1621832_10152258954547152_1749162990_nAls het gaat om sociale media ben ik absoluut geen early adopter te noemen. Ooit begon het voor mij met ‘Hyves’. Mijn ruim 8 jaar jongere nichtje nodigde me er  op een dag voor uit. Met gezonde tegenzin -maar met liefde voor haar- accepteerde ik mijn eerste stap binnen de wereld die kan bestaan naast het echte leven. Toen ik er net een beetje de lol van in begon te zien was Hyves inmiddels alleen nog populair onder kinderen en ouderen. Hipsters (die toen nog niet zo heetten) spuugden er al lang op: een platform waar vooral je moeder, tantes, jongere broertjes en oma’s op rond snuffelen; YUK!
Nee, dan ‘Facebook’: dat was het helemaal! Ik hoorde er voor het eerst over toen ik voor mijn werk regelmatig in het buitenland actief was. Tijdens een bezoek aan ons kantoor in the UK, waren een paar collega’s zich wel heel erg blij aan het maken over iets. Bij navraag bleek dat iemand die zij kenden wat heftigs op ‘Facebook’ had geplaatst. Facebook? Ik had er werkelijk nog nooit van gehoord. Dat lag deels aan het feit dat het in Nederland nog amper gebruikt werd maar toen dat eenmaal het geval was, heeft het nog heel lang geduurd voordat ik een account aanmaakte. En nu ik er al jaren wel 1 heb, ben ik behoorlijk ouderwets in het gebruik ervan. Op een paar uitzonderingen na ben ik er namelijk alleen bevriend met mensen die ik ‘in het echt’ ook ken. Regelmatig krijg ik ‘vriendschapsverzoeken’ van mensen die ik nooit de hand schudde. Ik bedoel er niets vervelends mee maar die verzoeken accepteer ik niet (zoals gezegd: op een uitzondering na). Ik vind Facebook vooral een super medium om contact te houden met vrienden en elkaars leven een beetje te volgen in een fase van het leven waarin je door te volle agenda’s elkaar veel te weinig live kan zien. En ik ben dol op grappige posts die eigenlijk juist nergens over gaan. ‘Ik Facebook’ vooral op de w.c. en op andere ‘verloren’ momenten zoals wanneer ik sta te roeren in een pan spaghetti. Kortom: mijn Facebook-gebruik is prima: geen vuiltje aan de lucht 😉
Schermafbeelding 2016-06-15 om 09.22.12
…Soortgelijke verhalen kan ik vertellen over mijn kennismaking met Twitter (5 jaar geregistreerd maar pas sinds een paar maanden ben ik er echt actief) en Instagram -was tot een jaar geleden een afgeschermd account-. Pas sinds ik ben gaan bloggen heb ik hem veranderd van Hedwig naar RunHedwigRun en ben ik er steeds actiever op.


Sinds ik mijn blog startte, doe ik meer op sociale media. Ik kan nu allemaal kletsverhalen gaan ophangen maar voor een niet onbelangrijk deel komt dat omdat ik het leuk vind als mensen mijn blog lezen en er op reageren. Omdat niet iedereen zin heeft om een wordpress account aan te maken zodat je automatisch bericht krijgt als ik een nieuw blog plaats, laat ik het via allerlei wegen weten als ik wat geschreven heb. Ook kreeg ik ooit de tip van een collega blogger (daar is Mari weer 😉 ) dat ‘men’ het leuk vindt als je op je blog persoonlijke foto’s plaatst. Tot dat moment jatte ik ongegeneerd plaatjes van het Wereld Wijde Web – niet gehinderd door intellectueel eigendomsrecht of wat dan ook-.

Bij gebrek aan een echte fotograaf ging ik dus zelf foto’s maken. Vaak met Instagram; dan verzamel je alles zo leuk bij elkaar. Eerst van de omgeving. Toen van mezelf. Eerst schoorvoetend en vaak op afstand maar inmiddels maak ik zelfs schaamteloze ‘selfies’. Ha ha!! Tijdens het rennen draag ik alleen mascara, raak ik bezweet en zit mijn haar natuurlijk als een idioot; daar veranderd geen filter wat aan. Toch is het leuk om soms een kleurtje toe te voegen of om juist zwart-wit te kiezen voor het effect. Het is een feit: door mijn blog ben ik ook veel meer te vinden op de wegen van ons ‘second life’
Ik zou trouwens een heel blog kunnen wijden aan mijn verbazing over wat er ‘geliked’ wordt op Instagram (soms krijgen mensen er 400 likes voor een foto van hun ontbijt en dan heus geen mooi ontbijt maar een glaasje met een shake-je ofzo erin) …Maar dat doe ik niet: smaken verschillen en wat ik oninteressant vind, vinden anderen duidelijk hartstikke leuk of andersom. 

Wat ik helaas constateer is dat ik vind dat ik te veel tijd ben gaan stoppen in -met name- Instagram. Ik groeide in korte tijd van 90 naar 522 volgers. Dat zijn mensen die je foto’s regelmatig een like geven. Mijn probleem is dat ik dan vind dat ik dat terug moet doen. En dat kost me te veel tijd…. Als ik eenmaal begin met het bekijken van andermans foto’s (die ik dus ook echt leuk vind!) ben ik voor ik het weet veel te lang bezig met mijn telefoon of computer.  Het maakt me soms A-sociaal. dan zit ik met mijn lief op de bank en ben ik ‘aan het liken’ terwijl we een gesprek voeren. Hetzelfde gebeurt te vaak als mijn kinderen eigenlijk de aandacht verdienen.
Ik heb me dus voorgenomen om in deze jaren, waarin anderen mijn aandacht verdienen, bewuster om te gaan met sociale media. Als ik straks meer tijd heb (na mijn pensioen ofzo 😉 ) dan ga ik het inhalen en like ik erop los ha ha! Tot die tijd zal ik blijven bloggen en bijbehorende (instagram)foto’s maken  en daarover posten….En uiteraard ook andermans ‘dingen liken’ maar net even wat bewuster.
Like you! 😉