De dag die je wist dat zou komen

20160609_121538Maand in maand uit rende ik dat het een lieve lust was. Dat deed ik zo’n 3,5 jaar zonder problemen. Ook toen ik vanaf juni vorig jaar vaker en langer ging lopen was er geen vuiltje aan de lucht. Interval trainingen, hills, ‘long runs’: het maakte allemaal niets uit, ik was niet te stoppen. Mijn lichaam leek onverwoestbaar. Geregeld hoorde of las ik over andermans blessures; mijn ‘Rotterdam marathon runbuddy’ was zelfs eens twee jaar uit de running door een achillespees die niet mee wilde werken.

Ik heb mijn ‘hardloopcarrière’ heel rustig opgebouwd. De eerste 2,5 jaar liep ik vrijwel nooit meer dan twee keer per week. Het eerste jaar heb ik denk ik standaard rondjes van 5 a 6 kilometer gelopen. Pas in het tweede jaar bouwde ik de afstand heel langzaam op. Onder andere door deze aanpak (die totaal niet bewust was; het is gewoon zo gelopen) kreeg ik het idee dat blessures minder snel vat op mij zouden krijgen. Misschien is dat ook wel zo: ‘minder snel’ klopt wellicht ook enigszins maar je voelt het al aankomen: op een gegeven moment was ook ik aan de beurt. En ergens wist ik al die tijd dat ook dit bij het hardlopen hoort. Bijna iedereen krijgt vroeg of laat met een blessure te maken.

IMG-20160428-WA0011

Ik weet precies waar het bij mij mis is gegaan. Twee weken na de marathon van Rotterdam stond er een training bij Phanos op het programma. We wisselden een pittige hills training af met core training. Te snel heb ik te intensief gelopen. De dag erna voelde ik al dat er iets niet lekker ging met mijn linker knie. Eerst was er nog een zeer korte fase waarin ik dacht dat het best mee kon vallen maar toen ik op een gegeven moment echt moest gaan wandelen tijdens het hardlopen, wist ik dat ik de pijn serieus moest nemen.

Meteen bezocht ik de fysiotherapeut die niet echt wat kon vinden. Zij hield het op ‘overbelasting’ van de bilspier waardoor ik ga ‘hangen’ in mijn bovenbeen die op zijn beurt aan mijn knie trekt. Ik vermoed zelf inmiddels dat ik een lopersknie heb. Al zal dat dan in de beginfase zijn maar wat ik erover lees, herken ik. De fysio heb ik een aantal weken bezocht; inmiddels hebben we afgesproken dat ze even niet behandelt maar dat ik terug moet komen als er geen verbetering is. Gelukkig is die er wel! En dat is wat ik met jullie wil delen:

Ik begrijp dat de ene blessure de andere niet is en dat iedereen anders in elkaar zit. Toch wil ik graag mijn tips delen als het gaat om blessures die niet heel ernstig zijn (ik snap dat je met afgescheurde banden of gebroken botten niets kan met deze tips 😉 )

  • Bezoek een professional zoals een sportarts of fysiotherapeut
  • Hoe moeilijk het ook is: als het advies is om even NIET te trainen of veel minder, doe dat dan. Ik zit al weken met kromme tenen omdat ik loopafspraken en leuke wedstrijden en trainingen heb moeten afzeggen maar ik zie wel dat het helpt! Mijn klachten zijn stukken minder
  •  Probeer tijd te nemen om regelmatig met een foam roller (en eventueel de bijbehorende instructies op You Tube) aan de slag te gaan
  • Als je in de positie zit om het te kunnen doen: laat je masseren. Ik heb een masseuse gevonden die mijn bilspier en de peesplaat in mijn bovenbeen flink aanpakt waardoor de boel doorbloed blijft: dat helpt!
  • Doe alternatieve trainingen: zo houd ik zelf ook erg veel van wielrennen: dat ga ik komende week dus doen in plaats van hardlopen. Daarnaast blijf ik planken en squats doen om mijn core sterk te houden (ook zwemmen is een goed alternatief, helaas heb ik daar minder lol in)
  • Luister naar je lichaam. Super afgezaagd vind ik deze tip maar het is gewoon een ouderwetse wijsheid. Zodra ik momenteel tijdens het lopen wat voel, begin ik te wandelen of stop ik de run.

