Egmond; ‘loopvrienden-festijn’ & rennen met Mari

Schermafbeelding 2016-01-10 om 21.38.08

Hardlopen kan een individualistische sport zijn. Ik loop mijn runs meestal alleen en mijn laatste wedstrijden liep ik ook bijna allemaal zonder runbuddies. Toen ik gisterenochtend wakker werd, kon ik niet vermoeden dat de Egmond halve marathon een soort ‘loopvrienden-festijn’ zou worden…

Ik had besloten om met het openbaar vervoer naar Egmond aan Zee te reizen omdat ik verhalen hoorde over eerdere edities van deze beruchte loop waarbij mensen (bijna) hun start misten door filevorming nabij het kustplaatsje. Met een tas vol spullen die ervoor moest zorgen dat het mij aan niets zou ontbreken fietste ik naar Amsterdam CS en pakte met vele andere lopers de trein naar Heiloo.

2016-01-10 10.02.41

Het boek dat ik bij me had, heb ik niet aangeraakt want een groepje hardlopende ‘koorballen’ bleek een hoge amusementswaarde te hebben (bal A: “Ja, gisteren nog lekker wezen bieren en toen Charlotte maar weer eens gebeld” bal B: O ja? en heb je haar nog lekker geprikt?”….Ik: ????!!!!!) Voor ik het wist waren we op de plaats van bestemming en kon ik direct door met de pendelbus naar mijn eindpunt. De sporthal waar we met ons ‘Egmond HM groepje’ hadden afgesproken was ook snel gevonden en al gauw stond ik me voor te bereiden op de wedstrijd samen met mijn mederunners. Met zijn vieren gingen we op zoek naar onze andere partners in crime die we even later vonden in de omkleedtent.

2016-01-10 11.33.29

Het idee was om met zijn allen op te warmen maar omdat iedereen andere starttijden had, hebben we dat plan laten varen en ben ik met ‘NYC-marathonmaat’ Sergio naar ons le Champion- startvak gejogd. We wilden allebei nog een laatste bezoek brengen aan een dixi en vonden er een paar op de boulevard. Eenmaal in de rij hoorde ik ineens mijn naam. Tot mijn grote verrassing stonden Runpact-vrienden Glen en Dorothee voor mijn neus! We hebben al heel vaak aan dezelfde evenementen deelgenomen maar nooit lukte het om elkaar te zien. Nu dus wel! Ik stelde Sergio aan ze voor en zo was er weer een nieuwe link gelegd in harloopland (ze zijn volgens mij inmiddels al Facebookvrienden 😉 )

We startten allemaal in het rode startvak. Druk kletsend en drukkend op de knopjes van onze horloges en telefoons wachtten we op het startschot. Zodra dat af ging schuifelden we richting de startmatten want het was erg druk. Gelukkig konden we na de start redelijk snelheid maken; Sergio en ik zeiden Glen en Dorothee gedag en renden richting het strand. Maar SODEJU!!!!… wat waaide het hard!!! Ik wist dat het windkracht 5 of 6 zou worden maar als je er dan echt mee geconfronteerd wordt…. Dapper renden Sergio en ik tegen de wind in achter de enorme meute hardlopers aan. Als een grote slang bewogen we ons voort over het omgewoelde zand van Egmond.

Schermafbeelding 2016-01-10 om 22.53.35

vechten tegen de elementen

Het werd een waar gevecht tegen de wind. Sergio en ik bleven samen lopen en probeerden zo goed en kwaad als het ging de juiste route te bepalen. Dat wil zeggen: een plek te vinden zoveel mogelijk uit de wind en dat is logischerwijs achter andere lopers. Maar dat moeten dan weer wel lopers zijn die het tempo hebben dat wij fijn vinden. En dan ook nog eens het liefst over ‘aangestampt’ zand… je begrijpt: het werd nogal tactisch lopen. Na een kilometer of 3 gaf Sergio aan dat ik maar ‘moest gaan’. Ik wilde graag bij hem blijven en zei dat ook. Weer wat later zei hij het nog een keer en hoewel ik dacht dat we het hele strand samen hebben gelopen, blijkt nu dat we elkaar bij de waterpost op het strand zijn kwijtgeraakt. Ik hoorde na de race dat Sergio last had van zijn schoenen vandaar dat het lopen minder ging dan hij hoopte. Bij het bord dat het 7-kilometerpunt markeerde, mochten we het strand af via een steile helling omhoog de duinen in.

