img_20170212_135736_241

Foto: Jelle Bot (runningbotje)

 Over 62 dagen sta ik aan de start van de Boston marathon. Dat zijn nog twee maanden waarin ik kan werken aan alles dat nodig is om er een mooie race van te maken. Naast gevarieerde trainingen afwerken en gezond leven bestaat de voorbereiding voor mij ook uit het ‘er naartoe leven’. Eigenlijk simpel gezegd: de voorpret!

In dat kader zocht ik afgelopen week naar Blogs over de marathon van Boston. Ik vind het leuk om te lezen hoe anderen zich bij eerdere edities hebben voorbereid op een race en hoe ze hem uiteindelijk ervaren hebben. Tot mijn  verbazing kon ik geen Nederlandstalige blogs over de marathon van Boston vinden. Wel een paar Amerikaanse die ik  met plezier gelezen heb. Toch heb ik het idee dat Amerikanen hun gevoelens soms wat anders verwoorden. Dingen zijn al snel ‘fantastic’, ‘excellent’ of ‘absolutely horrifying’. Ik hoop daarom nog steeds Nederlandse/Belgische verhalen te vinden maar ik heb in ieder geval besloten om mijn ‘eigen weg naar Boston’ wat extra aandacht te geven voor als andere lopers er in de toekomst hun voordeel mee willen doen.

Mijn weg naar de V.S. liep gisteren via de plaatsjes Groet en Schoorl want ik deed mee aan de Groet uit Schoorl run, het onderdeel: halve marathon. Een tijd geleden ben ik gestopt met het schrijven van uitgebreide raceverslagen (er zijn vele bloggers die dat uitstekend doen) maar omdat deze race een essentieel onderdeel is van mijn aanloop naar Boston maak ik hiervoor nu dus een uitzondering.

img-20170212-wa0003

in het startvak met Joke

Samen met Joke reed ik al vroeg in de ochtend naar het kustgebied. Ondanks ons tijdige vertrek kwamen we maar net op tijd aan in de sporthal van Schoorl om vervolgens razendsnel onze gels in onze belts te stoppen, onze handschoenen en andere ‘warmhouders’ aan te trekken en via een sprint naar de toiletten door te scheuren naar de startvakken. Er was al ‘afgeschoten’ maar met wat dringen kwamen we toch redelijk goed in ons startvak te staan. Ik wist ondanks het gehaast mijn kalmte gelukkig te bewaren. De opdracht van coach Tiny voor vandaag was makkelijk te onthouden: ‘houd 5.00/kilometer aan tot 15 km en daarna mag je versnellen’. Joke liep de 30 kilometer en is een snellere loopster dan ik, zij had dus geheel andere instructies meegekregen. Toch bleef ik de eerste kilometers bewust bij haar. Het tempo was 4.30/km wat ik op dat moment een heerlijke snelheid vond en zo passeerden we vele deelnemers op het drukste stuk van het parcours. Ik besloot tempo te houden totdat het wat rustiger zou worden.

Na 3 kilometer besloot ik (hoe moeilijk ik dat ook vond want ik liep zo lekker!) Joke los te laten. Ik wilde Tiny en mezelf laten zien dat ik de rem erop kan zetten als dat de afspraak is. Vanaf toen begon een samenspel van 1) genieten; want wat liepen we door sprookjesachtige winterse taferelen! en 2) voortdurend mijn pace checken: ik zat continu onder de 5.00/km terwijl ik toch echt inhield… Ik woog af wat ik moest doen: te extreem afremmen leek me ook niet wijs, dan zou ik moeilijk ritme kunnen behouden. Ik besloot dus om zoveel mogelijk om me heen te kijken en de prachtige besneeuwde duinen en bossen in me op te nemen als ik maar zou voelen dat ik veel ‘over had’. Dan zou ik vanaf 15 kilometer de versnelling kunnen laten zien die er dan nog in moest zitten.

img_20170211_155905_997

tijdens een trainingsrondje door de sneeuw

Bij 13 kilometer liepen we inmiddels over een open vlakte tussen de duinen waar het flink waaide. Adem halen wordt dan wat moeilijker en logischerwijs word je afgeremd als de wind vol op je blaast. Toch kon ik prima tempo houden. Zo nu en dan vond ik mannen waar ik me achter verschuilde terwijl ik ze als haas inzette. Ik hopte van haas naar haas en wist daardoor volgens plan na 15 kilometer aan te zetten. Het ging echt heerlijk! Mijn gedachten gingen soms al naar Boston, vooral bij het beklimmen van heuveltjes en vals plat… Dat lijkt nu toch een punt van winst voor mij te worden: ik haal veel lopers in op zulke plekken wat denk ik wil zeggen dat ik ‘snel’ ben bij beklimmingen. Dat klinkt arrogant, zo bedoel ik het niet: het is meer dat het een opsteker voor mij is om me straks aan vast te houden: heuvels en vals plat bedwingen kan ik! Die gedachten zal me kracht geven als ik  het echt nodig heb. Tot de finish heb ik het versnellen kunnen vasthouden en in 1.41.19 kwam ik over de streep. Niet moe, nog kracht over en blij met dit resultaat -wetende dat ik mij heb ingehouden-.

Ik was wel een beetje ‘bang’ voor Tiny’s reactie. Ik heb me tenslotte niet geheel aan de missie gehouden. Gelukkig reageerde hij positief! Joke liep uiteraard weer een fantastische tijd op de 30 kilometer en toppers Marjolein en John liepen elders in het land ‘zomaar even’ een marathon als training. Schoorl bleek ook bij uitstek een ontmoetingsplek met super veel andere hardloopmaatjes. Ontzettend leuk om zoveel vrienden en bekenden te zien! In plaats van een medaille kregen we een handdoek. Dat vond ik als medaille-freak wel een tegenvaller maar ok…: Schoorl is zo prachtig dat ik dat door de vingers zie 😉

img-20170212-wa0004

Groet uit Schoorl!