moeten gaan. Ik ga nog maar eens een laatste w.c. bezoekje doen zodat ik zeker weet dat ik tijdens de komende uren niet meer hoef. Er staan nu enorme rijen bij de dixies en wat ik binnen aantref is geen pretje maar goed: wat moet dat moet.

Voor ik het weet mag wave 2 ook naar zijn corrals gaan: ik loop naar ‘C’, plas nog 1 keer en ben er dan echt klaar voor. Hoewel we onze warme kleding in moeten leveren, houd ik alles aan: zo lang mogelijk warm blijven lijkt me belangrijk. Ik raak in gesprek met Lindsey uit Long Island; dat ligt een uurtje rijden van New York maar ook voor haar is het haar eerste marathon. We hebben nog meer gemeen: ook zij is moeder van twee jonge kinderen. Ik zie Lindsay, die loopt in een opvallend tijgerprint thema, nog een aantal keer tijdens de race. Ik hoop dat ze hem goed heeft afgemaakt. 

In de verte…DE brug

In de verte…DE brug

Er wordt voor ons gezongen door een mede-runner (ik meen me The Star-Spangled Banner te herinneren maar ik was er toch niet helemaal bij denk ik..) In de verte zie ik de beruchte Verrazano-Narrows brug liggen: hier begint mijn ‘queeste’…. Meerdere helikopters zijn in het luchtruim boven ons, we worden gefilmd maar ze zullen alles ook wel in de gaten houden om een mogelijke ramp te voorkomen. Terwijl New York New York (Frank Sinatra) door de speakers schalt, klinkt het startschot; we gaan!!! Met honderden (duizenden?) tegelijk rennen we de brug op. Ik kan alleen maar denken aan dat mijn droom gewoon echt uitkomt en dat ik vooral rustig moet lopen. Alle wijze adviezen van de afgelopen tijd schieten door mijn hoofd maar met name: ‘een marathon kan je verknallen in de eerste 10 kilometer’ is blijven hangen. Ik probeer dus zo rustig mogelijk te lopen; op de pace die coach German me heeft meegegeven voor de eerste 15 km. Hoewel ik me echt inhoud, ga ik toch te hard volgens mijn horloge. Gelukkig besef ik al snel dat er ook een beetje genoten moet worden dus verleg ik mijn focus van het tempo naar de omgeving die indrukwekkend is. De brug is enorm hoog waardoor je een geweldig uitzicht hebt over het uitgestrekte New York dat aan onze voeten ligt. De helikopters vliegen nog altijd boven ons wat het besef van ‘hoe bijzonder dit is’ nog groter maakt. Ik bereik het hoogste punt van de brug; de eerste afdaling gaat beginnen. Sommige ‘collega’s’ storten zich naar beneden, ook hier houd ik de rem er weer enorm op: ik wil koste wat kost niet in mijn grootste valkuil stappen. Ik bereik de tweede borough: Brooklyn, in mijn hoofd droom ik even weg naar Nederland, naar Breukelen ha ha!! (altijd fijn die oude geschiedenislessen).

12185306_10156206402845483_4162688357072708472_o 12191010_10153709608408454_6441153157677964674_nHier staan ook de eerste toeschouwers te juichen en klappen. Sommige hebben borden vast met bemoedigende of grappige teksten; dit zal de hele weg zo blijven. Ik  houd mijn tempo nauwlettend in de gaten terwijl ik toch echt probeer te beseffen dat dit echt is. IK LOOP EINDELIJK DE MARATHON VAN NEW YORK! Deze gedachte maakt me enorm emotioneel. Ik schiet vol, krijg een krop in mijn keel en begin onrustig te ademen. Er rollen een paar tranen over mijn wangen. Ik ben blij dat ik een zonnebril draag zodat dit momentje privé blijft. Hardlopen met te weinig zuurstof is niet fijn dus ik herpak mezelf snel weer. Ineens hoor ik: ‘hey! Hedwig, Hedwig!!’ Verbaasd kijk ik achterom: Gaby (a.k.a. Gabriella) rent vlak achter me. Dit is een bizar moment: wij kennen elkaar alleen maar ‘online’; via de sociale media. Gaby blogt ook en al langer dan ik dus zij is dit waarschijnlijk gewend maar voor mij is het echt grappig om iemand op deze manier voor het eerst te zien. Al rennend wisselen we wat ervaringen uit. Gaby heeft een spi-belt om die los zit; ik probeer te kijken of ik haar kan helpen maar ik zie niets vreemds (ze loopt de marathon prachtig uit dus het heeft haar gelukkig niet te veel last bezorgd). We lopen allebei te hard volgens onze schema’s. Gaby durft het tempo aan te houden, zij heeft al twee marathons achter de rug dus weet beter dan ik wat ze kan en hoe het is. Als ik haar bij een waterpunt kwijtraak, laat ik haar dan ook bewust gaan: we moeten onze eigen race lopen. In mijn hoofd wens ik haar succes en ik vervolg mijn weg. Als ik mijn telefoon check om te kijken wanneer ik mijn tempo mag verhogen zie ik dat Lief me een sms gestuurd heeft: ‘ik sta onder Williams Bridge’. Dat is natuurlijk fantastisch ware het niet dat ik geen idee heb waar dat is. Tot ik kort daarna een bordje zie met daarop ‘Williams street’… ik stuur snel een sms: ‘ben rechts’. Lief krijgt de kans niet om dit te lezen want kort na mijn bericht zie ik hem na de Williams bridge staan! Ik ren naar hem toe en geef hem snel een kus. Hij blijkt een fiets gehuurd te hebben om me te volgen. Wat bof ik toch met zo’n man!