12489390_1108952662462548_6054533474899450239_o

in de duinen van Egmond

En daar kwam een geheel onverwacht iemand voor Sergio in de plaats….  Jullie hebben mij vast wel eerder gehoord over Mari die ook hardloopt en blogt (al veel langer dan ik trouwens). Vanaf de dag dat ik begon met schrijven op deze plek heb ik contact met hem. Ik vind hem een super aardige, inspirerende, sympathieke (virtuele) vriend. Mari heeft wat pech gehad. Door gezondheidsperikelen is zijn conditie tijdelijk verminderd. Hij moet deze echt weer opbouwen en helaas betekent dat ook dat zijn tocht door Egmond afgeblazen moest worden. Heel jammer, te meer omdat ik het leuk had gevonden om eens samen te lopen. Maar daar was hij dan toch ineens. Al was het maar in mijn hoofd. De rest van de run bedacht ik me hoe hij het dit keer ervaren zou hebben (Mari heeft Egmond al eerder gedaan). Samen bepaalden we de tactiek voor de overige 14 kilometers die nog afgewerkt moesten worden. We waren sneller dan gemiddeld in de klimmetjes (vonden wij) en zo besloten we inhaalacties juist dan uit te voeren. Een heel deel van de route voelden we de wind in de rug: we hadden maar een korte blik van verstandhouding nodig om vast te stellen dat we ook op dit stuk snelheid zouden proberen te houden. Mari wees mij erop dat we een aantal wedstrijdloopsters inhaalden; best cool! Sowieso haalden we behoorlijk wat collega’s in. Gezien het feit dat ik nog herstellende ben van een rugblessure en Mari van zijn operatie waren wij bovengemiddeld tevreden! Toen we nog een kilometer of drie te gaan hadden, kreeg ik het wel wat zwaarder maar Mari gooide zijn motto in de strijd en riep boven de wind (die we nu weer tegen hadden) uit: “To infinity and beyond!!!!” Het hielp, ik kon weer doorpakken. De beruchte Bloedweg kwam eraan en bleek inderdaad een behoorlijke klim maar omdat we wisten dat het nu nog maar heel kort zou duren, zetten we door. In 1.47.13 haalden we de finish. Dat is ver verwijderd van mijn PR maar gezien de omstandigheden ben ik er dik tevreden mee. Als ik later hoor dat dit de zwaarste editie was sinds 1985 en ik 51 ste van de 2094 vrouwen (categorie recreanten) ben geworden  ben ik zelfs trots! Mari vertrekt weer naar Brabant maar ik vond zijn onverwachte bezoekje erg leuk 😉 Ik hoop dat hij snel te horen krijgt dat hij mee mag naar Euro Disney om met GirlsLoveToRun de halve marathon te lopen!

Terug in de sporthal vind ik German, Miranda en een paar andere lopers –waaronder toptalent Berhane uit Eritrea die zijn eerste HM in 1.19 liep!!!- … We wisselen ervaringen uit terwijl steeds meer lopers uit onze groep aanhaken. Onze eigen ‘paparazzi’ Miranda maakt een foto van de groep; een mooie herinnering aan een bijzondere dag met veel oude en nieuwe vrienden. Egmond: je was er 1 om nooit te vergeten.

IMG-20160110-WA0021

misschien wel met de arm van een nieuwe kampioen om mijn schouders…

 

 

 

 

 

22 gedachtes over “Egmond; ‘loopvrienden-festijn’ & rennen met Mari

  1. Knappe tijd hoor! En volgens vele was het windkracht 7, met vlagen 8… En wat leuk dat Mari met je meeliep. Bij mij liepen naast de man met de hamer rond 13 km ook nog een engeltje en een duveltje op mijn schouder mee. Die zijn minder motiverend kan ik je vertellen…

    Liked by 1 persoon

  2. Wat een prachtig verhaal en zo leuk om eens niet alleen te lopen, ik bedoel dan zonder vrienden om je heen. Dit heeft vast bijgedragen om zo’n goede prestatie neer te zetten gezien de weersomstandigheden. Mooi aandenken. X

    Liked by 1 persoon

  3. Prachtig verhaal weer Hedwig. De run op zich spreekt me wel aan qua zwaarte en zo, ik houdt wel van een uitdaging, alleen de drukte dat lijkt me niks. Misschien valt het mee als je redelijk vooraan mag starten, zal er voor 2017 is over nadenken.
    Knappe prestatie gefeliciteerd.
    P.S.: Ik heb je titel “It runs in the family” even “geleend” voor mijn verhaal van gisteren 😉

    Liked by 1 persoon

  4. Waaaaa! Wat heb je weer een gaaf weekend gehad en TOP gelopen! Voor het eert sinds heeeeele lange tijd was ik niet in Egmond en gelukkig maar lees ik 🙂 !! (De zwaarste editie) Maar zo te lezen wel een boel gezelligheid gemist! Gelukkig blog je nog! X

    Liked by 1 persoon

  5. Leuk Hedwig en tof dat je met Mari gelopen hebt. Hij is ook de eerste blogger die ik ben gaan volgen. Ik vond het strand ook zwaar en te bedenken dat jullie nog veel langer moesten en er bij ons denk ik wat minder wind stond.. :). Leuk verhaal en gaaf dat je ervaringen kan delen met lopers.

    Liked by 1 persoon

  6. Pingback: Ultieme hardloopmotivatie | Mari Durieux Van Rocker naar Runner

  7. Hoi Hedwig, Mooi verhaal. Kom op je blog via je post op Polar community. Het was mijn eerste halve van Egmond. Vorig jaar op Terschelling de hele marathon gelopen waar we 3 kilometer over het strand gingen. Ik moet zeggen dat de halve van Egmond een stuk zwaarder was. Ik was gewoon al leeg toen we van het strand af kwamen. Wel een mooi evenement. Drukt vond ik wel meevallen maar dat ligt waarschijnlijk dat ik net als jij vanuit het vak van Le Champion ben gestart. In het verleden al vaak gezien hoe de lopers zwoegen over het strand maar dit was wel extreem. Groet, Henk Jan

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s