3 x 42: De marathon van Berlijn… Tijdens.

TIJDENS

schermafbeelding-2016-09-27-om-19-35-59

42 jaar ben ik tijdens het lopen van deze marathon. Dat had ik natuurlijk al even aan zien komen. Dat ik voor elk levensjaar 1 kilometer zou lopen is een eenvoudige berekening. Vlak voor de grote dag ontdekte ik nog iets. Niet alleen ik ben geboren in 1974, ook de BMW Berlin marathon is in dit jaar begonnen. Omdat deze race geen mens is en bij zijn eerste editie daarom meteen 1 was, lopen we dit jaar de 43ste editie (en niet de 42ste) maar deze marathon en ik zijn echt even oud. 3 x 42 dus… hoe magisch wil je het als marathoner hebben?!

Hieraan denk ik als ik op zondag 25 september wakker word van deuren die op de hotelgang dichtslaan. Ik ben niet de enige die straks een blokje om gaat in Berlijn. Het Sorat Ambassador hotel is grotendeels gevuld met mensen die hetzelfde plan hebben. Omdat het pas 6.15 is, grijp ik mijn kans en laat mijn lichaam nog even rusten hoewel er van slapen niets meer komt. Een half uur later stap ik onder de douche en draai het verdere riedeltje af dat nodig is om goed voorbereid aan de start te verschijnen (en ja: too much information maar wat is het toch een gelukje als het lukt om naar de w.c. te gaan voordat zo’n fysiek avontuur echt begint. Dat zijn voor mij details die maken dat ik gerustgesteld aan de start sta).

Gehuld in mijn strijdtenue van die dag en een oude trui die tijdens het wachten in het startvak warmte moet bieden, loop ik richting de U-bahn en pak de metro richting Potsdamer Platz. Samen met hele kuddes marathonlopers wandel ik vanaf daar richting Brandenburger Tor. Een aantal lopers gaan met startnummer en al op de foto voor een restant van ‘De Muur’. Ik ben al zo’n oude doos dat ik in Berlijn was toen de muur net gevallen was. Met 4 HAVO/VWO bezochten we de stad die toen nog vol Trabantjes stond en de muur was er nog voor het grootste deel. De sfeer was toen nog heel anders. Je voelde het gebrek aan vrijheid en openheid die Berlijn nu juist enorm heeft. Het steekt mij dan ook om de collega-lopers zo voor de restanten van deze droevige historie te zien. Maar dat zal aan mij liggen, ze bedoelen er uiteraard niks slechts mee.

Ik vervolg mijn weg. Het is best een flinke wandeling voordat ik mijn startvak bereikt heb. Ik start in wave 1 en blok E. Een dag (of twee?) eerder hebben Nancy en ik ontdekt dat we in hetzelfde blok staan. Nancy ken ik alleen van Instagram en haar BLOG , toch hebben we afgesproken samen te starten en te kijken waar dat ons brengt. Nancy heeft een zwaar jaar met het verlies van haar vader en een blessure achter de rug. Doordat de blokken zo klein zijn, vinden we elkaar makkelijk. Gezusterlijk staan we naast elkaar. Beide realistisch en nuchter maar tegelijkertijd toch gespannen, benieuwd en met onze eigen persoonlijke gedachten. We hupsen wat op en neer om warm te worden totdat het dan echt gaat beginnen. We zeggen nog wat bemoedigende dingen en hop, daar gaan we! Marathon drie is begonnen.

20160925_090332

Het eerste deel van de race is magisch. Misschien besef ik dat nu wel meer dan toen ik er liep. De Straße des 17 juni is prachtig breed en loopt tegen de ‘Siegessäule’ aan: een enorm imposant monument. Nancy en ik hebben de vaart er flink in. We lopen aanvankelijk zo’n 4.20 / max. 4.30 per kilometer en hoewel dat -voor mij- snel is, voelt het goed. In het begin informeer ik soms bij Nancy of ze lekker gaat; dat blijkt zo te zijn alhoewel ze haar achillespees wel in de gaten moet houden.

De temperatuur is dan nog prima, we drinken bij iedere waterpost terwijl we zo goed en kwaad als het gaat blijven rennen. Berlijn flitst langs ons heen en ik probeer bewust te genieten, dingen in me op te nemen maar de volgende dag is deze marathon eigenlijk 1 grote film voor me die ik niet echt in me opgenomen heb. Hoewel ik alleen mijn lief op een gegeven moment in het publiek verwacht, wordt al vrij snel in de race mijn naam en die van Nancy geroepen:  Stefan staat langs de kant! Ook hem ken ik alleen van Instagram maar hij is precies wat ik nu nodig heb! Stefan liep onlangs namelijk 100 kilometer! Dat soort wetenswaardigheden zorgen bij mij voor focus en extra doorzettingsvermogen. Nancy en ik zwaaien vrolijk naar hem en vervolgen onze weg. Bij ongeveer 15 kilometer staat Chiel langs de kant. Michiel ken ik van de NYC Marathon. Hij is een fervent (marathon)loper maar heeft deze hier in Berlijn even overgeslagen. Chiel is hier om een maat aan te moedigen en zo krijg ik ook wat van zijn support. Super leuk!