We zien elkaar daarna nog twee keer dus ik voel me enorm aangemoedigd! Lief kan vanaf de Queensboro bridge niet meer verder met de fiets dus pakt hij de metro en stuurt me een berichtje: we zien elkaar ergens aan het einde van de rit. Langs het hele parcours staan mensen om de runners aan te moedigen al is dat de ene keer met meer enthousiasme dan de andere keer. Het zal eraan liggen op welk moment je waar loopt maar soms valt de support me tegen. Zo was me beloofd dat we onderaan de beruchte Queensboro bridge een deken van lawaai en support over ons heen zouden krijgen: wanneer ik de brug bedwongen heb (het viel me enorm mee: dankzij al de hills trainingen rende ik er relaxed overheen) ren ik onder lauw geklap de brug af. Op andere momenten word ik juist verrast door enorm veel enthousiasme of een band die een lekker nummer speelt: kippenvel is niet ongewoon vandaag. Zoals me is opgedragen, drink ik braaf water bij iedere waterpost, daar vinden soms drukke taferelen plaats met hardlopers die midden op de weg stil gaan staan en mensen die elkaar wegduwen. Ik kom telkens ongeschonden uit de strijd. Ook mijn gels kan ik innemen zoals voorgenomen: alles zit mee!

Schermafbeelding 2015-11-03 om 21.53.11Staten Island, Brooklyn, Queens…. The Bronx is de op een na laatste borough die we aandoen. Deze wijk staat erom bekend dat velen er de ‘man met de hamer’ tegen komen. Ik tik hier de 32 kilometer aan. Verder dan dit heb ik nooit gelopen. Nu komt het erop aan; kan ik er nog 10 kilometer uitpersen? Ik haal een man in en ‘ga door mijn knieën’ ; ik zak er even echt doorheen. Het doet pijn en ik loop raar. Wat is dit nou? Dat was niet het plan! Ik spreek mijn knieën toe, spreek mezelf toe: ‘je denkt maar dat je door je knieën bent gegaan maar dat is helemaal niet zo: loop gewoon door! Ik blijf een kilometer rotzooien maar daarna herstel ik en kan ik weer ‘lekker’ rennen. Ik zie de kilometers langzaam passeren: nog 12 km: dat is twee keer het Vondelpark plus de weg ernaartoe en terug: dat kan ik! Nog 10 km: dat is de Nike Womans run: kan ik! Nog 6 km: dat is precies vanaf mijn huis om het Vondelpark en weer terug: check. 5 Km: 1 rondje Vondelpark; kan ik zelfs als ik ziek ben…. en zo ga ik maar door. Ook denk ik aan mijn kinderen: ‘ik doe het voor Morritz, Ik doe het voor Jalou’ resoneert het in mijn hoofd. Dat slaat nergens op want ik doe het -heel egoïstisch- natuurlijk voor mezelf. Toch sterkt het me om aan ze te denken.

