IMG_20170306_143839_399Terwijl het ‘Frontrunner-stof’ langzaam neerdaalt probeer ik mijn focus op de Boston marathon te houden. In de weken nadat bekend werd wie van de bijna 2500 ‘sollicitanten’ het 30-koppige team mochten vormen, barstte een ware ‘Frontrunners-Whats-app explosie’ los. We zijn allemaal zo blij, enthousiast en vol ideeën dat er heel wat afgepraat wordt via de digitale snelweg. Dat is naast een ‘normaal leven’ bijna niet bij te houden dus het is fijn dat we elkaar langzamerhand beter leren kennen en dat we inmiddels kunnen uitkijken naar momenten waarop we live onze plannen kunnen vormgeven.
Ondertussen komt mijn Grote Dag steeds sneller dichterbij. Nog maar 5 weken en dan sta ik aan de andere kant van de Atlantische Oceaan in Hopkington, Massachusetts aan de start van die legendarische marathon die me in iets meer dan 42 kilometer naar Boston zal brengen. Mijn maag draait zich al om bij die gedachte. Zowel in positieve zin (ik kan niet wachten, zo gaaf lijkt het me!) als in de negatieve: ik vind het doodeng want ik wil zoooo graag iets moois neerzetten!20170307_175720
Ik begin -zoals ik ook bij mijn vorige marathons deed- weer keihard te twijfelen. Het lijkt zelfs wel alsof het bij iedere marathon erger wordt. Ik vraag me af of ik wel genoeg kilometers maak, mijn core wel sterk genoeg is en of ik bij een vorige marathon niet toch wat lichter was. Ik zie op een VO2max test van net voor de NYC marathon dat ik toen maar 62 kilo woog!!! Help! Ik weeg nu echt wel meer!! Die angst bezweer ik met de gedachte dat ik door al dat trainen vast meer spiermassa heb en dat ik daardoor zwaarder ben (of zou het toch de chocolade zijn?). Op een zeker moment stuur ik Tiny een mail: train ik wel genoeg op ‘hills’? Die beruchte Heartbreak hill moet overwonnen worden en liefst in rap tempo!
IMG_20170305_160642_434Arme Tiny bezweert mijn angst door een nuchter Hollands antwoord te geven en ik train gerustgesteld weer wat dagen weg… Totdat we afgelopen dinsdagavond bij de baantraining Yasso’s* gaan doen (*voor de niet-lopers: dat zijn rondjes van 800 meter op de baan die -als je ze 10 keer loopt in dezelfde tijd als je de marathon wilt lopen maar dan in minuten uitgedrukt- je marathontijd zouden voorspellen. In Jip & Janneke taal: “Als ik de 800 meter 10 keer in 3’30” kan lopen, dan kan ik ook de marathon in 3hr30′ ” lopen). Ik zie hier dus een kans om de hongerige maar onzekere PR- wolf in mij te stillen en vraag aan Tiny of ik in plaats van de nogal behouden tijd die hij mij meegeeft voor de yasso’s, mag gaan voor een tijd die ik zou willen lopen in Boston…. 
Tiny heeft gelukkig vaker met dit bijltje gehakt en stelt vakkundig een diagnose: ik heb PMS. Godzijdank niet de klassieke vorm maar een voor mij geheel nieuwe: het Pre Marathon Syndroom. Hij vraagt me nogmaals erop te vertrouwen dat de gekozen weg de juiste is en meteen voel ik mij schuldig want ik wil er zo graag op vertrouwen… alleen; de fanatieke maar ook onzekere loopster in mij komt nu bovendrijven.
IMG-20170307-WA0003Met argusogen kijk ik naar andere lopers en dan met name naar die genen die ik als voorbeeld stel: hoe lopen zij? hoe trainen zij? Als ik er bij wijze van spreken achter zou komen dat ze iedere dag 5 rauwe spruitjes eten of met hun blote kont in een bak ijs gaan zitten, zou ik dat meteen ook doen. Ik bespreek mijn gevoel met mede-marathoners en vriendinnen Marjolein en Joke. Ze zeggen lieve dingen en Joke is zo aardig om mij geruststellende artikelen te sturen: dat helpt wel maar toch vooral tijdelijk. Ik moet de stukjes blijven lezen om ze hun ‘medicinale’ werking te laten behouden.
Als ik aan het trainen ben, vallen alle PMS-symptomen weg; ik voel me happy en geniet terwijl ik wegdroom naar 17 april. Het zijn de momenten waarop ik s’avonds eens rustig op de bank zit… dan begin ik te twijfelen.
Zondag aanstaande loop ik mijn lakmoesproef, mijn ultieme test voor de Boston marathon: de CPC in Den Haag. Ik keek vandaag eens op het PR-lijstje dat ik op mijn blog bijhoud. Ik zie dan dat ik mijn snelste halve marathon liep in 1.34.58. Dat was de Stevensloop, bijna een jaar geleden…. Aan de ene kant wil ik het allemaal weer niet te groot maken maar dat verhaal van; ‘ik ben geen prof maar ondertussen …’… kennen jullie nu wel… Blijkbaar wordt het tijd om te erkennen dat je je als amateur toch kan gedragen alsof er wel echt wat van afhangt.
20170309_100758‘Zondag. Dan moet het gebeuren’. Die gedachte overvalt me deze week met regelmaat. En wat nou als ik geen ‘goede tijd’ loop? Wat nou als ik de te lopen race niet goed uitvoer? Nuchter gezien, maakt dat niks uit; de omstandigheden kunnen tegen zitten of misschien ben ik op D-day in Boston überhaupt beter in vorm. Maar emotioneel gezien zou het me zo gigantisch sterk maken als het wel lukt. Ik hoop met heel mijn hart dat mijn volgende blog er 1 is in (tijdelijke) jubelstemming omdat ik de sterren van de hemel heb gelopen!.. To be continued!