IMG-20160626-WA0006Het volbrengen van een triatlon is in mijn ogen bovenmenselijk. Je zwemt eerst 3,8 km gevolgd door het fietsen van 180 km en tenslotte loop je nog een marathon: 42,195 km.
Dat is niet voor iedereen weggelegd. Gelukkig is er ook nog de Halve Triatlon waarbij je logischerwijs ‘maar’ de helft van die afstanden aflegt (en de Olympische waarbij alles een kwart van de afstanden is). Voor atleten die niet alle drie de disciplines onder controle hebben, is de ‘Relay’ bedacht: ieder onderdeel wordt dan door een ander persoon gedaan: je doet dus mee als team.
Nu hoor ik je denken: ‘oh op die manier is het een eitje!’….Snap ik; dacht ik namelijk ook. Maar als je aan de ICAN Amsterdam triatlon meedoet, blijkt niets minder waar. Dit is namelijk een triatlon met extra onderdelen om het je niet te gemakkelijk te maken. 
Gisteren stonden we met twee teams klaar voor de Halve Triatlon Relay. Team ‘niet omdat het moet’ werd gevormd door lief en twee vrienden. Ik vormde met twee andere vrienden ‘maar omdat het kan’. Al voordat we nog maar 1 meter gefietst, gezwommen of gerend hadden, werden we al een beetje uitgedaagd. Bij inschrijving werd het inschrijfgeld namelijk niet 1 maar 3 keer van onze rekeningen afgehaald en het kostte wat mailtjes om ons geld terug te krijgen. Ook werd op de dag van registratie nog eens een keer extra het bedrag voor de triatlon licentie ingehouden dat we bij inschrijving al voldaan hadden. Men probeerde waarschijnlijk te checken of wij wel ‘scherp’ genoeg waren om mee te doen. Door die test zijn we eigenlijk niet gekomen -de tweede keer te veel betalen hebben we niet opgemerkt- maar gelukkig is iedereen dat ontgaan! Daar hadden we even geluk!

Met enige vertraging gingen onze zwemmers van start. Dat zou eigenlijk op volgorde van geslacht en leeftijd gaan maar om dit eenvoudige onderdeel wat interessanter te maken, gooide de organisatie de volgorde een beetje om. De zeer ervaren mannen (die ook wel wat ouder zijn, laten we zeggen 50+) en een groep dames die normaal gesproken later starten, werden voor de jongere zwemmers uitgestuurd zodat deze relatief snellere atleten om hun voorgangers heen / ertussendoor moesten zwemmen. Zo werd dit onderdeel toch nog best een uitdaging! Goed gevonden van de organisatie! Als extra-tje hadden ze het finish punt ergens anders gemaakt dan van te voren op het kaartje werd aangegeven; start en finish lagen namelijk ineens op ongeveer hetzelfde punt. Wonder boven wonder kwam de zwemmer uit mijn team als eerste uit het water! In de transitie ruimte waar hij onze chip door moest geven aan onze wielrenner, kon hij onze fietser niet vinden. Hoe hij ook riep, het mocht niet baten: niemand van de organisatie was er om hulp te bieden. Ik dacht: dan ren ik snel naar het gebied waar onze fietser wacht en waarschuw ik hem maar ik werd door een zeer ijverige vrijwilligster tegen gehouden; zij deed haar werk uitstekend! Helaas was zij niet bereid om onze zwemmer dan zelf een handje te helpen. Met enige vertraging kon onze wielrenner dan toch vertrekken; we lagen toen nog steeds op kop. Ook lief was snel uit het water en omdat ik inmiddels doorhad dat we extra obstakels opgeworpen kregen, kon ik nu anticiperen op deze gebeurtenis: lief kon zo wel direct de chip aan ‘zijn’ wielrenner overdragen.

