3:27:23 !!! Hoe is dit me gelukt?

IMG-20160410-WA0063 Ik wil bij voorbaat vast mijn excuses aanbieden voor vast een veel te lang blog met veel te veel foto’s…. maar gisteren heeft een klein hardloopwonder plaatsgevonden. Voor 1 keer ga ik dus niet letten op de lengte van mijn verhaal… Ik kan het nog niet geloven. Ik krijg weer een brok in mijn keel en tranen in mijn ogen als ik er aan denk. Ik liep de NN Rotterdam Marathon in 3 uur 27 minuten en 23 seconden! Dat vind ik ongelooflijk. De clou van mijn verhaal is nu bekend dus als je wilt, kan je stoppen met lezen. Wat je ook besluit: Ik ga nu met veel plezier beschrijven hoe dit zo heeft kunnen gebeuren…

Mijn verhaal begint bij de EXPO van de 36ste NN Rotterdam Marathon. Samen met lief, runbuddy Robin en zijn vrouw Teresa haalden we zaterdagmiddag ons startnummer op. Tenminste dat deden Robin en ik; lief en Teresa waren mee als Topsupporters (want dat bleken ze de volgende dag te zijn!). Nadat de buit binnen was, struinden we wat rond tussen de kraampjes waar we her en der wat kochten. Ik spiedde de ruimte af om te zien waar Nydia’s kraampje was. Zij heeft samen met Hans ‘RunBabyRun‘ geschreven: een boek dat volgens mij te gek is en waarvan ik vind dat ik als RunHedwigRun niet anders kan dan het kopen. Al snel zag ik Nydia, Hans en hun toffe boek dat binnen no time het mijne was en ook nog voorzien werd van een te lieve persoonlijke tekst. Als er niet verkocht had moeten worden, had ik er uren kunnen staan want hardlopers onder elkaar hebben altijd gesprekstof. Nadat ik ook nog met Lornah Kiplagat  op de foto ben gezet en runbuddy Marieke zich bij ons gezelschap aansloot, liepen we door Rotterdam naar het restaurantje waar we de oh zo belangrijke koolhydraten zouden gaan verorberen.

Een heerlijk bordje pasta later moesten we -hoe gezellig het ook was- richting ons bed: rust hoort ook bij de voorbereiding.

Na een nacht heerlijk geslapen te hebben werd ik door een angstdroom toch wat vroeger wakker dan normaal; gezonde spanning zullen we maar zeggen. Ik bespaar jullie even het ochtendritueel maar nadat alles gedaan was wat we moesten doen, vertrokken Robin en ik met onze Topsupporters naar de startvakken. Onze kinderen ‘droeg’ ik bij me door R2D2 van mijn zoon in mijn flipbelt en een Anna-speldje van mijn dochter in mijn haar, lief zit symbolisch altijd om mijn vinger sinds 5-7-14. 

Robin stond gepland in wave 1, ik in wave 2. Toch probeerden we samen naar onze startvakken te komen door over een dranghek te klimmen. Voor we het wisten stonden we tussen de Kenianen en overige profs! Gelukkig konden we wel doorsteken naar vak 1. Robin stelde voor dat ik gewoon bij hem zou blijven. Hoewel ik dit eigenlijk niet durfde (“straks sturen ze me weg”), heb ik het met samengeknepen billen toch gedaan. Lee Towers zong ‘You’ll never walk alone’ vanuit zijn hoogwerker en met een knal waarvan ik dacht dat er een aanslag gepleegd werd, klonk dit keer het startschot. Ik lag al bijna plat op de grond om mezelf te beschermen maar gelukkig had ik op tijd door dat we gewoon konden rennen.

Daar gingen we met 42,195 Rotterdamse kilometers voor de boeg. We ‘vlogen’ voorbij Teresa die al na 1 km stond te juichen (topvrouw!!). Er volgden 15 snelle kilometers; sneller dan het schema waarop ik weg had moeten gaan. Omdat het echt goed voelde, hielden Robin en ik deze snelheid toch aan (we liepen tussen de 4.35 en 4.45 per km). Volgens plan nam ik het eerste uur meteen 2 gels en waar het kon, pakten we water. Overal stonden mensen ons toe te juichen: de sfeer was minstens zo goed als bij de NYC marathon. Die Rotterdammers kunnen er wat van! Bij 21 kilometer zette ik de knop in mijn hoofd op nul. Ik deed net alsof ik iets vermoeider dan normaal een halve marathon ging lopen. Robin en ik checkten onze tijden regelmatig en we liepen de tweede 15 kilometers lekker steady op ongeveer 4.50 – 4.55. We bleven braaf gel nemen en water drinken wat gezien het stralende weer extra belangrijk was. Aangemoedigd door Teresa, John (de hardlopende boer) en heel onverwacht mijn allereerste vriendje kwamen we vele kilometers door. Later kwam mijn belangrijkste supporter erbij: lief heeft ons vanaf ongeveer 28 kilometer voortdurend gevolgd met zijn fiets. Om de zoveel kilometer stond hij er ineens. Geweldig!

