IMG_20160704_125823
Angsten heeft iedereen. Of het nou gaat om spinnen, de belastingdienst, de tandarts of het ‘je binden’: vroeg of laat loopt ieder mens wel tegen een angst(je) aan. Als kind was ik vooral bang voor het ‘niet tastbare’. Dat begon met slapeloze nachten die werden veroorzaakt door ‘Hetty de heks’. Dit heksje uit een kinderboek (dat toen ik ouder werd eigenlijk een erg grappig type bleek te zijn) maakte dat ik uren te laat in slaap viel en als ik dan eindelijk sliep, werd ik soms badend in het zweet weer wakker want in mijn dromen had Hetty het op mij voorzien.
Hetty werd vervangen door de angst voor geesten. In mijn tienerjaren was het ‘in’ om geesten op te roepen. Zelf hield ik me daar verre van maar het idee dat je ze op kon roepen, suggereerde dat ze echt bestaan en dat maakte mij dan weer super bang.
Weer later werd ik bang om te zakken voor mijn eindexamen op de middelbare school, logischerwijs opgevolgd door de angst voor het niet afronden van mijn  studie. Ik word nog wel eens wakker met het idee: ik heb de kluit belazerd en ben helemaal nooit afgestudeerd; ooit komt iemand er achter! Gelukkig realiseer ik me meestal al snel dat dit niet klopt. Ook de angsten voor slangen en doodgaan zijn mij niet vreemd (je begrijpt dat het idee van doodgaan door een slangenbeet voor mij de ware hel is) Maar daarmee heb je bijna al mijn huidige bangigheden wel te pakken. Bijna. Want er zijn er nog twee waarmee je voor elkaar krijgt dat ik het in mijn broek doe van ellende…Ik word vooral met deze angsten geconfronteerd tijdens het hardlopen:


Het zal eraan liggen dat ik de afgelopen maanden weer veel in de natuur heb hardgelopen… Vlieland, het duingebied bij Santpoort en Zandvoort, de Gooische hei; meer dan normaal liep ik -vaak alleen- in afgelegen gebieden. De eerste keer dat ik besefte wat er aan de hand was, was tijdens een zeer lange duurloop op Vlieland. Ik belandde op een trail in een enorm mooi maar afgelegen en stil gebied. En ineens dacht ik: wat nou als hier ineens een ‘enge man’ tevoorschijn springt? Ik kreeg acuut een ‘unheimisch’ gevoel en de drang om me om te keren, zo snel mogelijk terug naar de bewoonde wereld. Daarna gebeurde het vaker dat dit gevoel me bekroop. Al snel na dat eerste besef, trainde ik in het bosgebied van Vlieland. Een jongen op een mountainbike passeerde me. En weer dacht ik: ‘je bent al best moe van het lopen, er is verder niemand in de buurt…. Wat doe je als hij je grijpt?’. Echt ontspannen lopen was het toen niet meer… De heftigste keer was een paar weken geleden. Ik zou met loopmaatje Petra naar Zandvoort gaan vanuit Amsterdam (32km) maar zij raakte geblesseerd. Dus ging ik alleen. Onderweg volgde ik het fietspad dat eerst langs Halfweg gaat en dan via Haarlem naar Zandvoort. Ik werd uitgescholden door een wat oudere man op een fiets: waarom ik G@*V&#D op het fietspad liep!!!? Tja… er was daar geen voetpad maar hij was al voorbij voordat ik kon reageren. Een stukje verder kon ik ‘de mooie’ natuurroute volgen of op het saaie fietspad blijven. Daar stond ik dan. Wat te doen? Sommige hardloopsters zullen me een aanstelster vinden (het is dat ze dit niet leest maar anders zou Ultrarunner Leonie van der Haak me vermoedelijk vierkant uitlachen: zij liep onlangs 281 kilometer -vaak moederziel alleen!!- door Portugal) … maar Ik koos voor de lelijke route. Waarom? Uit pure angst voor ‘enge mannen’. Toen ik een paar kilometer verderop plotseling werd aangesproken door een jongen op een scooter, die gewoon vriendelijk wilde zijn door me een lift aan te bieden, liep het me bijna dun door mijn hardloopbroek. Mijn pace ging er in ieder geval tijdelijk op vooruit want de adrenaline gierde door mijn lijf… ‘ENGE’ MANNEN: een angst waar ik denk ik niet snel vanaf kom.
Mijn andere angst wordt vertegenwoordigd door de grootste vriend van menig mens. Misschien zullen jullie verontwaardigd reageren dus ik dek me in door te zeggen dat ik toegeef dat er vele soorten zijn die trouw, lief en grappig zijn. Over die ‘vrienden’ heb ik het niet. De dieren die mij aan het huilen kunnen krijgen (echt waar, zo bang ben ik voor ze!) zijn herders, bouviers, rottweilers, bull terriërs en “agressieve honden in het algemeen”. Vanmorgen nog heb ik mijn hardlooproute aangepast omdat een man in het park het nodig vond zijn 3 honden los te laten lopen (mag dat eigenlijk?). Vreselijk: zo’n roedel nerveus draaiende koppen die op je af dreigen te lopen en dan zo’n baasje die niks doet. Zelfs niet als je vriendelijk uitlegt dat je bang bent en of hij zijn hond even wil roepen. Ze lachen je gewoon uit…

Ik ben best benieuwd hoe jullie hier tegenaan kijken. Ben ik onterecht bang? En zo niet: wat kan ik doen om een veiliger gevoel te krijgen? Iemand suggereerde pepperspray maar ik zie mezelf geen lange duurloop doen met zo’n busje in mijn hand. En als je hem ergens anders opbergt is het al te laat als je besprongen wordt door man en/of hond….