20170313_101651Vorige week beschreef ik in dit blog mijn twijfels over mijn voorbereiding op de Boston marathon en hoe spannend ik de te lopen CPC daarom vond. Nu dus het vervolg… liep ik dat PR in een tijd van onder de 1.35 of lag de lat inderdaad te hoog?
Ik begon deze racedag als toeschouwer van Marjolein die onder de naam Sanne liep: zij ging voor de 10 km die om 12.00 begon. Vanaf het moment dat ik die ochtend was opgestaan merkte ik dat mijn adrenaline-niveau ‘lekker’ hoog was. Ik had last van mijn maag en zo’n onbestendig gevoel. Tijdens Marjoleins start werden mijn zenuwen erger doordat de ‘speaker’ fijne teksten omriep zoals: ‘zal het vandaag gaan lukken?’ ‘Gaan jullie een PR lopen?’ en ‘de spanning stijgt!’. Nogal afgezaagde oneliners moet ik zeggen maar bij mij hadden ze behoorlijk veel effect!


Terwijl Lein zich door de 10 km werkte stond ik in een steeds dapperder brandend zonnetje uit te kijken naar haar komst. Ik probeerde heel ontspannen te zijn en vooral niet te twijfelen maar als een of andere dwangneuroot (die ik ergens ook best ben) had ik het nodig om ‘in mijn hoofd’ lijstjes af te vinken. Dat gaat dan ongeveer zo: “Het moet wel goed gaan want je hebt goed geslapen, precies Tiny’s opdrachten uitgevoerd, veel koolhydraten gegeten, bietensap gedronken (had ik dat maar niet gedaan), magnesium en ijzer geslikt”… om vervolgens in lijstjes te schieten die ik zo’n beetje in mijn vorige blog beschreef. Die lijstjes hangen samen van twijfels en dingen die ik NIET gedaan heb. Ondertussen volgde ik op mijn telefoon de live-tracker waarop mijn Instagram loopmaatje Bernard Bizet uit Frankrijk met grote snelheid de finish naderde. Ik moedigde hem aan, maakte een filmpje en focuste daarna weer op Marjolein. Ook haar wist ik succesvol te filmen en aan te moedigen.

Er volgde eens soort pauze die lekker afleidend was omdat er allemaal vrienden, Instagrammers en mede-Frontrunners te ontmoeten waren. We maakten foto’s en hoe kan het ook anders: we praatten over hardlopen; ons favoriete onderwerp!
Toch wilde ik al snel ‘de tunnel’ in. Ik wilde me afsluiten en me concentreren op mijn run. Mijn warme jas en tight maakten plaats voor een tanktop en korte broek en voor ik het wist was ik nu aan de beurt om in het startvak plaats te nemen. Ik spotte allemaal bekenden maar liet ze voornamelijk met rust. Dat vond ik zelf ook fijner. De spanning steeg, ik werd mega onzeker. ‘Wat als ik het nou helemaal verknal?’ schoot er door me heen? Ja wat dan? Menigeen zal denken: ‘maak je druk! Het is maar een hobby’… klopt maar bij mij ligt dat dus anders. De exacte ‘trigger’ weet ik niet maar ik voelde ineens tranen in mijn ogen en was dankbaar dat ik mijn zonnebril op had. Net op tijd herpakte ik me. Het startschot klonk en weg waren we!
12752434-DEF8F8B656889CCE185C

foto: Evert Buitendijk Fotografie


Ik ga hier niet per kilometer vertellen wat er gebeurde maar in hoofdlijnen zag het er zo uit: Ik had behoorlijk last van de warmte. Ik houd van zon maar voor mij was het niet ideaal om stralend weer te hebben tijdens mijn grote test. Bij het 10 kilometerpunt besefte ik dat ik de te lopen pace van 4.30 niet vast zou kunnen houden. Ik werd een ‘pussy’ en overwoog om te stoppen. Mijn nuchtere ik bedacht dat dat onhandig zou zijn want dan moest Marjolein zo lang op me wachten. Dan maar doorgaan op een tempootje alsof ik ‘thuis’ liep. Verrassend genoeg constateerde ik dat ik met die gedachte in mijn hoofd nog best een aardig tempo kon aanhouden. Bij 12 kilometer werd ik euforisch en overmoedig. Als een soort mantra gonsde door mijn hoofd: ‘ik ben een echte marathoner! Ik kom bij deze afstanden pas op gang!’ …. om bij 14 kilometer te denken: oh nee,… dat is toch niet zo. Ha ha !! Achteraf moet ik er vreselijk om lachen: wat een aanstelster!!
De laatste 7 kilometer heb ik met name kunnen volbrengen door aan 3 ‘voorbeeld hardloopsters’ in mijn omgeving te denken: Joke, Marieke en Nesrine. 3 bijters die enorm mooi presteren. Ik visualiseerde dat ik met hen meeliep. Vooral Joke hielp me omdat ik de laatste tijd vaker met haar gelopen heb. Ik dacht eraan hoe zij met haar kalme Belgische accent zinnige dingen zou zeggen en zo praatte ze me naar de finish.
20170313_101651
In 1.37.17 bereikte ik de eindstreep. Dat was dus geen PR maar het is ook zeker niet slecht. Ik liep snel door naar de medailles en drankjes en sloot me aan bij de jongens van Phanos waar ik voorheen mee trainde. Zij hadden uiteraard weer grandioze tijden gelopen (1.17 !!!). Wat een koningen zijn dat!
Met hen kwam ik al tot de conclusie dat ik het naar omstandigheden best goed gedaan heb. Later gaf Tiny zelfs aan dat hij het een prestatie van formaat vindt. De omstandigheden mogen naar zijn idee zeker meegenomen worden in de beoordeling van mijn race. Daar ben ik hartstikke blij mee. Mijn zelfvertrouwen is niet weg. Sterker nog: ik vond dit een goede les voor Boston! Daar moet ik veel rustiger starten (‘Phanos Koning’ Sunny waarschuwde me hiervoor omdat je begint met een lange afdaling: de verleiding om te knallen is dan super groot). En deze race deed me weer eens beseffen: 42,195 kilometer blijft een niet te onderschatten ‘pokke-end’ 😉