Schermafbeelding 2016-03-21 om 13.04.33

Marie-Louise Ledru  (eerste vrouw die een marathon liep)


Terwijl veel ‘collega-hardlopers’ afgelopen weekend aan de start stonden van de Zandvoort circuit run of de Venloop maakte ik me klaar voor mijn laatste ècht lange duurloop. Volgens schema moest ik 3 uur lopen maar omdat een schema ‘ook maar’ een leidraad is en ik iets te onderzoeken had, paste ik het plan een klein beetje aan. Ik liep geen 3 uur maar in plaats daarvan 30 kilometer met een speciale missie…
In de afgelopen weken is er iets veranderd in mijn hoofd. Dit begon na het lopen van de Midwintermarathon in Apeldoorn. Ik liep de 25 kilometer daar veel sneller dan verwacht en zonder dat dit veel extra moeite kostte. Al tijdens de laatste kilometers in Apeldoorn, sloeg ik aan het rekenen. Mijn doel voor Rotterdam is in december (na het lopen van NYC) gesteld op een eindtijd van ongeveer 3.40 – 3.45. Ik ben in de tussentijd gaan denken dat ik het wellicht sneller kan. Bijvoorbeeld in een tijd rond de 3.30.  Dat houdt in dat ik gemiddeld 5 minuten over een kilometer mag lopen. Dat klinkt misschien eenvoudig als je een kortere afstand loopt of als je een betere loper bent dan ik. Als je het echter 42 kilometer wilt volhouden en je bent mij wel, wordt het wat minder makkelijk.
Als ‘reality check’ besloot ik tijdens een soort generale repetitie te kijken of ik in ieder geval 30 kilometer op dat tempo van 5 min/km kan volhouden. Mijn partner in crime hierbij werd Marieke; zij is een super snelle hardloopster die andere doelen heeft dan ik  maar we kunnen elkaar wel helpen. Zij loopt Rotterdam en Berlijn ook: dat schept een band! We spraken op zondagochtend af en renden in alle vroegte richting de Amstel om vanaf daar naar Ouderkerk te gaan. Wanneer we de 15 kilometer hadden aangetikt zouden we weer terugkeren. Ik kan wel zeggen dat dit een top test werd; we kletsten aan 1 stuk door wat het hardlopen voor mij extra pittig maakte maar ik kon zo ook nagaan of ik niet te hard ging. 
Ondanks een waterzak die langzaam leeg liep op mijn rug (nat shirt en tights), tegenwind op de terugweg en ons onafgebroken geklets is het zo goed als gelukt. We hebben de 30 kilometer in 2 uur en 31 minuten volbracht. En toch weet ik nu nog niet of ik het die overige 12 kilometers ook volhoud. Ik begon naderhand zelfs ‘verzachtende omstandigheden’ op te voeren die zouden moeten maken dat ik het in Rotterdam ‘makkelijk’ kan, zoals; ‘en dat een dag na het verjaardagsfeestje van onze zoon!’ Of ‘en ik heb ook nog een uur trampoline gesprongen tijdens dat feestje!’ en ‘de kinderen maakten me wel heel vroeg wakker vanmorgen!’. Ervaren hardlopers zeggen me dat ik t kan. Uiteindelijk zal het weer draaien om hetzelfde ding als in NYC: zelfvertrouwen. Als ik het zelf maar geloof, is er veel mogelijk.
…Nog 3 weken te gaan. Ik heb er enorm veel zin in om ‘the long way home’ door Rotterdam te nemen. Om de sfeer te proeven en om omringd te zijn met mensen die dezelfde passie en hetzelfde doel hebben!
p.s.: ‘the long way home – Supertramp‘ is te horen in de film De Marathon . Ik vind ‘m geniaal (hoe vaker je hem kijkt, hoe beter je dit beseft)  Een aanrader voor iedereen maar met name voor deelnemers van de marathon van Rotterdam.