Het ligt meer in mijn  aard om te beginnen met ‘beste’ of misschien zelfs ‘geachte’ maar dan valt mijn ‘blog-brief’ niet zo op (en dat is nu juist de bedoeling!). Het is trouwens best aannemelijk dat je lief bent dus… ik waag het er maar op.
Gisteren werd ik wakker met op mijn netvlies iets dat ik de avond ervoor omcirkeld in mijn agenda had zien staan. Ik was niet heel fit want mijn twee kinderen sliepen die nacht bij mij in bed omdat mijn lief op reis is. Ze namen slapend het hele bed in beslag dus dan weet je het wel (of niet wellicht). Any way: Ik bleef ‘het omcirkelde iets‘ obsessief in mijn gedachten houden omdat ik het ondanks mijn vermoeidheid AB-SO-LUUT niet mocht vergeten! Ik focuste erop terwijl ik boterhammen smeerde voor mijn zoon, en beschuit voor mijn dochter, toen ik met ze aan het ontbijten was, toen ik ze hielp met douchen, gevolgd door een uitgebreide aankleed-sessie, om vervolgens zelf een douche te nemen en me aan te kleden maar toen ik op het punt stond dat te doen, las ik via een bericht op mijn telefoon plotseling dat het zover was:
Heel hardlopend Nederland kon zich vanaf dat moment aanmelden om lid te worden van het Asics Frontrunner team Nederland!!! 
Nou krijg je er een maand de tijd voor om de prachtigste sollicitatie ooit in elkaar te zetten. En heb je dus alle mogelijkheden om eens rustig te overwegen wat je op Asics en het Frontrunners-team wilt overbrengen in de hoop dat ze jou uit die (ongetwijfeld) enorme stapel lopers kiezen….  Maar nee hoor; ik kon geen seconde langer wachten en vulde het ‘sollicitatieformulier’ onmiddellijk in. Slechts gehuld in een handdoek, de restjes mascara nog druipend over mijn wangen en met twee kinderen die voortdurend riepen: ‘mamaaaaa, we moeten gaan!!’ slingerde ik mijn meest primitieve motivatie ‘jullie’ kant op. Ik kan het niet teruglezen en weet dus ook niet eens meer exact wat ik heb geschreven. In  grote lijnen wel…
Dat ik zo ontzettend van hardlopen houd, dat het in de afgelopen vier jaar mijn levensstijl is geworden. Dat het me al zoveel gebracht heeft en dat ik -bijvoorbeeld met mijn blog- hoop ook anderen te inspireren. Dat ik vooral zo ontzettend geniet van ‘de weg naar een race toe’. Hoe al die momenten samen voor mij 1 groot avontuur vormen dat samenkomt op D-day. En dat D-day heel prachtig is maar dat ‘the road to’ het allermooist is. Maar eigenlijk doe ik mezelf -en jullie dus ook- dan tekort. Hardlopen is voor mij pure emotie. Het zit soms zelfs zo diep (echt waar!) dat ik er vol van kan schieten. Zowel wanneer een ander iets bereikt binnen deze sport (en dat kan variëren van beginnen met lopen tot het uitlopen van een race) als binnen mijn eigen loopbeleving. Een paar keer heb ik jankend gerend. Van blijdschap (laten we het een aparte vorm van ‘runners high’ noemen) maar ook van woede, teleurstelling of door een inzicht over mijzelf.
(Als ik slim zou zijn, zou ik hier ook nog heel uitgebreid schrijven dat ik nog nooit op andere schoenen heb gelopen dan op die van Asics (ik ben een super trouwe fan). En dat ik mijn Instagram account nog niet zo heel lang geleden pas ‘openbaar’ heb gemaakt waardoor ik er ‘slechts’ 898 volgers heb maar dat deze groep groeiende is. Maar dat vind ik zo sneu… dus dat doe ik maar niet. En het zou pas echt heel sneu overkomen als ik vertel dat ik geïnterviewd ben voor het boek Mama’s marathon van Esther Roelofs dat in het voorjaar uitkomt waardoor ik het team wellicht extra onder de aandacht kan brengen. Dus ook geen woord daarover uiteraard! Oh en dat ik meer dan 10.000 mensen zo ver kreeg om een Petitie voor Michel Butter te tekenen omdat ik vond -en vind- dat hij naar Rio moe(s)t ga ik zeker niet melden… net zoals het feit dat marathon legende German Silva me trainde voor de marathon van New York. ‘Name dropping’ is iets vreselijks en bovenal zou het nogal treurig zijn als je dergelijke dingen nodig hebt om in dat toffe team te komen).
Ik vind het eng om mijn ‘sollicitatie’ naar een plek in het team hier openbaar te maken. Want weet je Robert: dan weten ineens best veel mensen het. En als ik er dan niet bij zit dan voel ik me vast toch even teleurgesteld. Dat is nou eenmaal zo met dingen die ik heel graag wil. Was ik maar enorm ‘zen’ in plaats van een gepassioneerde gedreven loper …
Maargoed: het lopen van mijn eerste marathon in november 2015 vond ik ook spannend. Ook daarvoor ben ik uit mijn ‘comfort zone’ gestapt. En het heeft me alleen maar mooie dingen gebracht…. Dusss.
Lieve Robert, je doet de selectie vast niet zelf. Maar dan weet jíj in ieder geval dat ik meer dan graag een Asics Frontrunner wil worden. De groetjes aan de overige teamleden. Ik hoop je bij de eerste meeting te zien. En zo niet dan snik ik wel even een potje tijdens een long run. Dan is dat ook weer opgelost. En als mensen me vragen of ik er bij zit dan zeg ik gewoon: nèh… daar heb ik het veel te druk voor…