IMG-20160410-WA0068IMG-20160410-WA0069

Rond ongeveer hetzelfde punt stonden loopmaat Wilbert en de ‘Crazy Runners Crew’. Het was zo fijn dat Wilbert er was: ik zag iets in hem dat me heel erg steunde. Vuist in de lucht en gaan! Bij 31 kilometer kwam er weer een waterpunt… Ik raakte Robin kwijt in de drukte en besloot hem te laten gaan. Misschien klinkt dit slap maar; hij is tenslotte een man en ik niet, hij heeft hard getraind en hij heeft op zijn minst net zoveel wilskracht als ik. Er zijn niet voor niets startnummers met een F (female) erop als die waar dit niet op staat. Ik besloot de volgende 11 kilometers alleen met mijn muziek te lopen. Die ging dan ook aan en ik vervolgde mijn weg door het Kralingse Bos.

Veel lopers waren inmiddels aan het wandelen geslagen. Ik vond het nu ook iets pittiger worden maar dat was het dan ook. Ik luisterde naar mijn muziek en deed weer het trucje uit New York: de afstand vergelijken met een loopje in Amsterdam. In dit geval: naar het Vondelpark rennen, twee keer er omheen en weer naar huis. Zo bereikte ik Wilbert weer. Ik moest toen nog een kilometer of 8 denk ik. Ik had een dipje maar zijn gezicht tussen de massa gaf me kracht. Zijn blik was zo bemoedigend. Alsof hij wilde zeggen: je kan het!!! Kom op! In een flits heb ik Gaby (Gabriella) ook nog gezien en enorm veel andere mensen. Wat gaaf!

Ik zette door. Lief verscheen weer met grote regelmaat. Zijn aanwezigheid was fantastisch! Maar 5 kilometer voor de finish kreeg ik het toch erg zwaar. Het duiveltje op mijn schouder begon -net zoals in NYC- weer te dreinen over ‘wandelen kan ook’. Ineens liep runbuddy Marieke voor me. Zij is een enorm snelle loopster die na een auto-ongeluk waarbij ze een wervel brak nu weer voor het eerste een marathon liep. Super knap! We groetten elkaar maar ik had de kracht niet meer voor een gesprek. Ik hoorde haar mijn naam nog roepen door mijn muziek heen maar meer dan: “ja?” kwam er bij mij niet meer uit. Op dit filmpje vind ik dat ik er nog best fit bijloop maar mijn hoofd was al lang afgehaakt…

Met nog maar 4 kilometer te gaan begonnen mijn benen te muiten. Kramp in mijn linkerkuit, kramp in mijn rechter kuit. Voeten in de kramp; zo erg dat ik met kromme tenen liep. Ik overwoog weer om te gaan wandelen (terwijl ik achteraf zie dat ik nog steeds zo’n 12+ km per uur liep). Ook dit deed me terugdenken aan New York. Toen zakte ik na 32 km door mijn beide knieën wat ik oploste door mezelf wijs te maken dat t psychisch was. Ook nu zei ik tegen mezelf: ‘je beeldt je dit allemaal in: je kan helemaal geen kramp hebben want je hebt vanmorgen van lief een zink- magnesium- en ijzerpil gehad’. Op de een of andere manier hielp het en werd de kramp minder. Ook dacht ik aan German. Hoe hij in mijn laatste baantraining – toen ik moe was- zei: ‘just focus on the red in my shirt’. Vlakbij de Coolsingel bleven mijn ogen plakken aan een rood shirt, mijn hersens schakelde ik uit en ik focuste op de kleur.

En toen EINDELIJK zag ik de finish. Het bord ernaast (of erboven, ik weet t niet meer) gaf een tijd aan van 3:30 nog wat. Ik wist dus dat ik onder de 3 uur 30 had gelopen en werd compleet gek van blijdschap. Ik begon te juichen en gooide mijn armen omhoog. Ik hoorde iemand omroepen: “Hedwig weet hoe je moet finishen”! De laatste tijdregistratie-mat werd aangetikt en ik mocht eindelijk mijn tempo verlagen. Een medaille rijker vond ik Robin al snel. Hij heeft de afstand in 3.23.42 volbracht: NIET NORMAAL!

