Dip

Schermafbeelding 2015-12-07 om 10.14.45

Waardoor het komt weet ik niet maar ik zat de afgelopen weken in een dip. Niet in een ‘lopersdip’ want ik trainde net zo graag als voorheen. Sterker nog: soms was hardlopen in de afgelopen periode mijn ‘lichtpunt van de dag’ en hetgeen dat me weer vrolijk maakte voor korte tijd. Ik zat in een algemene dip en was dus wel eens positiever geweest. Het leidde tot van alles (of dus juist niet).

Zo heb ik al weken geen blog meer geschreven omdat ik vond dat ik dat niet meer mocht. Ik zou toch alleen bloggen over alles dat met mijn avontuur in New York te maken had?…. ‘Nu dat erop zit, heb ik dus geen onderwerp meer’, zo redeneerde ik zelf. Ondertussen miste ik het schrijven enorm en vond ik het jammer dat ik niks meer kon delen hier op RunHedwigRun. Dat was ook nog zoiets: toen ik in april besloot te gaan schrijven over mijn hardloopavontuur, koos ik zonder twijfel de naam voor mijn website. Ik had deze naam al tijden in mijn hoofd. Zelfs op mijn sneakers staat al veel langer dan mijn site bestaat: ‘RunHedwig’. Inmiddels weet ik dat ik niet erg origineel ben geweest. Zo bestaat RunAndreaRun al hartstikke lang en er zullen er ongetwijfeld nog meer zijn… (Sorry Andrea…) Ik wilde eerst de naam veranderen maar in de maanden waarin ik schrijf, hebben verrassend veel mensen mijn gewauwel over rennen weten te vinden en waarderen. Het zou jammer zijn als dat verdwijnt met een naamsverandering. Dus ik laat het maar zo…

Twee weken na New York liep ik de Zevenheuvelenloop in Nijmegen (het werd zelfs een PR) maar ik repte er met geen woord over want blogs met dit onderwerp waren veelvuldig te vinden dus vond ik het stom om er dan ook nog wat over te roepen. Gelukkig heb ik de foto’s nog 😉

Het hield me sowieso erg bezig: waar schrijf ik straks over? ik wil graag origineel zijn en niet -samen met weet ik hoeveel anderen- hetzelfde loopje beschrijven van het vertrek van huis tot het moment waarop de voordeur weer bereikt wordt. (Niet dat ik die verslagen niet graag lees, want dat doe ik zeker!)

…Zelfs mijn hardlooptrainingen met Phanos voor de Egmond halve marathon konden me niet aanzetten tot het schrijven van nieuwe verhalen. ‘Het bloggen zat er immers op’ zo had ik overal laten weten… Dus iedere donderdagavond trainde ik terwijl met enige regelmaat verhalen in mijn hoofd ontstonden die ik niet opschreef. Aan de groep ligt het niet want die is hartstikke leuk. En ook al mis ik coach German die vanwege mooi hardloop gerelateerd werk tot januari aanwezig mag zijn in Mexico; trainer Rene van Ravenzwaaij leert me samen met Miranda Luiken (Germans vrouw) op weer een heel andere wijze van alles dat me hopelijk een betere loper zal maken. (maar je moet wel snel terugkomen German!!! 😉 )

IMG-20151203-WA0001

Baantraining olympisch stadion met Phanos

Ik merk dat ik de maanden waarin ik trainde voor de marathon gewoon enorm mis… Het ritme van de trainingen; een lange duurloop, een interval, een hills training, de vele general strength oefeningen en de ruimte die ik nam om ze allemaal af te werken. Het herbeleven van al die zaken door ze op te schrijven mis ik ook maar dat is je vast wel duidelijk… Nu dit grote doel erop zit, moet ik net zoals iedereen weer meedoen aan alle normale verplichtingen van het leven. Ik moet mijn prioriteiten weer bij andere dingen leggen dan bij hardlopen. Heel logisch maar ik vind het best jammer. Was ik maar prof dan kon ik altijd zo leven. Heerlijk lijkt me dat.

Maar hier is mijn klaagzang nog niet afgelopen want het mistroostige weer helpt ook niet mee om vrolijk te blijven en de donkerte die al zo vroeg komt iedere dag evenmin: veel plekken zijn nu ‘no go area’ om te rennen (voor mij tenminste want ik heb geen zin in angstige runs of een run die ergens in de bosjes eindigt met een of andere engerd). Heel soms zit er een verrassend mooie dag tussen, zoals hierboven toen ik liep in en om het Amsterdamse bos….

Met al dit negatieve gedoe kom ik niet verder dus ik heb besloten dat de oplossing er in zit dat ik gewoon terug moet gaan naar de tijd voor 1 november, toen ik ‘the time of my life’ had. Ik ga weer doen waar ik vrolijk van word:

  1. Ik blog gewoon door inclusief niet-originele-website-naam
  2.  ik train nu voor Egmond maar ga na die race op 10 januari meteen door met trainen voor de marathon van Rotterdam.

..En voor ik het weet begint de lente! Dan mag ik weer in mijn shorts langs de Amstel rennen, de ronde hoep meepakken, de bossen in zonder bang te hoeven zijn in het donker en vele mooie loopjes doen… Waar ik jullie dan voortdurend mee lastig ga vallen door er volop over te vertellen ! Ik word er spontaan blij van! 