Zoals op de afbeelding hierboven te zien is, was van te voren aangegeven dat de wielrenners 3 rondes moesten afleggen om zo in totaal 90 km te fietsen. Joop, de fietser uit mijn team had er de vaart lekker in met gemiddeld 34 km per uur. Hij lag nog steeds eerste bij de Relay toen de organisatie gedacht moet hebben; ‘voor die man gaat het te makkelijk!’ Ze hadden de avond ervoor als verrassing bedacht dat men niet 3 maar 2 rondjes moest fietsen. Daarvoor hadden ze het parcours dan ook even omgelegd (waardoor men te maken kreeg met gevaarlijke, zanderige bochten); niets is de ICAN organisatie te veel!. Over dit alles werd in zeer beperkte mate en op het allerlaatste moment gecommuniceerd, anders zou het verrassingseffect tenslotte wegvallen! Onze beide wielrenners wisten van niks hoewel onze Joop de plattegrondjes en dergelijke in ieder geval zeer goed bestudeerd had. Hij werd na zijn twee rondjes echter niet geleid naar de weg terug naar Amsterdam… nee hij mocht zo’n 37 kilometer extra fietsen. De halve afstand was namelijk van 90 naar 80 km gegaan (waardoor niemand van de deelnemers dus kan zeggen dat hij of zij een Halve triatlon heeft gedaan) maar onze Joop liet men 117 km fietsen. Als je het parcours niet kent (omdat het veranderd is) kan het verkeren dat je pas te laat beseft wat er gebeurd is. Deze horde werd niet alleen door amateurs verkeerd genomen. Nee -onder andere- ook de pro die op een zeker moment tweede lag en dus in aanmerking kwam voor prijzengeld, overkwam hetzelfde. Hij is gestopt.

Zo niet onze Joop: hij fietste dapper door naar mij. Ik stond een uur te lang op Joop te wachten want de organisatie vertelde mij uiteraard ook niet over de grote surprise party die bij het fietsen had plaatsgevonden. (gelukkig hadden ze voor de lopers ook wat geinige testjes bedacht; 21 kilometer hardlopen is op zichzelf geen uitdaging. Dat weet iedereen). Omdat het een behoorlijke chaos was bij de overgang van het fietsen naar het lopen en twee vrijwilligersmeisjes niet helmaal wisten wat de bedoeling was, ben ik daar maar een beetje gaan helpen. Die meisjes, daar hadden ze trouwens ook wat grappigs voor bedacht: de shirts die de organisatie hen zou geven om herkenbaar te zijn, gaven ze niet. Verder vermoed ik dat de vrijwilligers opgedragen hadden gekregen om op bijna alles: ‘dat weet ik niet’ te antwoorden, gewoon om het voor ons een beetje spannender te maken.
Toen ik al bij mijn stadsfiets klaarstond om naar onze zoon en  zieke dochter te gaan waarvoor we oppas hadden geregeld, maar waarvan ik dacht: dan toch maar naar huis om zelf voor ze te zorgen, hoorde ik lief roepen dat Joop er was! Ik was super opgetogen: YES! ook ik mocht toch nog aan deze extreem lastige triatlon deelnemen! 

Je ziet op de foto hoe ik loop te shinen! De vreugde spat eraf! Extra motiverend was dat door het fietsavontuur wij inmiddels laatste lagen. Ik had dus veel hazen voor me en het parcours was heerlijk leeg waardoor ik alle ruimte had! We moesten 2 rondjes van 10,5 km lopen. Na ronde 1 werd ik door een vrijwilliger tegengehouden voor een test: hij riep heel hard en dwingend dat ik naar links moest voor de finish. Ik gaf aan dat ik nog een rondje moest omdat ik de Halve deed en niet de Olympische. Maar de jongen gaf zich niet gewonnen: hij testte mijn ruggengraat nogmaals. Gelukkig slaagde ik: ik liep verder voor de tweede ronde. Collega loper Robin bracht het er -alhoewel hij inmiddels uiteraard ver op mij voor lag- veel slechter vanaf: hij finishte na 1 ronde, besefte wat er gebeurd was, wilde verder lopen maar de organisatie zei: ‘ah joh, hier heb je je medaille’. Robin is echter een heel raar type. Daarom gaf hij de medaille terug en rende ook hij de tweede ronde. 
Ik kreeg nog een extra uitdaging: een heel deel van het parcours had men publiek op mijn route gezet zodat ik er niet langs kon. Om mijn flexibiliteit uit te dagen, waren vrijwilligers en organisatie afwezig zodat ik dit zelf moest aanpakken! Was super spannend! Maar ook dat is goed gegaan! Als klap op de vuurpijl bleek dat de hardlopers geen 21 maar 16 km hebben gelopen. Oftewel: niemand heeft deze Halve Triatlon volbracht. Vooral voor alle buitenlandse deelnemers die een heel eind gereisd hebben en atleten die graag eens een Halve in ‘hun eentje’ wilden volbrengen is dit tof! Nu kunnen ze het nog een keer doen! Uiteraard raad ik aan om dan een saaie triatlon te kiezen waarbij je gewoon 1,9 km zwemt, 90 km fietst en 21 km hardloopt…