TIJDENS
schermafbeelding-2016-09-27-om-19-35-59
42 jaar ben ik tijdens het lopen van deze marathon. Dat had ik natuurlijk al even aan zien komen. Dat ik voor elk levensjaar 1 kilometer zou lopen is een eenvoudige berekening. Vlak voor de grote dag ontdekte ik nog iets. Niet alleen ik ben geboren in 1974, ook de BMW Berlin marathon is in dit jaar begonnen. Omdat deze race geen mens is en bij zijn eerste editie daarom meteen 1 was, lopen we dit jaar de 43ste editie (en niet de 42ste) maar deze marathon en ik zijn echt even oud. 3 x 42 dus… hoe magisch wil je het als marathoner hebben?!
Hieraan denk ik als ik op zondag 25 september wakker word van deuren die op de hotelgang dichtslaan. Ik ben niet de enige die straks een blokje om gaat in Berlijn. Het Sorat Ambassador hotel is grotendeels gevuld met mensen die hetzelfde plan hebben. Omdat het pas 6.15 is, grijp ik mijn kans en laat mijn lichaam nog even rusten hoewel er van slapen niets meer komt. Een half uur later stap ik onder de douche en draai het verdere riedeltje af dat nodig is om goed voorbereid aan de start te verschijnen (en ja: too much information maar wat is het toch een gelukje als het lukt om naar de w.c. te gaan voordat zo’n fysiek avontuur echt begint. Dat zijn voor mij details die maken dat ik gerustgesteld aan de start sta).

Gehuld in mijn strijdtenue van die dag en een oude trui die tijdens het wachten in het startvak warmte moet bieden, loop ik richting de U-bahn en pak de metro richting Potsdamer Platz. Samen met hele kuddes marathonlopers wandel ik vanaf daar richting Brandenburger Tor. Een aantal lopers gaan met startnummer en al op de foto voor een restant van ‘De Muur’. Ik ben al zo’n oude doos dat ik in Berlijn was toen de muur net gevallen was. Met 4 HAVO/VWO bezochten we de stad die toen nog vol Trabantjes stond en de muur was er nog voor het grootste deel. De sfeer was toen nog heel anders. Je voelde het gebrek aan vrijheid en openheid die Berlijn nu juist enorm heeft. Het steekt mij dan ook om de collega-lopers zo voor de restanten van deze droevige historie te zien. Maar dat zal aan mij liggen, ze bedoelen er uiteraard niks slechts mee.

Ik vervolg mijn weg. Het is best een flinke wandeling voordat ik mijn startvak bereikt heb. Ik start in wave 1 en blok E. Een dag (of twee?) eerder hebben Nancy en ik ontdekt dat we in hetzelfde blok staan. Nancy ken ik alleen van Instagram en haar BLOG , toch hebben we afgesproken samen te starten en te kijken waar dat ons brengt. Nancy heeft een zwaar jaar met het verlies van haar vader en een blessure achter de rug. Doordat de blokken zo klein zijn, vinden we elkaar makkelijk. Gezusterlijk staan we naast elkaar. Beide realistisch en nuchter maar tegelijkertijd toch gespannen, benieuwd en met onze eigen persoonlijke gedachten. We hupsen wat op en neer om warm te worden totdat het dan echt gaat beginnen. We zeggen nog wat bemoedigende dingen en hop, daar gaan we! Marathon drie is begonnen.
20160925_090332
Het eerste deel van de race is magisch. Misschien besef ik dat nu wel meer dan toen ik er liep. De Straße des 17 juni is prachtig breed en loopt tegen de ‘Siegessäule’ aan: een enorm imposant monument. Nancy en ik hebben de vaart er flink in. We lopen aanvankelijk zo’n 4.20 / max. 4.30 per kilometer en hoewel dat -voor mij- snel is, voelt het goed. In het begin informeer ik soms bij Nancy of ze lekker gaat; dat blijkt zo te zijn alhoewel ze haar achillespees wel in de gaten moet houden.
De temperatuur is dan nog prima, we drinken bij iedere waterpost terwijl we zo goed en kwaad als het gaat blijven rennen. Berlijn flitst langs ons heen en ik probeer bewust te genieten, dingen in me op te nemen maar de volgende dag is deze marathon eigenlijk 1 grote film voor me die ik niet echt in me opgenomen heb. Hoewel ik alleen mijn lief op een gegeven moment in het publiek verwacht, wordt al vrij snel in de race mijn naam en die van Nancy geroepen:  Stefan staat langs de kant! Ook hem ken ik alleen van Instagram maar hij is precies wat ik nu nodig heb! Stefan liep onlangs namelijk 100 kilometer! Dat soort wetenswaardigheden zorgen bij mij voor focus en extra doorzettingsvermogen. Nancy en ik zwaaien vrolijk naar hem en vervolgen onze weg. Bij ongeveer 15 kilometer staat Chiel langs de kant. Michiel ken ik van de NYC Marathon. Hij is een fervent (marathon)loper maar heeft deze hier in Berlijn even overgeslagen. Chiel is hier om een maat aan te moedigen en zo krijg ik ook wat van zijn support. Super leuk!
Bij 21 kilometer geeft Nancy aan dat ze probeert tot 25 kilometer met me mee te gaan en dan iets te vertragen. Ik zeg dat ook ik tegen die tijd vast rustiger moet lopen en dat we dus samen verder kunnen. Vanaf het 23-kilometerpunt ben ik Nancy kwijt (ze heeft vanaf toen inderdaad besloten wat kalmer aan te lopen) en ik ga dus alleen verder. Inmiddels is het behoorlijk warm, ik krijg het zwaarder. Ik loop voor het eerst een marathon zonder muziek. Aan de ene kant loop ik daardoor een mooi tempo maar ik heb (te) weinig afleiding. Mijn lief heb ik slechts 1 keer gezien. Mijn trouwste supporter heeft net zoals in NY en Rotterdam een fiets geregeld en scheurt dit keer door heel Berlijn om me te kunnen aanmoedigen. Bij 28 kilometer heb ik het behoorlijk gehad. Dat is veel eerder dan bij mijn eerste twee marathons. Ik begin te fantaseren over wandelen maar blijf ondertussen op tempo door rennen. Mijn grootste inspiratiebron vanaf dat moment is ultra-marathoner Leonie van den Haak . Zij loopt onmenselijke afstanden, onlangs nog iets van 260 kilometer (!!!) over een trail in Portugal. Ik beeld me in dat ik de eerste 42 kilometer van zo’n onderneming met haar meeloop voor de gezelligheid. Ik mag over 14 kilometer al stoppen. Leonie moet nog 218 kilometer zonder mij dus ik kan maar beter een beetje vrolijk blijven en vooral niet klagen!

