2016-03-08 12.07.51

fotografie: R. Hofkamp


Het is 9 maart 2016. Op de website van de Marathon van Rotterdam staat dat het nog 31 dagen is totdat het startschot van dit gave evenement voor de 36ste keer over de Coolsingel schalt. Oftewel; over 1 maand is het zover. Na deze week zijn er dus enkel vier trainingsweken op mijn schema af te strepen. (Echt jammer, ik word er nu al weemoedig van – maar echt dus!)
Ik beleef het trainen deze keer heel anders dan toen ik voor de NYC marathon ‘aan de slag ging’. Dat heeft deels te maken met de omstandigheden waarin ik nu loop. Het is vaak koud, regenachtig of zelfs aan het sneeuwen. Voor New York liep ik met name bij mooi weer en in dito landschappen. Ik vind het één niet leuker of fijner dan het ander maar anders is het op zijn minst. Wat ook een verschil is, is dat ik dit keer weet wat me te wachten staat. Ik heb die 42,195 kilometers al eens afgelegd. En ik vond het fantastisch! De eerste 35 km in ieder geval. De rest was een beetje doorzetten maar daardoor waren die kilometers juist heel speciaal en emotioneel. (onthoud deze woorden: het voltooien van een marathon is -voor amateurs- denk ik te vergelijken met een bevalling: naarmate de weken verstrijken en overgaan in maanden vergeet je wat voor een hel het was en begin je er gewoon opnieuw aan 😉 Ik vermoed dus dat ik me over vier weken afvraag, wat me in hemelsnaam bezielde om deze afstand nog eens af te leggen. Ha Ha!!)
Nog iets nieuws: Zo’n tweede marathon schept verwachtingen. Wel voor een type als ik. Bij de eerste was mijn doel om hem uit te lopen en om dat rennend te doen. Dat dit me onder de vier uur lukte, vind ik nog steeds gaaf. Maar nu wil ik dus een beetje sneller en ben ik heel nieuwsgierig naar wat Rotterdam me gaat brengen…want:
1) Het is in eigen land dus; geen jet lag en geen vermoeidheid door reizen en te veel lopen om te kunnen shoppen 2) Het is een sneller parcours dan New York dus je zou denken dat ik bij dezelfde inspanning in principe sneller zou moeten zijn. 3) En ook niet onbelangrijk: bij NYC heb ik me de eerste 15 kilometer heel erg ingehouden omdat dit ‘mijn opdracht’ was. Dat ga ik nu niet doen.
Door al deze factoren komt mijn eindtijd nu waarschijnlijk zo rond de 3 uur te liggen. 
Ha ha ha!!! De hardlopende lezers onder jullie begrijpen direct dat dit een belachelijke conclusie is. Uiteraard is zo’n tijd niet weggelegd voor mij maar toch denk ik dat ik echt sneller ga zijn dan in the Big Apple. We zullen zien. Ik heb na deze week nog 4 prachtige weken om te genieten van alle soorten trainingen die coach German voor me op het programma heeft staan. Afgelopen weekend liep ik met loopmaatje Christiane een lange duurloop op rustig tempo  in het Amsterdamse bos. Zij was jarig en liep een afstandsrecord wat dit loopje extra bijzonder maakte.

Hetzelfde deed ik gisteren met runbuddy Rody tijdens een prachtige Rondehoep die ons trakteerde op ‘ouderwetsche’ ‘Hollandsche’ tafereeltjes.

Donderdag wordt er weer geknald bij Phanos op de baan tijdens de intervaltraining. En aankomende zondag sta ik in Nijmegen klaar voor de Stevensloop; de tweede editie van een mooie halve marathon waarvan ik het debuut in 2015 meemaakte. Ik mag uiteraard niet vol gas want ROTTERDAM is en blijft mijn doel van dit moment maar genieten mag altijd!