Bloot – 2

Schermafbeelding 2017-03-24 om 13.36.01Anderhalf jaar geleden schreef ik Bloot ; een van mijn best gelezen blogs tot op de dag van vandaag. Ik vond het spannend om de gevoelens die ik toen had te delen maar was er naderhand blij om omdat ik veel mooie reacties kreeg, vaak uit onverwachte hoek.

Vele blogs en Instagram posts later is het tijd voor een vervolg. Want hoewel mijn leven er op het wereldwijde web waarschijnlijk uitziet als een eindeloos vrolijk hardloopfestijn: de waarheid is -natuurlijk- anders. Ik ga er altijd maar vanuit dat de mensen die met me meegenieten via allerlei media heus wel snappen dat bijvoorbeeld de foto’s op Instagram zorgvuldig gekozen zijn omdat ik jullie niet wil opzadelen met tafereeltjes waarop ik constateer dat ik weer een teennagel kwijt ben of mijn kinderen voor de duizendste keer vraag niet met hun handen te eten. En hoewel ik zo eerlijk mogelijk ben in mijn blog zijn mijn verhalen overwegend positief. Ten eerste omdat ik zo in het leven sta maar ook omdat ik niemand een dienst bewijs met regelmatig zeuren of klagen. Daartoe heb ik trouwens meestal ook geen reden; ik ben een bofkont!

Waarom wil ik mij nu dan opnieuw blootgeven? Dat is zo ontstaan….

Een tijd terug sprak ik met Esther Roelofs voor haar boek ‘mama’s marathon’ dat binnenkort uitkomt. Esther wil met deze hardloopgids handvatten bieden aan moeders die  de wens hebben een (halve) marathon te lopen. Ik heb de eer 1 van de moeders te zijn die ervaringen en tips mag delen via Esthers boek. Zo kwam onder andere aan de orde hoe je dat dan doet; trainen voor een marathon terwijl je zoveel andere verplichtingen hebt. Trots vertelde ik dat lief en ik dat goed hebben afgestemd. “Hij traint op woensdagavond en zaterdag en ik doe mijn lange duurlopen op zondag en verder zoveel mogelijk door de week zodat het gezin er het minst onder lijdt” hoor ik mijzelf nog zeggen. Ja, ja: wij hebben het maar fijn met elkaar straalde ik van oor tot oor…

Ik vond dat ook oprecht maar merkte niet lang daarna dat het niet helemaal de waarheid is. Al toen ik de ‘Groet uit Schoorl’ liep met Joke merkte ik dat ik het gevoel had een illegaal uitstapje te maken. Zeg maar alsof ik zomaar een dagje met een vriendin op stap ging en lief ‘met de kinderen opzadelde’. Een paar weken later besloot ik mijn lange duurloop te combineren met de noodzaak om iets belangrijks in Amsterdam te doen. Ik rende de ongeveer 28 kilometer naar ons oude huis waar lief met de kinderen per auto naartoe reed zodat we zo veel mogelijk tijd met elkaar zouden doorbrengen. Achteraf gezien had ik in plaats van deze ‘goed bedoelde combinatie’ beter lokaal de afstand kunnen lopen… Maar dat wist ik toen nog niet dus ging ik een paar weken later op ‘mijn’ zondag voor het eerst totaal onbevangen naar Den Haag om daar de CPC te lopen met Marjolein. Dit keer kon ik wel genieten van zomaar een hele dag doorbrengen met een vriendin gecombineerd met het lopen van mijn grote test voor Boston.

Het weekend daarna stond de eerste ontmoeting met alle Frontrunner members gepland. Dat kwam niet ideaal uit: de volgende dag was onze zoon jarig en we hadden het erg druk. Lief en ik hadden er echter goed over gesproken en geconcludeerd dat het missen van zo’n eerste moment jammer zou zijn. Opgetogen ging ik naar Amsterdam waar ik genoot van alles wat ons te wachten stond. Wel nam ik na het bijbehorende etentje als eerste afscheid van de rest; ik wilde het niet te laat maken…

En toen gebeurde het. Thuis gekomen kregen lief en ik ruzie. Geen onenigheid of meningsverschil maar onvervalste ruzie. Ondanks zorgvuldig overleg en afstemmen was ik over de grens van ‘ons gezin’ gegaan. Lief vond dat ik te veel afwezig ben door het hardlopen.