geconcentreerde kop

geconcentreerde kop

De laatste borough….terug op het honk; Manhatten… via 5th ave ren ik langs Central Park. Hier begint de gedachte bij me op te komen dat ik het nu niet meer zo leuk vind. Het lijkt op dat punt bij een bevalling van een kind waarop je denkt: nu is het genoeg geweest: verlos me uit mijn lijden. Stoïcijns ren ik door, ik ren op automatisme. Ik heb al die tijd mijn snelheid in de gaten gehouden maar heb het idee dat mijn gps het niet goed doet. Ik laat de pace los en loop voor wat ik waard ben. We rennen het park in en 2 kilometer voor het einde krijg ik wat ik nodig heb: mijn lief staat weer langs de kant en moedigt me aan. Op foto’s en filmpjes zie ik naderhand mijn geconcentreerde kop. Ik weet dat ik nadat ik lief heb gezien mijn ‘hersens uit heb gezet’. Ik denk niet meer maar doe. Als we het park weer uit rennen bij the Apple Store en ik het publiek niet enthousiast genoeg vind, begin ik mijn armen omhoog te gooien om zo gejuich te vragen: ik krijg het in grote bakken: dat had ik nodig!

coach Silva bij de finish

coach Silva bij de finish

De laatste paar honderd meter zijn eerst vreselijk maar daarna fantastisch: ik nader de tribunes langs het parcours waar het publiek zit. De toeschouwers moedigen aan, ik zie de finish maar mijn ogen gaan omhoog een paal in richting de afbeelding van mijn grote held: als laatste marathonloper voor de finish hangt German Silva’s afbeelding boven me. Ik finish onder zijn toeziend oog. Mooier kan niet.

Het is raar om ineens weer ‘gewoon’ te mogen lopen. Ik pak mijn telefoon en sms naar lief: ‘Whohoo did it!! Daarna zie ik een sms: ‘Van harte gefeliciteerd van jouw zeer trotse vader’ (er staan hartjes achter, zo lief!). Van papa hoor ik ook mijn tijd: 3:56:14. ONDER DE VIER UUR! Nog een kadootje! Naderhand geeft German aan dat er meer had in gezeten voor mij (dat zie ik als een verdekt compliment) maar ik ben dik tevreden: bij een eerste marathon weet je niet wat je kan verwachten. Ik loop hem liever rennend uit in een iets lager tempo dan dat ik de laatste kilometers moet wandelen.

Finisher!

Finisher!

Schermafbeelding 2015-11-03 om 21.52.09Ik krijg mijn medaille omgehangen; hij is prachtig. Als een vrijwilliger van de organisatie me feliciteert, schiet ik vol. Ik wil heel hard huilen van geluk maar houd me in. Ik wil dit voor mij oh zo gevoelige moment niet delen met vreemden. Bovendien staan ze iedereen te screenen: als je je apart gedraagt willen ze (terecht) checken of je je wel goed voelt. Ik doe dus maar snel weer normaal. We krijgen een tasje met goodies en in mijn geval een gevoerde ‘post-race poncho’ die heerlijk warm is. Ik loop richting het family meeting point waar lief bij de ‘Z’ op me staat te wachten. Hij omhelst me, we maken ons los uit te menigte en lopen een zijstraat in. Daar zeg ik dat ik heel even MOET huilen, er moet iets uit dat me in de weg zit. Het huiltje lucht enorm op. We lopen de ongeveer 7 kilometer naar het hotel terug terwijl we elkaar vertellen over ons ren- en fiets avontuur.

IMG-20151104-WA0003 IMG-20151104-WA0005

Na een warm bad, een koude douche en een massage van mijn kuiten voel ik me eigenlijk wel weer top. s’Avonds dineren we in ‘The View’ vanwaar we over de hele stad kunnen uitkijken. Ik realiseer me dat mijn marathon avontuur voorbij is. Maar ik besef ook dat ik net Kuifje ben: het volgende staat me alweer te wachten. Ik heb me gisteren ingeschreven voor de marathon van Rotterdam in April en hoop op toelating voor Berlijn in het najaar van 2016.

Mijn speciale dank gaat uit naar Eelco omdat ik de ruimte heb gehad om deze droom uit te laten komen en omdat hij mijn grootste fan is :-), naar mijn ouders en Ingrid zonder wiens support dit niet mogelijk was geweest en naar German Silva voor het delen van zijn kennis, het ‘drukken op de juiste knoppen’ en het Mexicaanse vuur dat in zijn ogen zit als hij coacht.

