De marathon die geen marathon is

Het is 2:30 als we wakker worden gemaakt door onze dochter. Ze wil water en voelt als een brandend kacheltje. Zo gaat het de rest van de nacht door want ze is -net zoals haar broertje- ziek. Ik sta zodoende zondagmorgen lichtelijk gebroken op maar verman me. De kinderen liggen onder dekbedjes op de bank; lief zorgt voor ze zolang ik op pad ben want slecht geslapen of niet: vandaag loop ik de Midwintermarathon in Apeldoorn. Het gekke aan deze marathon is dat het geen marathon is. De maximale afstand is 25 kilometer oftewel de Asselronde: deze ga ik lopen.

Met een tas vol droge kleding voor na de race en wat eten rijd ik van Amsterdam naar een transferium in Apeldoorn. Als ik daar aankom, is het al druk; ik moet mijn auto een eind van de bus-opstapplaats parkeren. Zoals meestal bij hardloopevenementen verloopt alles soepel dankzij de inzet van trouwe vrijwilligers en de ervaren organisatie van dit evenement. Ik heb zelf nog niet eerder deelgenomen maar deze marathon is een oudje: de oudste van Nederland zelfs! Dit is de 43ste editie en -heel bijzonder-: de 80-jarige oprichter Aad Steylen loopt vandaag mee bij de mini-marathon. Petje af!

Schermafbeelding 2016-02-08 om 12.08.16

foto credits: Facebook-pagina Midwintermarathon

De bus zet ons af bij Orpheus; een bekend punt in Apeldoorn dat vlakbij de start ligt die op de Loolaan plaatsvindt. Ik houd mezelf warm door een rondje om Orpheus te wandelen waarbij Aad Steylen mij aanspreekt en vraagt of ik weet waar de start is. Zo zie je maar dat je met de jaren je humor niet hoeft te verliezen… de lolbroek begint na mijn aanwijzingen fanatiek richting de Loolaan te joggen die hij als zijn broekzak moet kennen!

Even later sta ik in het startvak. Ik probeer de tip van mijn manueel therapeut op te volgen en dus mijn heupen los te maken. Ik heb mijn oortjes al in maar ondanks dat hoor ik dat iemand me aanspreekt: “ben jij Hedwig? Hedwig van Bree?” ik antwoord bevestigend en blijk oog in oog te staan met Wilbert: hij kent me van mijn blog en we volgen elkaar op Instagram.  We kletsen even verder over onze doelen van die dag maar concentreren ons dan weer op de race die vlak daarna van start gaat. Ik zie dan pas dat Wilbert een shirt van Running Junkies aanheeft. Is hij een junkie of draagt hij alleen het shirt? En zit hij dan bij Mari in Den Bosch of gewoon bij mij om de hoek in Amsterdam? Dat moet ik hem toch eens vragen maar niet nu…

De eerste kilometers rennen we door een mooie villa-achtige wijk van de stad waar we door een handvol lieve supporters worden aangemoedigd. Het waait behoorlijk dus ik snap  best dat het publiek vandaag kiest voor iets anders dan ons toejuichen. En hoewel we boven de rivieren zijn; ook hier zullen mensen carnaval vieren. Na een kilometer of vier duiken we ‘en masse’ de bossen in. Vanaf dan wordt deze run precies wat ik ervan had gehoopt. De volgende 18 kilometer lopen we uitsluitend door bossen en over hei: het is prachtig! Het hardlopen staat centraal maar ik kijk vaak even bewust om me heen om niets te missen van de mooie natuur; hier hardlopen tussen al dat groen voelt super gezond! Ik ben gestart in groep A en loop zodoende tussen de ‘snellere lopers’. Dat merk ik, zeker omdat dit parcours niet bepaald vlak is; voortdurend worden heuvels en vals plat met afdalingen afgewisseld.

Schermafbeelding 2016-02-07 om 21.02.26

Schermafbeelding 2016-02-08 om 13.18.58

afbeelding: website Midwintermarathon

Ik loop niet vol gas maar merk dat de (met name) mannen om me heen ervoor zorgen dat ik toch tempo houd. In mijn hoofd heb ik het wel zwaarder dan normaal. Hoewel het op wat keelpijn na prima gaat, speelt een paar keer door mijn hoofd: ‘misschien moet ik maar stoppen’. Een duidelijke reden hiervoor kan ik niet vinden. Misschien is het de vermoeidheid.

Als we het ‘halve marathon – punt’ bereiken zie ik op mijn horloge dat ik in het algemeen snel heb gelopen. Omdat dit een heuvelachtige route was, heb ik dus goed gepresteerd. Van deze wetenschap krijg ik extra energie en ik weet nog behoorlijk wat lopers in te halen op de laatste paar kilometers…. en heel bijzonder: 

Ik had het bij de halve marathon van Amsterdam en bij de finish van de NYC marathon en nu dus ook bij deze mooie Midwintermarathon in Apeldoorn: bovenmatig emotioneel finish ik. Ik gooi mijn armen omhoog en juich! In 1:57:48 heb ik de Asselronde volbracht: daar ben ik trots op! Na de finish spreekt Cristian me aan; ook hij volgt mijn blog en ik wist dan ook dat hij vandaag mee zou lopen. Hoe toevallig dat we ongeveer tegelijk de finish passeren! Samen halen we een kop warme thee en een flesje sportdrank. We praten nog even na en nemen dan afscheid. Super leuk om hem gezien te hebben!

Ik vertrek zo snel ik kan terug naar huis waar de zorg voor de kinderen op me wacht. Inmiddels is ook lief hartstikke ziek en ligt mijn gezin te rillen onder dekbedjes terwijl ik kippensoep, kopjes thee, bakjes yoghurt en nog veel meer richting hun bed sleep. Ik hoop dat ik gespaard word….

 

12 gedachtes over “De marathon die geen marathon is

  1. Weer een mooi verhaal Hedwig. Zo te lezen een prachtige route dus inderdaad genieten. Knappe tijd na zo’n heftige nacht. Nu maar hopen dat ze thuis weer gauw allemaal beter zijn. Sterkte gewenst.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s