Dan nader ik eindelijk het 30-kilometer punt. 30! Dat is voor mij een bijzonder getal omdat ik mijn lief op die leeftijd leerde kennen. Ik denk terug aan die ontmoeting en onze eerste tijd samen. Maar hoe mooi ook: ik kan er geen hele kilometer mee vullen. Te vaak denk ik aan de vermoeidheid en warmte die ik voel. Alsof het zo heeft moeten zijn, staat lief langs de weg. Hij schreeuwt: “Hed!!! Hedje!!! Je zit op koers voor 3 uur 20 !!! “
Dit nieuws heeft, hoe lief bedoeld ook, een negatief effect op me. 3 uur 20 is veel te snel voor mij! Dat kan ik helemaal niet! ‘Dan komt vast de man met de hamer!’ bedenk ik me. Ik krijg er bijna ademhalingsproblemen van maar ik weet me te herpakken. Ik struggle door tot kilometer 36. Weer een highlight in mijn leven: het levensjaar waarin ik voor het eerst moeder werd. Ik denk aan ons stoere ventje en hoe tof hij is. Ik heb iets van hem bij me in mijn flip-belt en krijg kortdurend extra energie van het denken aan hem.

Omdat ik op mijn 38-ste ‘pas’ voor de tweede keer moeder werd, moet ik twee ellendige kilometers wachten voordat ik aan ons lieve meisje mag denken (de achterlijke regels die ik mezelf inmiddels opleg, zijn mij nu een raadsel). Daarna komt het grote niets…. Nog maar 3 kilometer en een beetje maar ze voelen eindeloos. Ik wil niet meer hardlopen. Ik wil wandelen. Of zitten. Of liggen. Naast de dingen waarover ik net schreef, heb ik al sinds kilometer 34 een mantra in mij hoofd: ‘Ik wil naar lief en ik wil bier’. Dit is nogal opmerkelijk omdat ik niet van bier houd. Ik heb ergens gelezen dat je hier na je finish alcoholvrij bier krijgt. Dat bruisende , goudgele frisse beeld, krijg ik niet meer van mijn netvlies. Ik beloof mezelf dat ik bij kilometer 41 mag gaan wandelen. Maar daar aangekomen staat alsof het zo heeft moeten zijn mijn lief weer. Hij schreeuwt: “Finish Strong!!!” 

‘Hey!’ Denk ik; ‘ dat is vast een hint!’ voor het eerst check ik mijn tijden en inderdaad; ik zou nog steeds een PR kunnen lopen! Ik zet nu mijn joker in: mijn trainer bij Phanos toen German afwezig was: René van Ravenzwaaij. Ik pas alles toe dat hij me geleerd heeft: buikspieren aanspannen, bovenlichaam ontspannen, knieën hoog: mooi lopen! Ik zie de opblaasbogen over de weg lopen met daarachter de Brandenburger Tor: de Finish! Ik zet aan en geef wat ik kan. EINDELIJK zit het erop.

Ik krijg mijn medaille, pak mijn fotomomentjes, drink van alles (geen bier) en bel lief die ik niet te pakken krijg. Hij blijkt later zijn SIM per ongeluk geblokkeerd te hebben. Ik bel mijn moeder. Wild enthousiast neemt ze op en zegt dat ze zo trots is en dat ik het zo goed heb gedaan. Mijn tijd weet ze niet precies. Het is 3 uur 27 maar de rest weet ze niet. Mijn PR staat op 3.27.23….
Ik lever mijn BIB in en bel met runbuddy Marieke die een ongelooflijke tijd van 3 uur 14  heeft neergezet! Dat zat er al even aan te komen maar dat het haar nu echt is gelukt, is meer dan fantastisch! Ik weet mijn officiële tijd dan nog steeds niet maar met het zo begeerde alcoholvrije biertje in mijn hand besef ik wat ik gedaan heb! Ik heb mijn derde marathon gelopen binnen een jaar tijd! en twee van de drie waren in 3 uur 27! Dat is iets om hoe dan ook mega trots op te zijn en dat ben ik dan ook!
20160925_130602
Dan gaat mijn telefoon…. het is een onbekend nummer….