Ik vond dit heel moeilijk en was er ook boos over. Ik heb het hardlopen en het trainen voor een marathon echt nodig om me net zo fijn te voelen als toen ik nog ‘echt’ werkte. Het geeft me de mogelijkheid om doelen te stellen en halen. Ik ontspan erdoor. Ik blijf er creatief door. En zo kan ik nog honderd redenen geven waarom ik dit wil blijven doen (als ik niet kan werken zoals ik dat vroeger deed). En ik vond het ook oneerlijk: alles heb ik overlegd. Daarnaast zijn die laatste paar weken voor D-day inderdaad tijdrovend maar de eerste maanden valt het enorm mee… Bovendien werkt lief buitensporig veel (de reden dat ik niet meer kan werken zoals vroeger) en is hij regelmatig weg naar het buitenland voor zijn werk. Ook sport lief net zo graag als ik….Allemaal dingen die we zorgvuldig in evenwicht houden maar waarmee ons conflict nu aan de haal ging….

Dit blog gaat niet zozeer over die ‘ruzie’, dat overkomt vele stellen wel eens. En gelukkig gaf lief de volgende dag aan dat het allemaal wat genuanceerder ligt en hebben we het uit kunnen praten… De kern van mijn verhaal zit hem in het volgende:

Ik bof enorm met lief en we hebben het ook echt heel fijn met elkaar (ik ben zelfs nog verliefd op hem na zo’n 13 jaar samen wat denk ik best bijzonder is). Maar als ik zeg dat het trainen voor een marathon makkelijk te combineren is met full time zorgtaken en kinderen vanwege ‘andermans’ heftige carrière en het proberen te schrijven van een boek omdat ik nu eenmaal aan de slag wil blijven dan lieg ik. Het is overleggen, onderhandelen, wikken en wegen….

Ook dat had in Esthers boek moeten staan. Met als belangrijkste conclusie: ook als zoiets als dit voorbij komt in je (hardloop)leven, blijf dan lopen want: zoals Hans & Nydia in hun boek zeggen: ‘soms is hardlopen het enige dat je op de been houdt…

 

 

 

 

 

 

35 gedachtes over “Bloot – 2

  1. Mooi geschreven en heel herkenbaar. Wij hebben er nog nooit ruzie door gehad maar ik herken absoluut het gevoel van dit stukje: “…dat ik het gevoel had een illegaal uitstapje te maken. Zeg maar alsof ik zomaar een dagje met een vriendin op stap ging en lief ‘met de kinderen opzadelde’. Een paar weken later besloot ik mijn lange duurloop te combineren met de noodzaak om iets belangrijks in Amsterdam te doen.”
    Gisteren nog. Toen ik het nodig vond om na een zware werkdag toch nog te gaan trainen om half acht.

    Bij mij is het grote verschil dat er door echtscheiding ook dagen zonder de kinderen zijn. Waarop ik dan zoveel mogelijk mijn trainingen plan maar de meeste dagen zijn er wel kinderen.

    Liked by 1 persoon

  2. Hoi Hedwig, mooi en deels herkenbaar verhaal.
    In mijn gezin staat het sporten best wel centraal.
    Bijna om de dag zijn mijn Marianne en ik wel bezig met onze sport.
    Wij hebben 2 zonen (18j en 20j) waarvan de oudste bijna iedere dag sport.
    Een ruzie hebben wij nog niet gehad maar heel af en toe en vooral in het weekend wat gemor.
    De dingen die we samen doen zit voornamelijk in het supporten bij elkaars wedstrijden.

    Liked by 1 persoon

  3. Mooi geschreven Hedwig, lijkt mij ook best moeilijk om het allemaal goed te regelen en dat het een keer tot een botsing komt is niet leuk maar een goed gesprek hierover is aan jullie wel toevertrouwd. Het trainen naar een marathon toe is gewoon tijdrovend en Eelco is natuurlijk een fantastische sporter. Veel succes verder. X

    Liked by 1 persoon

  4. Hi Hedwig,

    Ik weet niet hoe oud jou kinderen zijn? De mijne zijn wat ouder en een is er zelfs de deur uit sinds kort. Manlief en ik sporten veel. Hij schaatst en fietst en ik ren en fitness, samen kanoën en wandelen we. Hij werkt buiten de deur en ik binnen de deur. Manlief ziet dat als volkomen gelijkwaardig. Wij weten hoeveel moeite een sportresultaat kost aan training en tijd en inzet. Manlief staat in het seizoen op zaterdag op om 05:45 om te gaan schaatsen. Ik ben op zondag veel weg voor duurlopen en wedstrijden. Manlief regelt dan de boys en het eten. Hij gaat een week fietsen met clubgenoten. Wij gunnen dat elkaar heel erg. Daar gaat het om. Je hebt het allebei lastig maar het bootje waar je in zit moet in evenwicht blijven. Dat gaat het beste als je naar binnen leunt en kijkt hoe je samen kunt roeien. In plaats van tijd te claimen leggen we onze wensen open op tafel en kijken hoe we het kunnen regelen en combineren. De ene keer moet de een wat meer moeite doen dan de ander dus. En we zorgen dat we voldoende aanwezig zijn voor de kinderen en dat de dagstructuur gehandhaafd blijft. Onenigheid hadden we er vroeger wel over totdat iemand mij vertelde van dat bootje dat in evenwicht moet blijven en nu geven we allebei meer en krijgen we eigenlijk meer terug.