En ik in 3:27:23 … Ik kan het nog niet geloven!  ‘Broke my record in Rotterdam’ staat er op mijn nieuwe renshirtje. En hoe! Met bijna een half uur ten opzichte van New York! 

Er zal nog heel veel gebeuren in mijn leven, tenminste dat mag ik hopen, maar dit pakt niemand me meer af! Ik kan geen woorden vinden om te vertellen hoe blij en dankbaar ik ben. Maar ik ben het!

Thanks allemaal voor het meeleven, supporteren en voor het begrip dat in zo’n laatste fase alles om de marathon lijkt te draaien! We gaan weer het normale leven in en ook dat is fijn! Maar uhhh…ik durf het bijna niet te zeggen zo 1 dag na deze droom en met flinke spierpijn… doe het lekker toch: BERLIN BABY!!! op naar september :-)!

 

 

 

28 gedachtes over “3:27:23 !!! Hoe is dit me gelukt?

  1. Waarom ik het helemaal niet zo’n lang verhaal vind zul je vast wel begrijpen als je weleens een verslag van mij hebt gelezen 😉
    Van harte gefeliciteerd Hedwig!! Wat een mooie race, wat een pr en wat heb jij recht om verdomd trots op je prestatie te zijn.
    Leuk dat ik je nog spotte en je nog een klein beetje energie mee kon geven, alsof je dat daar nodig had. Blijf nog even lekker op die roze wolk

    Liked by 1 persoon

  2. Ai ai. Die laatste kilometers zien er echt zwaar uit. Wat blijft het ook een gigantisch kut eind lopen. Echt dik respect (voor al die mensen natuurlijk). Is die gast met blonde iets wat langere haren je mannetje? Hij ziet er cool uit!

    Ik zat zondag helemaal te wachten tot je iets op Instagram ging posten 😊 Nogmaals super gefeliciteerd met je prestatie.

    Liked by 1 persoon

  3. Gefeliciteerd met je uitstekende prestatie. Je zult vast even op wolken lopen en handkusjes geven naar de medaille. Het was een zware wedstrijd en je hebt hem helemaal hardlopend gedaan. Chapeau!

    Wat de lengte betreft, ik vraag me altijd af wat ik zou willen lezen als ik iemand anders was en wat ik zou overslaan. Die laatste stukken schrap ik, zodat de goede stukken overblijven. Dan is het herschrijven en een paar keer nalezen. Na publicatie gaan de vergeten spelfoutjes eruit (je eigen fouten vinden is zo moeilijk). De statistieken (cijfertjes) en analyse gaan vaak apart, omdat sommigen (waaronder ikzelf) juist dat willen lezen en anderen het een worst zal wezen. Ik ben al gauw een paar uur kwijt met een berichtje dat wellicht in 2 à 3 minuten gelezen wordt. ’t Is niet eerlijk, maar dat schijnt mijn proces te zijn.

    Liked by 1 persoon

  4. Ik heb het al een paar keer voorbij zien komen, maar hier even mijn reactie van 14 maart j.l in je Glory days blog.:
    Hele mooie tijd Hedwig, gefeliciteerd. knap hoor. Niet om de druk op te voeren, maar als je bij MyAsics deze tijd ingeeft dan krijg je een marathonschema, als man van 41 tenminste , met een eindtijd van ca. 3h:20m. Dat was namelijk het schema waar ik op zat te trainen. Dus ik verwacht toch wel 3:30 in rotterdam😉 .

    Nogmaals super gedaan, echt knap. En je blog viel qua lengte best wel mee was er (te) snel doorheen.

    Liked by 1 persoon

  5. Hoi Hedwig,
    Gefeliciteerd met deze prestatie. Ik had het je gezegd je bent sneller met de training die je hebt gedaan. Deze prestatie neemt men je niet af. Nu lekker nagenieten en de trainingen voorzichtig weer oppakken.
    Succes, Henk van Roon

    Liked by 1 persoon

  6. Leuk om je blog van vorig jaar te lezen via Runbloggersrun over Rotterdam. Toen volgde ik je nog niet. Nu sta je al met een been in Boston. Alle goeds met de laatste puntjes op de i.

    Groetjes,

    Dorothé

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s