img_20160915_124641 Vandaag is het vrijdag 16 september. Over 10 dagen sta ik ergens op de ‘Straße des 17 juni’ in Berlijn aan de start van de BMW Berlin Marathon. Schreef ik in mijn vorige BLOG nog opgetogen dat ik ondanks een ‘niet optimale’ voorbereiding voor een PR ga, inmiddels heb ik volop last van de -voor mij- voor de hand liggende onzekerheid en twijfels.
Het ene moment denk ik aan een PR, het andere vraag ik mij af of ik deze marathon uberhaupt uit ga lopen. Daar doorheen verweven schiet dan ook nog heel vaak door mijn hoofd dat dit niet mijn beroep is. Dat ik loop voor mijn plezier en dat het belachelijk is dat ik zo ambitieus ben. Ik verzin allerlei dingen om me zekerder te voelen (van het her-lezen van ‘Run baby Run’ tot het me voornemen om allerlei gezonde supplementen te gaan slikken). Aan al die dingen kom ik vervolgens niet toe omdat ons leven momenteel gierend druk is.
schermafbeelding-2016-09-12-om-19-32-07
Afgelopen weekend liep ik een halve marathon tijdens de Challenge Almere – Amsterdam triatlon. Waar je bij een (halve) triatlon normaal gesproken zowel zwemt, wielrent als hardloopt, kan je in ‘de relay’ met zijn drieën meedoen waarbij je dan allemaal een onderdeel voor je rekening nemen. Ik vormde een team met Mareille (zwemmen) en Sander (wielrennen). Toen zij hun onderdelen met vlag en wimpel hadden afgerond, was ik aan de beurt. Sander overhandigde mij onze chip, ik deed hem om mijn enkel en sprintte weg om 21 kilometer te gaan lopen. Maar jongens wat was het heet! 28 graden!… Ik moest 3 ronden van 7 kilometer om een plas rennen maar klagen daarover deed ik maar niet want de triatleten die een hele triatlon deden, moesten 6 van deze rondjes om dezelfde plas (nadat ze dus gezwommen en gefietst hadden). Na 5 kilometer begon het al. Ik dacht: ‘hoe ga ik mijn teamgenoten uitleggen dat ik deze halve marathon niet heb uitgelopen?’ … Ik drukte die gedachte weg en rende door maar eigenlijk kwam hij met grote regelmaat vanzelf weer in mijn hoofd terug: ik probeerde het weg denken van deze negativiteit als een psychische training te zien. Uiteraard dacht ik ook aan Berlijn: als ik amper een halve marathon volhoud, hoe ga ik die hele dan lopen? Het zweet gutste over mijn lichaam en ik kreeg overal kippenvel. Voor zover ik me kon herinneren is dat een teken van oververhitting. Door mezelf te koelen met natte sponzen probeerde ik de oververhitting tegen te gaan. Onderweg waren steeds meer atleten aan het wandelen,…

schermafbeelding-2016-09-12-om-19-26-31

Mijn Belgische maat & ik 


5 kilometer voor de finish wandelde een jongen langs de kant. Ik riep ‘come on, run with me!!’ Verbaasd keek hij op maar begon toen toch met me mee te lopen. We spraken Engels met elkaar totdat ik erachter kwam dat hij een Belg is en we in het Nederlands verder gingen. Ik loodste hem naar de finish, waarbij ik onderweg de ‘echte triatleten’ aanmoedigde, en daagde mijn Belgische vriend zelfs uit tot een eindsprint. Op die manier was ik zo afgeleid dat mijn eigen vermoeidheid en hitte even op de achtergrond raakten.  Samen met Sander en Mareille finishte ik in een tijd van 1 uur 44. Verre van een PR maar in deze verschrikkelijke warmte was het best goed. We hadden de halve triatlon in 5 uur en 2 minuten voltooid en werden daarmee 14e van de 41 teams: dat vind ik hartstikke knap! Zeker als je weet dan veel teams uit drie mannen bestonden of uit ‘echte triatleten’ die allemaal hun beste onderdeel uitvoerden.

s’Avonds bleek dat de wespensteek die ik een dag eerder opliep door het hardlopen was geactiveerd. Mijn arm zwol op en leek wel op de arm van Popeye. Het werd zo erg dat ik er toch maar mee naar de huisarts ging die me zware antihistamine gaf. Na 1 pil stond ik behoorlijk te hallucineren en voelde me super slecht. De apotheker had ook gezegd dat het wel 2 weken duurt voordat je lichaam bijtrekt van die pillen. Je begrijpt: toen mijn arm na die ene tablet begon te slinken, ben ik meteen gestopt met de medicijnen. Mijn lichaam heeft geen tijd om bij te komen van die troep!
img_20160911_124058
Omdat het warme weer maar aan blijft houden, heb ik op dinsdag en donderdag op laag tempo gelopen. Eerst met loopmaatje Vivian en later in de week met Petra. Het is fijn om je onzekerheden met andere lopers te kunnen delen. Het relativeert en helpt te kanaliseren. Met Petra hebben we zelfs een prachtig idee uitgewerkt voor haar blog waaraan ze meer tijd wil gaan besteden (lees ‘haar’ mensen! Het is de moeite waard!).
Komend weekend ga ik mijn rustigste Damloop ooit lopen. Samen met Glen, Dorothee en nog wat lopers gaan we heerlijk rustig, genietend naar Zaandam. Daarna begint het echte ‘taperen’ (rustperiode ter voorbereiding op de marathon).
Wish me luck, ….