    Goed dat je erover blogt. Ik schrijf regelmatig over mijn overgangsperikelen en andere damesproblemen bij het hardlopen.

    Groetjes,

    Dorothé

    Liked by 1 persoon

  5. Mooi en duidelijk geschreven Hedwig alhoewel ik in een andere positie zit want wij hebben geen kinderen en drukke banen meer want mijn vrouw heeft al wat jaartjes haar pensioen en voor mijn zit het er bijna op. Nu kan ik mijn toch wel verplaatsen en bedenken dat het soms botst als beide partners actief zijn op verschilleden fronten (werk en sport) en daarnaast ook nog de aandacht moeten verleggen naar alle gezinsleden. Zeker wat de kinderen betreft want jong en opgroeiend vragen ze vaak net iets meer aandacht van de ouders. Belangrijk in deze zeg ik “in gesprek blijven met elkaar” en dat is jullie gelukkig wel gelukt. En al is onze situatie anders ook hier botst het wel eens. Elk jaar wordt er samen afgesproken welke evenmenten en hoeveel ik er ga lopen in een jaar. Want mijn vrouw gaat altijd mee naar een evenment als support en brengen en halen. Daar ben ik heel erg blij mee, maar als ik dan een extra evenement wil lopen (gebeurt steeds vaker) wat mijn leuk lijkt botst het ook wel eens, maar gelukkig ook hier komt het op zijn pootjes terecht en gaat het goed. Het is al gezegd “in gesprek blijven met elkaar” passen en meten dan hou je het vol en geef je elkaar de ruimte om je ding te doen.

    Like

    • Helemaal eens. Bij ons gaat het dus ook meestal in goed overleg maar soms loopt het scheef… en ik vond het belangrijk om die kant van het (fanatiek) lopen ook eens te belichten. Ik merk namelijk dat mensen soms denken dat dit soort dingen niet spelen, dat alles altijd soepel verloopt etc. Nou nee dus: ook hier kan je mee te maken krijgen. Ik bof echt met mijn man en ik ben blij dat we een sport passie delen maar dat maakt het soms ook wat lastiger 😉 Gelukkig kunnen we goed praten met elkaar en zo lost het zich dan weer op

      Liked by 1 persoon

  6. Ik zal heel eerlijk zijn, ik kan me moeilijk voorstellen hoe lastig dit moet zijn. Ik ben namelijk totaal geen ervaringsdeskundige (single, geen kinderen), dus van mij hoef je geen nuttige tips te verwachten. Ik vind het wel knap dat je ook dit (minder aangename) aspect van je leven deelt met ons. Respect daarvoor! O ja, je krijgt hierover toch hopelijk geen ruzie met je halve trouwboek? :).

    Liked by 1 persoon

  7. Hoi Jaco, ja zoals eerder gezegd; dit is een hardloopblog en daardoor (uiteraard 😉 ) overwegend positief. Toch vond ik dat zo’n keerzijde van de medaille ook gedeeld mag worden. Dank voor je complimentje. Wat is een trouwboek? Maar nee hoor: met niemand ruzie: krijg alleen maar reacties zoals die van jou. Zelfs mijn lief vond het een mooi blog 🙂

    Like

  8. Mooi dat je dit gedeeld hebt!
    Hoewel ik geen kinderen heb, herken ik wel degelijk een heleboel in jouw blog. Misschien moet ik eens wat meer communiceren over wat ik allemaal van plan ben of zou willen doen. Ook hier krijg ik namelijk weleens de reactie dat ik altijd maar aan het lopen ben (of ermee bezig ben: plannen, bloggen, met loopmaatjes appen…)
    Toch was het mijn lief die al een weekendje weg had geboekt in Berlijn toen ik nog aan het nadenken was over de inschrijving. Zo is hij dan ook wel weer. En ja, daar moet wel flink voor getraind worden. Ik hoop het allemaal in balans te kunnen houden en niet over die grens te gaan die jij daar noemt. Al is die grens soms ook niet helemaal duidelijk…

    Like

    • Hey Elsa, ja het hebben van kinderen staat er denk ik los van… iedereen met een passie zal dit in de gaten moeten houden. Ook best goed als iemand je soms even bij de les houdt 😉 En zo te lezen boffen we uiteindelijk allebei met onze partner!

      Liked by 1 persoon

      • Zeker wel ja! Het is ook niet niks als je partner van de ene op de andere dag gaat hardlopen en daar niet meer mee kan stoppen!

        Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s