NA.
schermafbeelding-2016-09-28-om-08-47-54
Het is niet alleen een onbekend nummer, het blijkt een Fins telefoonnummer te zijn… Ik hoor gekraak en verder niks. Op de gok vraag ik of het mijn lief is, een tijdje blijft het stil en dan wordt er opgehangen. Of ik heb dit zelf gedaan door mijn beeldscherm met mijn gezicht aan te raken. Een beetje verbouwereerd sta ik om me heen te kijken. Wat nu? Ik hoor de geluiden van een sms die binnenkomt. Het is hetzelfde vreemde Finse nummer. ‘mijn SIM is geblokkeerd. Ik sta op grasveld als je naar buiten komt links op grasveld.’ Gelukkig: het was toch mijn lief. Ik loop het marathonterrein af en kijk om me heen. Er zijn best veel ‘uitgangen’ dus wat lief wil zeggen met ‘als je naar buiten komt’, is mij niet helemaal duidelijk. Ik begin te lopen maar na een paar honderd meter stop ik: ik heb wel even genoeg gelopen. Mijn telefoon gaat weer. Nu is het een onbekend Nederlands mobiel nummer. Weer is het lief, weer valt hij weg maar uiteindelijk weten we een punt af te spreken dat voor ons beide herkenbaar is.
img_20160926_090608
Eindelijk zien we elkaar weer. Lief is enthousiast en hij feliciteert me. Hij probeert voorzichtig te zeggen dat hij vermoedt dat ik geen PR heb gelopen. Ik heb mijn Polar inmiddels gecheckt en vertel hem dat die aangeeft dat ik 43,01 km heb gelopen in 3.27.41… omdat ik niet helemaal helder meer kan denken, vraag ik me af of dat ik de benodigde 42,195 km dan misschien onder de 3 uur 27 minuten en 23 seconden heb gelopen. Lief weet het ook niet maar het maakt niet uit. Ik ben vandaag zo diep gegaan! Ik ben trots dat ik deze marathon heb uitgelopen en voor de tweede keer in 1 jaar binnen de 3 uur 27 want dat is zeker. Ik zeg dat als iemand voortaan een pacer nodig heeft voor 3 uur en 27 minuten ze mij wel kunnen bellen. Hoe krijg ik het voor elkaar? twee keer bijna dezelfde tijd! Iets later blijkt dat ik 4 seconden tekort ben gekomen. Ik heb een ‘Michel Butter-tje’ gedaan, al zijn de gevolgen voor mij totaal anders: Ik ben ontzettend blij en trots en loop te shinen van oor tot oor!
img-20160925-wa0021
Als ik later bij lief achter op de fiets over de straten van Berlijn rijd, krijg ik dat deuntje van ‘Turks Fruit’ in mijn hoofd. Ik ben Monique van de Ven, lief is Rutger Hauer. De zon schijnt nog steeds uitbundig en nu vind ik dat heerlijk! We passeren de vele marathonlopers die nog op weg zijn richting de Finish. Ik ben zo blij dat ik het achter de rug heb! Met medelijden zie ik mijn collega’s worstelen over de wegen van deze mooie stad. Ik moedig ze aan, steek mijn medaille in de lucht waarmee ik ze probeer te motiveren: Jullie krijgen hem zo ook! Maar ik zie ze denken: pleur op! En gelijk hebben ze!
Ik douche koud, lief masseert daarna mijn stramme benen (ja ja: ik ben een bofkont! I know!) en ondertussen stromen de sms-jes en whatsapp-berichten binnen. Wat bijzonder dat mensen ook bij een derde marathon nog zo meeleven! Ik ben me er van bewust dat veel vrienden en familie de passie voor hardlopen niet delen, des te liever dat ze mij dan toch zo steunen! De opvallendste support krijg ik de volgende ochtend bij het uitchecken: een super lieve kaart van mijn lieve loopvriendin Petra ! Ik ben er gewoon ontroerd door! Heeft ze helemaal opgestuurd naar ons hotel!!! 
20160926_104248
Al sinds vrijdag maak ik onderdeel uit van een paar WhatsApp groepjes met andere lopers. We proberen telkens af te spreken maar het lukt niet goed door slechte wifi-verbindingen en verschillende planningen en schema’s. Voor deze middag had ik gehoopt Marjolein, Sieta, Gaby, Anouk en Marieke nog te zien maar het blijkt in de praktijk niet te regelen. Lief en ik hebben wel kunnen afspreken met onze vrienden die sinds een jaar in Berlijn wonen. De rest van de middag brengen we met hen en hun kinderen door (waardoor ik de mijne meteen mis) op een terras waar ik alweer een alcoholvrij biertje bestel. We sluiten onze avond af met een diner voor twee bij Umami : wat een fijn restaurantje is dat!!
20160925_205135
In de krant zit de volgende ochtend een complete bijlage over de marathon. Ik zoek mezelf in de lijst met uitslagen en blijk 475ste geworden te zijn. Totdat Gaby mij er later op wijst dat dit ‘475ste vrouw’ is, denk ik dat ik deze ranking heb gehaald in de totale deelnemerspopulatie van zo’n 42000 lopers. Ha ha!!! Je kan jezelf maar beter een beetje ophemelen of niet he?! Ach 475-ste vrouw is ook geweldig! Helaas weet ik niet hoeveel vrouwen er precies mee deden.


 
En voor wie wil weten wat mijn antwoord zaterdagavond was op de vraag van lief: …
Ik zei dat het alle kanten op kan gaan, dat ik door onze verhuizing en de drukte in het algemeen niet zo goed heb kunnen trainen als voor Rotterdam (ik heb zelfs aanzienlijk minder kilometers gelopen). Dat ik nu voor het eerst zonder trainers zoals German of René heb gewerkt. Dat ik bijna drie maanden met een knie-blessure moest dealen. Dat in acht nemende kan het een tijd worden van 3 uur 45 of ‘slechter’.
Maar ik zei ook: ik voel dat ik het kan, ik ben zo stabiel in mijn hoofd: dat is volgens mij echt heel belangrijk. Ik ben trots dat ik heb geprobeerd het helemaal alleen te doen. Ik heb ‘mijn mensen’ in mijn hoofd. En ja Sunny Schippers: daar ben je dan want al besef je het misschien niet: jouw tips en berichtjes hebben mij echt geholpen! Het is dat je zelf zo geniet van Marathons lopen en ervoor trainen, anders zou je daar wat mee moeten doen.
De avond voor de marathon vulde ik dit tooltje in op aanraden van Hans Nijenhuis (auteur van RunBabyRun). Dat zegt denk ik alles. Tot Boston!!!!
screenshot_20160924-222945