Lieve allemaal: bedankt voor jullie medeleven, jullie enthousiasme! Ik heb ik weet niet hoeveel schermafbeeldingen ontvangen waarop te zien was waar ik aan het rennen was in NY. Te gek!!! Bedankt voor het (in steeds grotere getale) meelezen hier op mijn blog. Ik blijf schrijven over mijn hardloopavonturen, gewoon omdat ik er zelf zo van geniet. Ik heb de afgelopen tijd veel berichtjes gehad die aangeven dat ik mensen inspireer of zelfs aan het lopen heb gekregen. Dat is tof! Dank! Dank! Dank! Liefs, Hedwig

p.s. : Ik had dit verhaal nog veel langer kunnen maken maar de essentie staat hier. De komende dagen zal ik zeker nog een blog wijden aan de dagen voor de marathon en de dagen erna.

53 gedachtes over “NYC Marathon. I’m a finisher!

  1. Wat gaaf om het zo te lezen, ik heb hem zelf ook gelopen in 4:32 en kwam de nekkenbreker rond de 32 km waar ik nog op een schema zat van 4:15. Maar wat is dit een fantastische marathon na vorig jaar mijn eerste in Berlijn gedaan te hebben ( 4:48) je verwoord hem precies goed,succes bij de volgende , ik ga denk ik ook Rotterdam lopen als de benen weer normaal aanvoelen

    Liked by 1 persoon

    • Dank je Mari, ja ik droom nog dagelijks weg naar NY maar mijn hoofd is er weer bij. Nu trainen voor Egmond en ik ga dus voor de marathon van Rotterdam. Ik ben bang dat ik een verslaving rijker ben 😉 thanks voor je support!! xx

      Liked by 1 persoon

  2. Leuk verslag! Alsof ik het zelf ook weer her beleef! New York was in 2004 ook mijn 1e marathon en 6 maand later liep ik ook mijn 2e in Rotterdam! Een mooie tijd heb je gelopen hoor! En dat voor je 1e en ook zware marathon! Je zult zien nadat je in april de Rotterdam marathon veel sneller zult lopen. Ik liep in New York 4:23 en in Rotterdam 3:58! Dan kon jij zeker wel dik onder die 4 uur uit! Geniet lekker na van dit fantastisch evenement! Groetjes van Carina

    Liked by 1 persoon

  3. Wow, super Hedwig. Wat een mooi verhaal. Kippenvel. You truly are a finisher! Gefeliciteerd! En wat een mooie tijd ook.
    En wat betreft je plannen voor 2016. Ik kan me daar voor 100% in vinden. Ook ik sta in april in Rotterdam aan de start en ook ik hoop in september Berlijn weer te lopen. Dat zou voor mij de derde keer in Berlijn zijn. Die is ook heel mooi kan ik je verzekeren.
    Nogmaals gefeliciteerd.
    Groet, Rob

    Liked by 1 persoon

  4. Sorry Hedwig voor mijn late reactie. Had jouw blog totaal over het hoofd gezien terwijl ik steeds aan het checken was of je jouw verhaal al had geplaatst. Stom!
    Wat heb ik genoten van jouw verhaal. Hield het weer niet droog. Prachtig weergegeven. Zo trots op jouw mentaliteit om jezelf zo op te kunnen peppen wanneer het even tegen zit. Dat jouw lief je zo mooi heeft kunnen volgen en aanmoedigen geeft natuurlijk ook een enorme boost. Dat is ware liefde. Blijf genieten van deze te gekke sport. Xxx

    Liked by 1 persoon

  5. Weer zo’n mooi verhaal, zeker tranen in mijn ogen, ben zeer trots op je en nu op naar de volgende
    Marathon van Rotterdam en Berlijn. Liefs Ingrid 😘

    Like

  6. Hedwig wat een super mooi verslag. Respect voor jouw prestatie en doorzettingsvermogen. Mooi om te zien dat jij en Eelco zo genieten. Veel succes met de marathons die nog volgen. Liefs Willie

    Liked by 1 persoon

  7. Hi Hedwig,
    Complimenten, het is geweldig dat je zo’n wereldprestatie hebt geleverd. Niet alleen door deze prachtige afstand te lopen, maar vooral de fysieke en mentale weg daar naar toe!
    Erg mooi hoe je het hebt opgeschreven in je blog. Ik heb je stukken het afgelopen jaar met veel belangstelling gelezen, super leuk.
    Gr Vincent

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s