Bij 21 kilometer geeft Nancy aan dat ze probeert tot 25 kilometer met me mee te gaan en dan iets te vertragen. Ik zeg dat ook ik tegen die tijd vast rustiger moet lopen en dat we dus samen verder kunnen. Vanaf het 23-kilometerpunt ben ik Nancy kwijt (ze heeft vanaf toen inderdaad besloten wat kalmer aan te lopen) en ik ga dus alleen verder. Inmiddels is het behoorlijk warm, ik krijg het zwaarder. Ik loop voor het eerst een marathon zonder muziek. Aan de ene kant loop ik daardoor een mooi tempo maar ik heb (te) weinig afleiding. Mijn lief heb ik slechts 1 keer gezien. Mijn trouwste supporter heeft net zoals in NY en Rotterdam een fiets geregeld en scheurt dit keer door heel Berlijn om me te kunnen aanmoedigen. Bij 28 kilometer heb ik het behoorlijk gehad. Dat is veel eerder dan bij mijn eerste twee marathons. Ik begin te fantaseren over wandelen maar blijf ondertussen op tempo door rennen. Mijn grootste inspiratiebron vanaf dat moment is ultra-marathoner Leonie van den Haak . Zij loopt onmenselijke afstanden, onlangs nog iets van 260 kilometer (!!!) over een trail in Portugal. Ik beeld me in dat ik de eerste 42 kilometer van zo’n onderneming met haar meeloop voor de gezelligheid. Ik mag over 14 kilometer al stoppen. Leonie moet nog 218 kilometer zonder mij dus ik kan maar beter een beetje vrolijk blijven en vooral niet klagen!

Dan nader ik eindelijk het 30-kilometer punt. 30! Dat is voor mij een bijzonder getal omdat ik mijn lief op die leeftijd leerde kennen. Ik denk terug aan die ontmoeting en onze eerste tijd samen. Maar hoe mooi ook: ik kan er geen hele kilometer mee vullen. Te vaak denk ik aan de vermoeidheid en warmte die ik voel. Alsof het zo heeft moeten zijn, staat lief langs de weg. Hij schreeuwt: “Hed!!! Hedje!!! Je zit op koers voor 3 uur 20 !!! “

Dit nieuws heeft, hoe lief bedoeld ook, een negatief effect op me. 3 uur 20 is veel te snel voor mij! Dat kan ik helemaal niet! ‘Dan komt vast de man met de hamer!’ bedenk ik me. Ik krijg er bijna ademhalingsproblemen van maar ik weet me te herpakken. Ik struggle door tot kilometer 36. Weer een highlight in mijn leven: het levensjaar waarin ik voor het eerst moeder werd. Ik denk aan ons stoere ventje en hoe tof hij is. Ik heb iets van hem bij me in mijn flip-belt en krijg kortdurend extra energie van het denken aan hem.

Omdat ik op mijn 38-ste ‘pas’ voor de tweede keer moeder werd, moet ik twee ellendige kilometers wachten voordat ik aan ons lieve meisje mag denken (de achterlijke regels die ik mezelf inmiddels opleg, zijn mij nu een raadsel). Daarna komt het grote niets…. Nog maar 3 kilometer en een beetje maar ze voelen eindeloos. Ik wil niet meer hardlopen. Ik wil wandelen. Of zitten. Of liggen. Naast de dingen waarover ik net schreef, heb ik al sinds kilometer 34 een mantra in mij hoofd: ‘Ik wil naar lief en ik wil bier’. Dit is nogal opmerkelijk omdat ik niet van bier houd. Ik heb ergens gelezen dat je hier na je finish alcoholvrij bier krijgt. Dat bruisende , goudgele frisse beeld, krijg ik niet meer van mijn netvlies. Ik beloof mezelf dat ik bij kilometer 41 mag gaan wandelen. Maar daar aangekomen staat alsof het zo heeft moeten zijn mijn lief weer. Hij schreeuwt: “Finish Strong!!!” 

‘Hey!’ Denk ik; ‘ dat is vast een hint!’ voor het eerst check ik mijn tijden en inderdaad; ik zou nog steeds een PR kunnen lopen! Ik zet nu mijn joker in: mijn trainer bij Phanos toen German afwezig was: René van Ravenzwaaij. Ik pas alles toe dat hij me geleerd heeft: buikspieren aanspannen, bovenlichaam ontspannen, knieën hoog: mooi lopen! Ik zie de opblaasbogen over de weg lopen met daarachter de Brandenburger Tor: de Finish! Ik zet aan en geef wat ik kan. EINDELIJK zit het erop.

 

Ik krijg mijn medaille, pak mijn fotomomentjes, drink van alles (geen bier) en bel lief die ik niet te pakken krijg. Hij blijkt later zijn SIM per ongeluk geblokkeerd te hebben. Ik bel mijn moeder. Wild enthousiast neemt ze op en zegt dat ze zo trots is en dat ik het zo goed heb gedaan. Mijn tijd weet ze niet precies. Het is 3 uur 27 maar de rest weet ze niet. Mijn PR staat op 3.27.23….