 

 

 

 

 

 

22 gedachtes over “Dip

  1. Lieve Hedwig, ik denk dat iedereen weleens zo’n tipje heeft. Bloggen is denk ik net als muziek maken, elke noot is al eens gespeeld en ieder woord als eens gezegd. Alleen nog niet door jou en dat maakt het dan toch weer uniek. Blifj lopen, blijf schrijven mooi mens

    Liked by 1 persoon

  2. Leuk om weer mee te lezen. Ik schrijf wel degelijk over elk rondje vanaf de deur tot de deur 🙂 Maar daarnaast loop ik ook ontzettend veel ‘elders’ en maak ook nog eens veel foto’s. Ik schrijf puur voor mezelf. Ik lees geregeld terug en heb zelfs de afgelopen jaren in een boek laten drukken. Website is maar techniek en ik zou mijn belevenissen samen met mijn woef onderweg met de foto’s erg missen.

    Ik heb altijd wel doelen 🙂 Mijn grote doel voor 2015 was de Borders Abbey way. 120 km in 3 dagen met mijn woeffie. Dat ging zo goed en makkelijk dat ik er 3 weken later meteen nog eentje deed de St Cuthberts way. Deze keer met overnachten onderweg! http://bit.ly/1IitnR9 als je het leuk vindt.

    Jij hebt dus ook alweer een doel voor 2016. Ik ook, maar ben wel afhankelijk van de fitheid en gezondheid van mijn woef (en van mezelf overigens).

    Lekker lopen, en lekker schrijven en… vooral voor jezelf lopen en schrijven en genieten.

    Liked by 1 persoon

  3. Fijn je weer op je blog tegen te komen. Weet zeker dat je hierdoor ook weer wat vrolijker wordt. Schrijven is je lust en je leven dus ga vooral door. Ik geniet er enorm van. Zie graag weer een blije Hedwig. Lekker lopen en wij lekker lezen. Succes xxx

    Liked by 1 persoon

  4. Heel herkenbaar Hedwig. Na het toeleven naar een hoogtepunt, het hoogtepunt beleven en dan… Leeg gat…. En niemand waarmee je dat lege gevoel echt kunt delen. Het is een soort verslaving waar je binnen een week van bent afgekickt, maar (bijna) niemand die begrijpt wat dat nu heeft betekend.
    Goed dat je weer een paar doelen hebt voor 2016! En ik blijf je blog lezen, ook al heb je een “onorigele” naam (wat ik niet vind, want niemand anders heeft een blog die RunHedwigRun heet). En jij hebt tenminste een blognaam die zegt wat je doet…. Dat is bij mij nog maar voor de helft waar.

    Liked by 1 persoon

  5. Hedwig toch. Ik kan snappen dat je na je marathon even een dipje hebt. Zo werkt het nu eenmaal als je ergens naar toe hebt gewerkt. Maar hoe kan je nu denken dat we je geschrijf over hardlopen stom zouden vinden. De reacties voor mij bewijzen het ook al, je hebt een mooi clubje volgers dus niet meer zo …..denken oke? En hardlopen is toch een verslaving, nou als ik niet loop heb ik toch m’n fix nodig en dat zijn o.a. de verhalen van andere lopers., dus ook die van jou. Als loper zit er altijd wel een punt van herkenning in die verhalen, dus onzinnig zijn ze dan ook nooit wat mij betreft. Vind het knap dat mensen ook zo persoonlijk over hun trainingen schrijven, kom zelf niet verder dan wat wedstrijdverslagen op looptijden.nl.
    Ik hoop dat deze vage hart onder de riem nog overkomt, maar lopen en schrijven ja ik heb m’n fix nodig op niet trainingsdagen

    Liked by 1 persoon

    • wat een lieve reactie Cristian. En echt heel fijn om te lezen dat het zo kan werken; dat als je niet zelf rent, je dat ‘gat opvult’ door loopjes van andere ‘te lezen’. Hoe dan ook: via mij zul je je fix dus blijven krijgen 🙂 !

      Like

  6. Het zwarte gat na de marathon. Gelukkig ben je blijven lopen, er zijn ook mensen die dát niet eens meer doen.
    Natuurlijk wil ik blijven lezen wat je loopt, hoe je traint en hoe je jouw moeilijke momenten overwint.
    Slim om gewoon een nieuw doel te stellen, daar kun je dan weer mooi over verder bloggen.
    En nog gefeliciteerd met je PR bij de Zevenheuvelenloop!

    Liked by 1 persoon

  7. Lieve Hedwig,
    Iedere dip voelt klote en respect dat je dit gevoel hebt durven verwoorden en delen. Blijf schrijven! Stiekem kijk ik uit naar jouw langverwachte roman. Ik hoop dat je daar na de marathon van Rotterdam tijd voor hebt 😉
    Groetjes, en go!
    Amelie

    Liked by 1 persoon

  8. ‘Je snapt het pas als je het doorhebt’: erover schrijven is net zo verslavend als hardlopen zelf. De verhalen vormen zich vanzelf in je hoofd , zoals jij al hebt gemerkt, en die moeten genoteerd worden. Al is het maar voor jezelf, zoals velen al opgemerkt hebben in hun reactie. Als anderen jouw schrijfsels dan ook nog waarderen, en dat zit bij jou wel goed, dan is dat alleen maar meegenomen. Je hoeft ook niet over iedere wind te bloggen. Kies gewoon zelf jouw verhalen. Conclusie: ‘wie schrijft die blijft’.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s