20160609_121538Maand in maand uit rende ik dat het een lieve lust was. Dat deed ik zo’n 3,5 jaar zonder problemen. Ook toen ik vanaf juni vorig jaar vaker en langer ging lopen was er geen vuiltje aan de lucht. Interval trainingen, hills, ‘long runs’: het maakte allemaal niets uit, ik was niet te stoppen. Mijn lichaam leek onverwoestbaar. Geregeld hoorde of las ik over andermans blessures; mijn ‘Rotterdam marathon runbuddy’ was zelfs eens twee jaar uit de running door een achillespees die niet mee wilde werken.
Ik heb mijn ‘hardloopcarrière’ heel rustig opgebouwd. De eerste 2,5 jaar liep ik vrijwel nooit meer dan twee keer per week. Het eerste jaar heb ik denk ik standaard rondjes van 5 a 6 kilometer gelopen. Pas in het tweede jaar bouwde ik de afstand heel langzaam op. Onder andere door deze aanpak (die totaal niet bewust was; het is gewoon zo gelopen) kreeg ik het idee dat blessures minder snel vat op mij zouden krijgen. Misschien is dat ook wel zo: ‘minder snel’ klopt wellicht ook enigszins maar je voelt het al aankomen: op een gegeven moment was ook ik aan de beurt. En ergens wist ik al die tijd dat ook dit bij het hardlopen hoort. Bijna iedereen krijgt vroeg of laat met een blessure te maken.
IMG-20160428-WA0011
Ik weet precies waar het bij mij mis is gegaan. Twee weken na de marathon van Rotterdam stond er een training bij Phanos op het programma. We wisselden een pittige hills training af met core training. Te snel heb ik te intensief gelopen. De dag erna voelde ik al dat er iets niet lekker ging met mijn linker knie. Eerst was er nog een zeer korte fase waarin ik dacht dat het best mee kon vallen maar toen ik op een gegeven moment echt moest gaan wandelen tijdens het hardlopen, wist ik dat ik de pijn serieus moest nemen.
Meteen bezocht ik de fysiotherapeut die niet echt wat kon vinden. Zij hield het op ‘overbelasting’ van de bilspier waardoor ik ga ‘hangen’ in mijn bovenbeen die op zijn beurt aan mijn knie trekt. Ik vermoed zelf inmiddels dat ik een lopersknie heb. Al zal dat dan in de beginfase zijn maar wat ik erover lees, herken ik. De fysio heb ik een aantal weken bezocht; inmiddels hebben we afgesproken dat ze even niet behandelt maar dat ik terug moet komen als er geen verbetering is. Gelukkig is die er wel! En dat is wat ik met jullie wil delen:
Ik begrijp dat de ene blessure de andere niet is en dat iedereen anders in elkaar zit. Toch wil ik graag mijn tips delen als het gaat om blessures die niet heel ernstig zijn (ik snap dat je met afgescheurde banden of gebroken botten niets kan met deze tips 😉 )

  • Bezoek een professional zoals een sportarts of fysiotherapeut
  • Hoe moeilijk het ook is: als het advies is om even NIET te trainen of veel minder, doe dat dan. Ik zit al weken met kromme tenen omdat ik loopafspraken en leuke wedstrijden en trainingen heb moeten afzeggen maar ik zie wel dat het helpt! Mijn klachten zijn stukken minder
  •  Probeer tijd te nemen om regelmatig met een foam roller (en eventueel de bijbehorende instructies op You Tube) aan de slag te gaan
  • Als je in de positie zit om het te kunnen doen: laat je masseren. Ik heb een masseuse gevonden die mijn bilspier en de peesplaat in mijn bovenbeen flink aanpakt waardoor de boel doorbloed blijft: dat helpt!
  • Doe alternatieve trainingen: zo houd ik zelf ook erg veel van wielrennen: dat ga ik komende week dus doen in plaats van hardlopen. Daarnaast blijf ik planken en squats doen om mijn core sterk te houden (ook zwemmen is een goed alternatief, helaas heb ik daar minder lol in)
  • Luister naar je lichaam. Super afgezaagd vind ik deze tip maar het is gewoon een ouderwetse wijsheid. Zodra ik momenteel tijdens het lopen wat voel, begin ik te wandelen of stop ik de run.

Schermafbeelding 2016-06-12 om 21.17.26
Vandaag kon ik 9 kilometer pijnvrij lopen. Dat lijkt heel wat maar over 2 weken wil ik heel graag mijn onderdeel doen tijdens de relay van de Ican Amsterdam Triatlon. Samen met een wielrenner en een zwemmer vorm ik een team waarmee we een halve triatlon doen (90 kilometer wielrennen, 1,9 kilometer zwemmen en voor mij dus 21 km hardlopen). Voordat ik een stortvloed aan advies krijg 😉 : wat niet gaat, gaat niet dus UITERAARD doe ik het niet als mijn knie er niet klaar voor is. Ik ga er echter alles aan doen om van de partij te zijn. Al was het maar om mijn lief te kunnen verslaan die in 1 van de andere deelnemende teams zit als zwemmer !