Tattooing. Home of the original Hanky Panky

Tattooing. Home of the original Hanky Panky


Anderhalve week is het nu geleden. Ik liep de marathon van New York en denk daar dagelijks aan terug. Uiteraard is het leven na terugkeer uit de V.S. gewoon doorgegaan…. en sinds vorige week donderdag train ik zelfs alweer voor een nieuw doel. Onder leiding van onder andere German oefen ik bij atletiekvereniging Phanos voor de halve marathon van Egmond. Een paar lopers daar ken ik inmiddels door mijn Amerikaanse avontuur en ongetwijfeld zal ik er meer leren kennen. We hebben een nieuw trainingsschema gekregen dat qua inzet eerlijk gezegd niet veel afwijkt van het trainen voor de marathon. Alleen de zeer lange duurlopen ontbreken maar verder worden we wederom flink aan het werk gezet. Op zaterdagen is de mogelijkheid om met de groep een duurloop te doen; ik kan daar helaas niet ieder weekend bij zijn maar de eerste keer lukte het wel. Met een klein groepje hebben we het Amsterdamse Bos doorkruist waarbij iedereen op zijn eigen tempo liep (de cursus biedt de mogelijkheid om te trainen op drie niveaus). Het was echt super lekker om weer aan de bak te mogen want de eerste dagen na de marathon heb ik me koest moeten houden. Ik heb inmiddels een paar keer gelopen en het gaat lekker al voel ik wel dat mijn benen nog ‘moe’ zijn.
Dat is allemaal leuk en aardig zal jij nu misschien denken maar hoezo heb je bovenstaande titel dan gekozen voor dit blog? Is dat een manier om lezers nieuwsgierig te maken ofzo? Niets is minder waar:…… ik had mezelf iets beloofd als ik de NYC marathon zou uitlopen. Hoewel ik eigenlijk geen uitgesproken fan ben van tattoos heb ik maanden terug besloten dat ik het een mooi idee vind om zo’n (voor mij) grootse prestatie vast te leggen op mijn voet. Ook zie ik het al helemaal voor me: dat ik later verschrompeld en niet geheel helder meer in het bejaardenhuis zit en dat een jonge verpleger mij moet wassen en dan bij mijn voeten aankomt: vind ik toch tof als hij of zij dan leest dat ik dit in mijn (niet super maar toch wel) jonge jaren heb gedaan ;-)! Vandaag was het zover…
Ik ben met mijn idee naar de tattooshop (tattooing)  van Henk Schiffmacher gegaan waar ik geholpen ben door Timothy English – da’s nog eens een naam! Gelukkig mocht ik hem Tim noemen. Hij heeft mijn idee uitgewerkt en toen kon er getatoeëerd worden…
het deed echt helemaal geen pijn...

het deed echt helemaal geen pijn…


Tim maakte een afdruk van het ontwerp op de bovenkant van mijn rechter voet want daar wilde ik mijn plaatje hebben. Hij maakte vervolgens zijn spullen klaar en zette de naald op mijn dappere voet die me al die kilometers heeft gedragen. Man man man!!! wat deed dat pijn!!! Gelukkig heb ik me groot gehouden door keihard in mijn oorlellen en buik te knijpen. Ook diep en rustig ademhalen hielp een beetje maar ik was erg opgelucht toen het klaar was. Ook als ik meer dan 1 tattoo zou willen (wat niet zo is): ik begin er niet meer aan! Doe mij nog maar een marathon!
Ondanks dat ben ik blij dat ik het gedaan heb: ik ben heel tevreden met het resultaat en vind het een mooi idee dat mijn grootste sportieve prestatie voor altijd bij me is. Zondag loop ik licht gehandicapt de zevenheuvelenloop maar daar zou ik toch al rustig aan doen… En dan nu voor jullie, de foto’s:
I got Inked!

I got Inked!


2015-11-11 11.54.08