Ik lever mijn BIB in en bel met runbuddy Marieke die een ongelooflijke tijd van 3 uur 14  heeft neergezet! Dat zat er al even aan te komen maar dat het haar nu echt is gelukt, is meer dan fantastisch! Ik weet mijn officiële tijd dan nog steeds niet maar met het zo begeerde alcoholvrije biertje in mijn hand besef ik wat ik gedaan heb! Ik heb mijn derde marathon gelopen binnen een jaar tijd! en twee van de drie waren in 3 uur 27! Dat is iets om hoe dan ook mega trots op te zijn en dat ben ik dan ook!

20160925_130602

Dan gaat mijn telefoon…. het is een onbekend nummer….

 

24 gedachtes over “3 x 42: De marathon van Berlijn… Tijdens.

  1. Wouw, het is net alsof ik een spannend boek lees, zo mooi beschreven. Zo trots op je omdat je op momenten dat het echt moeilijk was, je op karakter doorging. Natuurlijk ook een pluim voor Eelco, een geweldige supporter waar je zeker heel veel steun aan hebt om de marathon uit te kunnen lopen. Zo benieuwd naar de afloop. Kan niet wachten.

    Liked by 1 persoon

  2. Hoi Hedwig,

    Een leuk geschreven blog en wat een mooie tijd en je kan volgens mij nog sneller. Tijdens een wedstrijd zijn veel atleten bezig met het lichaam en men denkt aan bepaalde dingen. Daar is niks mis mee maar, een marathon is om te genieten. Mijn oude trainer zei altijd “je mag denken wat je wilt maar tijdens een wedstrijd zijn je gedachten bij jezelf en denkt maar aan één ding de finish, maar blijf wel genieten.” Altijd heb ik dat gedaan wat hij zei, verstand op nul en lopen maar. “Lopen is geen sport maar een manier van reizen(“zei Jan Knippenberg altijd) Je hebt het toch maar weer gedaan op naar Boston 2017.

    Henk van Roon

    Liked by 1 persoon

    • Hoi Henk, Genieten vond ik dit keer best moeilijk omdat ik het een zware marathon vond. Hopelijk is dat in Boston anders. Ik heb zeker wel genoten hoor, de eerste 21 kilometers zeker. Ik ben blij met mijn tijd, er zit wellicht nog meer in…is ook wel leuk om nog wat in het vooruitzicht te houden 😉

      Like

  3. Als dit pas je 3e marathon is, ben je wel een zeer snelle loopster! Ik liep op 11 september mijn 17e marathon en tevens mijn 2e van dit jaar. Ik had weinig lange afstanden getraint. Mijn langste duurtraining was voor deze marathon 22,5 km en liep 3:58 en de marathon van Rotterdam liep ik in 3:54 en had daarvoor als langste duurtraining 27,5 gelopen! Mijn snelste marathon tijd is 3:38 en die liep ik in 2007. Sindsdien ben ik nooit meer onder de 3:40 gedoken. Ik had toen wel meerdere keren meer dan 30 km als lange duurloop gelopen. Mijn doel is om volgend jaar in Rotterdam toch in de buurt van de 3:40 te komen. Op wat voor schema loop jij dan? Ik loop de 10 km op dit moment rond de 47 minuten. En de halve in 1:47. Heb jij nog tips om een snellere tijd op de marathon neer te zetten?

    Liked by 1 persoon

    • Hoi Carina, ik liep dit keer niet echt op een schema. Door drukte ‘deed ik maar wat’. Hiervoor liep ik 3 tot 4 keer per week waarbij ik niet op afstand maar met name op tijd liep. Om sneller te worden is het van belang om afwisselend te trainen en intervals te lopen (dat is mij in ieder geval verteld)… Ik denk dat het je lukt zolang je vertrouwen hebt. Het is mij wel duidelijk dat het psychische deel enorm belangrijk is. Succes!!!

      Like

  4. Wat een prachtig resultaat Hedwig!!
    Mooi verhaal en alle gedachten die door je hoofd gaan tijdens die magische afstand. Zelf liep ik mijn eerste marathon in het jaar dat ik 42 werd 😉
    Jammer dat Nancy en jij de race niet samen uit hebben kunnen lopen, maar het is sowieso een prestatie dat zij de marathon heeft kunnen lopen en dat ook nog in een nette tijd heeft weten te volbrengen.
    Nogmaals gefeliciteerd met je derde marathon finish! Op naar Boston.

    Liked by 1 persoon

    • hey John! Dank je wel! Ja samen met Nancy uitlopen was geweldig geweest maar dat zat er jammer genoeg niet in. Zij gaat echt nog eens wat bijzonders neerzetten als ik zie hoe goed ze liep na alles wat er gebeurd is! Ik ga tot december gewoon vrij lopen en dan begin ik met de voorbereiding op Boston. Laat maar weten als je in november of daarna eens samen kan lopen, kan ik al je kennis opslurpen 😉

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s