Schermafbeelding 2016-06-12 om 21.17.26

Vandaag kon ik 9 kilometer pijnvrij lopen. Dat lijkt heel wat maar over 2 weken wil ik heel graag mijn onderdeel doen tijdens de relay van de Ican Amsterdam Triatlon. Samen met een wielrenner en een zwemmer vorm ik een team waarmee we een halve triatlon doen (90 kilometer wielrennen, 1,9 kilometer zwemmen en voor mij dus 21 km hardlopen). Voordat ik een stortvloed aan advies krijg 😉 : wat niet gaat, gaat niet dus UITERAARD doe ik het niet als mijn knie er niet klaar voor is. Ik ga er echter alles aan doen om van de partij te zijn. Al was het maar om mijn lief te kunnen verslaan die in 1 van de andere deelnemende teams zit als zwemmer !

 

 

 

 

23 gedachtes over “De dag die je wist dat zou komen

  1. Heel verstandig Hedwig om het weer rustig op te bouwen. Fijn dat het nu een stuk beter gaat en hoop natuurlijk dat het gaat lukken met de Triatlon v.w.b. jouw loopgedeelte. Jouw verhaal weer met plezier gelezen. Veel succes gewenst.

    Liked by 1 persoon

  2. I feel your pain.. Knap van je dat je rust neemt en evenementen afzegt. Dat is zo ontzettend moeilijk om te doen, ook al weet je dat het voor het goede doel (herstel) nodig is.
    Afgelopen zaterdag stond ik langs de zijlijn van de halve marathon van Zwolle een vriendin aan te moedigen. Het is dat ik mijn startbewijs had verkocht anders had ik toch zo meegedaan.. Heb zelfs nog overwogen om (nadat ik mijn eigen startbewijs had verkocht) alsnog een startbewijs van iemand anders te kopen. Kortom?! Ik vind je heel dapper! Hou dit vast en ik ga heel hard voor je duimen dat het lukt om de halve triatlon te doen 🙂

    Liked by 1 persoon

    • dank je wel Marleen! Ja het is ook lastig: dan zie je naderhand allemaal leuke foto’s van het evenement en je hoort de verhalen… maargoed: mijn tijd komt weer! En de jouwe ook 😉 !

      Like

  3. O jee, dat is vervelend. Doe voorzichtig. Je kunt beter een weekje extra niet lopen dan een dag te vroeg beginnen. Helaas spreek ik uit ervaring. Mijn portie blessures heb ik wel gehad en van te vroeg beginnen weet ik alles af. Wordt wat dat betreft maar geen ervaringsdeskundige. Herstel ze…

    Liked by 1 persoon

  4. Vervelend voor jou maar gaat je idd wel lukken, maar blijf naar je lijf luisteren. Want beter even niet lopen dan langer uit de running zijn door blessure die niet voldoende hersteld is. Suc6 met je Triatlon hoor.

    Liked by 1 persoon

  5. Blijf altijd luisteren wat je lichaam aangeeft, met duursporten is dat heel belangrijk. Nu herstellen en weer langzaam gaan opbouwen. Elke atleet komt dit tegen, een blessure waar je niet op rekent. Neem van mij aan in de ruim 50 jaar ervaring als hardloper en op 29 mei 2016 mijn 440.000 km gelopen te hebben dat ik ook soms een blessure had waar ik niet blij van werd om een blessure te hebben, maar steeds weer terug gekomen met raad en de juiste trainingen. Daarom doe het rustig aan, bezoek de fysio, neem raad aan van de trainer en ga bij jezelf te rade hoe, wat en waarom. SUCCES.

    Henk van Roon

    Liked by 1 persoon

  6. Ik heb het zelfde gehaad, ook na Rotterdam. Ik ben op 29 mei weer begonen met lopen. tot nu toe 4 runs gedaan op rustige tempo’s 5km 7km 10km 7km. Deze week wil ik nog 2x lopen en volgende week 1x. Na Rotterdam heb ik veel gezwommen en gefietst. Ik heb geen pijn maar vind 21km veel op dit moment, dus ik ga de Olympic ipv de halfe doen en in juli neem ik weer volleidige rust wat hatdloop betreft. Succes!

    Liked by 1 persoon

  7. Blessure hebben is zo vervelend! Heb het ook al een paar keer meegemaakt. Na de roparun had ik echt een flinke herstelperiode nodig. Ik heb goed baad bij osteopathie. Laat me daar met regelmaat – ook zonder klachten – ‘reviseren’. Hoop dat je klaar zult zijn voor jouw onderdeel van de triathlon. Wat leuk om dat in estafettevorm te doen. Wist van dat bestaan niet af.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s