Een marathon volbrengen is voor vele lopers een typisch ‘bucket-list dingetje’. Ooit wil menig ‘runner’ er (net zoals ik anderhalf jaar geleden) ééntje lopen, al dan niet verbonden aan het bereiken van een bepaalde leeftijd of een andere mijlpaal. Die ene van mij, in New York, was niet het einde maar juist het begin van een niet te stuiten passie. Rotterdam en Berlijn volgden al snel en Boston is mijn volgende marathon-stop. Ik zat vanmorgen zelfs al even te gluren op de website van een Nederlandse marathon die ik overweeg voor in de zomer, ik droom daarnaast van de marathon van Chicago eind 2017 en heb zelfs al een internationale 42,195 km op de planning voor 2018… En dan begin ik nog maar niet over de stoute plannen die LeinSmilesNellie en ik smeden in het kader van een ultra marathon (mocht je het nog niet weten Nellie: dat gaan we dus doen hoor!).
Omdat de loopsport ontzettend populair is, wordt er ook veel over gezegd en geschreven. Stel jezelf een hardloop gerelateerde vraag, google deze of zet hem op een blog, website of forum en de meningen, tips en adviezen vliegen je om de oren. En die meningen met bijbehorende tips en adviezen zijn dan weer enorm uiteenlopend. Zo ook de ‘rijtjes’ van Runners World en Losse Veter : ik houd ervan en lees ze graag. ’10 tips om sneller te worden’ , ‘5 geboden om een marathon uit te lopen’ … jullie kennen het wel. Ik doe eigenlijk nooit wat met die opsommingen maar ik vind ze wel leuk. Vaak brengen deze communities hun ideeën ook via dit soort posts naar buiten. Zoveel lopers, zoveel meningen zullen we maar zeggen….
20170115_221051
Waarom deze uiteenzetting? Omdat ik mezelf soms de vraag stel hoeveel marathons ik kan lopen in een bepaalde periode zonder dat ik er lichamelijke klachten van krijg (en mijn gezin er niet onder lijdt). Uiteindelijk moet ik natuurlijk lekker zelf weten wat ik doe, en andere lopers ook maar het ontgaat mij niet dat ook over dit onderwerp veel discussie is. ‘Heb je het al gehoord?… Pietje gaat er nu alwéér 1 doen! en maar 6 weken na zijn laatste marathon! Echt onverantwoord!’ Dat ‘Pietje’ al tientallen marathons liep zonder daar last van te krijgen en dat hij vooral enorm veel plezier heeft in deze runs, doet er voor de ‘oordelenden’ niet toe…  Zij weten hoe slecht Pietje bezig is en dat moet gezegd worden tegen wie het horen wil (of niet).
Een loopvriendin van me kan ik typeren als ‘veel-loopster’. Zij loopt bijna alles dat er valt te lopen als haar werk het toelaat. Ze reist stad en land af om aan allerlei wedstrijdjes, marathons en ‘fun runs’ deel te nemen, traint op doordeweekse dagen vele kilometers… Daar krijgt ze regelmatig kritiek op. En ik zie dat ze zich dat aantrekt ook al zeggen anderen dat ze dat niet moet doen. Vooral als ze eens laat merken dat ze moe is of dat ze ergens last van heeft dan weten de ‘oordelenden’ haar te vinden: zie je wel! Te veel gelopen! Zij zagen het al aankomen!
Maar wie heeft de wijsheid in pacht?… Ik lees momenteel De mens als duurloper van Jan Knippenberg. Hij liep onvoorstelbare afstanden (bijvoorbeeld 1600 kilometer van Nederland naar Zweden). Volgens hem is  “Lopen geen sport maar een manier van reizen, waarbij geest en lichaam zich voortdurend verplaatsen. Lopen is daarom Kunst en geen middel ter bestrijding van welvaartskwaaltjes”. Jan werd niet oud. Veel te jong kreeg hij longkanker waaraan hij uiteindelijk ook stierf. En dat ondanks zijn ‘gezonde’ lifestyle. Ik heb gezond tussen aanhalingstekens gezet omdat er ook een groep is die denkt dat de kanker vat op Jan kon krijgen vanwege al het lopen dat hij deed. Ik denk dat Jan gewoon pech heeft gehad, net zoals zoveel andere mensen die onverklaarbaar ziek worden.


Zoals bij alles in het leven vind ik dat iedereen moet doen wat hij of zij goed acht. De 1 zal moeiteloos en ongestraft marathon na marathon kunnen lopen. De ander kan het beter houden bij halve marathons of twee keer per week een 10 kilometer lopen. Dat weet ik niet door een studie of omdat ik veel van hardlopen weet. Nee, ik denk het te weten door de observaties die ik in de afgelopen 4 jaar gedaan heb. Niet iedereen heeft dezelfde aanleg, conditie of bouw. Wat voor de 1 dus slecht is of slecht voelt, kan voor een ander juist goed zijn.
Voor mijzelf geldt dat ik qua lichaam prima 2 of 3 marathons in een jaar kan lopen maar daarbij moet ik mezelf wel goed verzorgen en na een 42 kilometer goed rust nemen voor herstel. Ik word blij van dit ‘inzicht’: wat staan mij nog veel fijne kilometers te wachten! Die marathon plannen die ik heb, ga ik binnenkort dus maar concretiseren !