Sinds kort heb ik me aangesloten bij een groepje Belgische/Nederlandse bloggers dat leuke (tenminste dat vind ik) hardloopblogs bundelt op de Facebookpagina RunBloggersRun. Eén van hen ‘vond me’ en vroeg of ik me bij deze club hardlopende schrijvers wil aansluiten… en zo geschiedde. Als je blog RunHedwigRun heet en zo’n groep RunBloggersRun dan kan je ook bijna niet anders. Omdat het een nieuw initiatief is, zijn we nog zoekende naar vorm en inhoud maar ook naar ‘hoe kunnen we samen meer lezers bereiken’. Het is de bedoeling dat mensen die van hardlopen houden en daar ook graag over lezen ons weten te vinden. Trouwens: mensen die alleen van blogs lezen houden en die het niet uitmaakt dat wij eigenlijk voornamelijk over rennen schrijven, zijn ook een welkom publiek.
Hoe dan ook; we hebben inmiddels regelmatig contact over van alles dat met het bloggen en lopen te maken heeft en stellen elkaar ook vragen. Toch leuk als je binnen deze betrekkelijk solitaire hobby’s ‘collegae’ hebt waarmee je van gedachten kan wisselen. Een van de gesprekken ging erover hoe vaak je schrijft en hoe je dat dan in een (vaak) druk leven inpast… Uiteraard kwamen daar wisselende antwoorden op. De een werkt de hele dag en schrijft dan s’avonds tot in de late uren, de ander is flexibel qua werk en past het op een heel andere manier in zijn of haar leven in. Wel werd duidelijk dat een aantal van mijn mede-bloggers net zoals ik- vooral ideeën opdoet tijdens het hardlopen.
Ik gaf aan dat ik vaak plannen voor een blog krijg tijdens het lopen maar dat veel ervan gaandeweg ook weer sneuvelen, dit vaak door het te lang verstrijken van de tijd. Het gesprek met de RunBloggers deed me beseffen dat er een onderwerp is dat me de laatste weken erg bezig houdt en waar ik nog niet over heb geschreven.
PACE – of in correct Nederlands: TEMPO… 
Als je net begint met hardlopen is je tempo nog geen onderwerp dat je erg bezig zou moeten houden. Hooguit het zorgen voor een tempo waarin je de te lopen afstand volhoudt speelt dan een rol… Maar als je wat meer ervaring krijgt of als je bepaalde doelen gaat stellen, wordt dit onderdeel van de sport naar mijn mening van groot belang. Als je je zoals  ik focust op de Marathon dan is onder meer het langdurig kunnen lopen op een laag tempo (in je trainingen) erg belangrijk: dit vergroot je duurvermogen. Bij het lopen van een marathon zijn na een kilometer of 15 je koolhydraten wel zo’n beetje verbrand en gaat je lichaam over op hoofdzakelijk vetverbranding. Vetverbranding kost meer zuurstof met als gevolg een langzamer looptempo. Door de training van de vetstofwisseling zal het lichaam eerder en ook bij hogere snelheid kiezen voor vetverbranding dus besparing van koolhydraten tijdens wedstrijden…
img_20170110_201136_140
Allemaal reuze interessant die theorieën maar ga er in de praktijk maar eens mee aan de slag! Ik loop Coach Tiny’s schema nu 4 weken en het gaat hartstikke goed. Ik heb nog geen dag verzuimd en zijn planning omvat gevarieerde loopvormen. Maar dan steekt wel mijn Pace-probleem de kop op. En dat is niet voor het eerst: ook onder toeziend ook van coach German worstelde ik met mijn tempo’s. De eerste keer dat het bij Tiny heel duidelijkheid werd, was tijdens een Piramideloop (Bij een piramideloop zijn de afstanden of tijden gestructureerd in een piramide. Bijvoorbeeld 1-2-3-2-1(p1) kan betekenen, dat je een bepaald tempo steeds 1, 2 en 3 minuten aanhoudt met dribbelpauzes van 1 min.)Ik begon met warmlopen en vervolgens aan de Piramide in het tempo waarin ik dit moest doen. Ik gebruik een Polar m400 om mijn tijden en pace bij te houden. Normaal is het horloge een prima gadget maar dit keer liet hij me in de steek. Als ik versnelde, duurde het behoorlijk lang voordat mijn Polar dit oppikte, om vervolgens aan het einde van de versnelling ‘plotseling’ te laten zien dat ik inmiddels op een veel te hoog tempo liep. Het is moeilijk uit te leggen maar zie het als een echo: ik kreeg mijn tempo telkens met grote vertraging te zien waardoor ik niet op tijd kon bijstellen. Daarnaast is het (sorry!) rete-irritant om al hardlopend voortdurend op je klokje te kijken. Uiteindelijk had ik dus veel te hard gelopen en misschien klinkt dat tof: als het niet je training is dan wil je dat absoluut niet.
20170112_103200Ook bij mijn duurlopen overkomt het me dat ik echt probeer het lage tempo aan te houden dat ik moet lopen maar dat dit niet goed lukt. In het begin lag het aan mij: ik vind langzamer lopen gewoon moeilijk. Maar inmiddels zie ik dat mijn Polar regelmatig het GPS signaal kwijt is. Dan loop ik in het bos en geeft het horloge aan dat ik niet 5:45/km loop maar 22:29/km… dat is nogal een verschil, bovendien klopt het ook echt niet. Mijn gemiddelde tempo wordt er tevens door beïnvloed en dit aanpassen is wederom lastig. Ook wanneer ik even stop voor een foto of om mijn veters te strikken ofzo heeft dit direct effect op het horloge.
Uiteraard kan ik door al het lopen steeds meer vertrouwen op mijn ‘inner-pace’: ik voel steeds beter aan hoe snel ik loop. Maar bij intervals en piramide’s wil je gewoon exacter zijn dan ‘een gevoel’…
Ik ben ECHT oprecht heel benieuwd hoe andere lopers hiermee omgaan!  Wie het weet, mag het zeggen! Thanks!