IMG_20160704_125823Vorige week ontving ik een mailtje uit Duitsland. Of ik al wel aan het trainen ben geslagen voor de BMW Berlin Marathon was de vraag die men erin stelde. Uh… nee…eigenlijk nog niet. Is het alweer zover dan? Het is vrij gebruikelijk om in een week of 12 naar de 42,195 kilometer toe te trainen. Dus toen ik mijn agenda gebruikte om weken te tellen kon ik niet anders dan concluderen dat de altijd zo pünkliche Oosterburen het ook nu weer bij het rechte eind hebben. Door de ICAN triatlon, mijn blessure die een aantal weken geduurd heeft en ‘beslommeringen’ die vooral met onze verbouwing/verhuizing te maken hebben, ben ik dit keer minder gefocust op de periode waar ik eigenlijk het meest van houd: het trainen voor de marathon.


Dat schrijf ik nou wel zo makkelijk; in werkelijkheid heb ik de afgelopen tijd iedere dag wel eens aan 25 september 2016 gedacht. Ik heb vooral overwogen hoe ik het dit keer ’t beste aan kan pakken. Omdat ik weg ga uit Amsterdam, vind ik het niet handig om hier te blijven trainen. Phanos heb ik inmiddels vaarwel gezegd en ik hoop me zo snel mogelijk aan te kunnen sluiten bij Gach (Gooise Atlethiek Club Hilversum) al hangt dat dus af van die verbouwing… Doortrainen met Coach German stopt ook op de ‘oude wijze’; de reisafstand naar hem wordt onwenselijk en daarnaast is German ontzettend druk met allerlei activiteiten zoals het organiseren van zijn eigen marathon in Mexico. Ik heb een andere trainer benaderd die me werd aanbevolen maar zij maakt bij voorkeur 3-weken schema’s (vind ik niet prettig) en de aanvullende begeleiding vond ik veel te uitgebreid en prijzig. Het moet wel leuk blijven.
Met een beetje rondvragen en de adviezen van een zeer ervaren marathon loper ben ik uitgekomen op mijn nieuwe trainer. Of eigenlijk trainster: IK. Ik ga het dit keer helemaal zelf doen. Op basis van mijn NYC Marathon en Rotterdam marathon schema’s maak ik zelf een nieuw schema dat volgende week ingaat. Misschien dat ik German incidenteel in kan zetten want hij blijft voor mij uniek. Dat heb ik ook weer gemerkt tijdens het triatlon-debacle. Ik vind het ook wel spannend: stiekem wil ik toch weer wat afsnoepen van de PRACHT-tijd (vind ik zelf) die ik liep in Rotterdam: 3:27:23. Kan ik dat? Ook als ik alles helemaal alleen doe? Ik denk natuurlijk van wel, anders zou ik het niet doen. 

Afgelopen zondag had ik al een mooie eerste ervaring. Ik liep onverwacht in de stad waar ik opgroeide en waar ik ook een deel van mijn ‘volwassen leven’ doorbracht: Arnhem. Na langdurig door en rond Amsterdam gelopen te hebben was een ander decor erg welkom. Ik had -zeer ongebruikelijk- geen muziek bij me en beleefde sinds tijden weer echt intens veel plezier aan het hardlopen. De focus op snelheid en afstand kon ik eindelijk weer eens loslaten en op de cadans van mijn voetstappen en het ritme van mijn ademhaling liep ik te genieten van de prachtige omgeving. En ook nog eens zonder pijn! Wat een kado!
De komende tijd kunnen jullie meelezen hoe het met mijn nieuwe aanpak gaat. Zo bijzonder is het trouwens niet; de meeste mensen trainen zonder trainer…. maar toch: tips zijn altijd welkom!