Schermafbeelding 2017-03-24 om 13.36.01Anderhalf jaar geleden schreef ik Bloot ; een van mijn best gelezen blogs tot op de dag van vandaag. Ik vond het spannend om de gevoelens die ik toen had te delen maar was er naderhand blij om omdat ik veel mooie reacties kreeg, vaak uit onverwachte hoek.
Vele blogs en Instagram posts later is het tijd voor een vervolg. Want hoewel mijn leven er op het wereldwijde web waarschijnlijk uitziet als een eindeloos vrolijk hardloopfestijn: de waarheid is -natuurlijk- anders. Ik ga er altijd maar vanuit dat de mensen die met me meegenieten via allerlei media heus wel snappen dat bijvoorbeeld de foto’s op Instagram zorgvuldig gekozen zijn omdat ik jullie niet wil opzadelen met tafereeltjes waarop ik constateer dat ik weer een teennagel kwijt ben of mijn kinderen voor de duizendste keer vraag niet met hun handen te eten. En hoewel ik zo eerlijk mogelijk ben in mijn blog zijn mijn verhalen overwegend positief. Ten eerste omdat ik zo in het leven sta maar ook omdat ik niemand een dienst bewijs met regelmatig zeuren of klagen. Daartoe heb ik trouwens meestal ook geen reden; ik ben een bofkont!
Waarom wil ik mij nu dan opnieuw blootgeven? Dat is zo ontstaan….
Een tijd terug sprak ik met Esther Roelofs voor haar boek ‘mama’s marathon’ dat binnenkort uitkomt. Esther wil met deze hardloopgids handvatten bieden aan moeders die  de wens hebben een (halve) marathon te lopen. Ik heb de eer 1 van de moeders te zijn die ervaringen en tips mag delen via Esthers boek. Zo kwam onder andere aan de orde hoe je dat dan doet; trainen voor een marathon terwijl je zoveel andere verplichtingen hebt. Trots vertelde ik dat lief en ik dat goed hebben afgestemd. “Hij traint op woensdagavond en zaterdag en ik doe mijn lange duurlopen op zondag en verder zoveel mogelijk door de week zodat het gezin er het minst onder lijdt” hoor ik mijzelf nog zeggen. Ja, ja: wij hebben het maar fijn met elkaar straalde ik van oor tot oor…
Ik vond dat ook oprecht maar merkte niet lang daarna dat het niet helemaal de waarheid is. Al toen ik de ‘Groet uit Schoorl’ liep met Joke merkte ik dat ik het gevoel had een illegaal uitstapje te maken. Zeg maar alsof ik zomaar een dagje met een vriendin op stap ging en lief ‘met de kinderen opzadelde’. Een paar weken later besloot ik mijn lange duurloop te combineren met de noodzaak om iets belangrijks in Amsterdam te doen. Ik rende de ongeveer 28 kilometer naar ons oude huis waar lief met de kinderen per auto naartoe reed zodat we zo veel mogelijk tijd met elkaar zouden doorbrengen. Achteraf gezien had ik in plaats van deze ‘goed bedoelde combinatie’ beter lokaal de afstand kunnen lopen… Maar dat wist ik toen nog niet dus ging ik een paar weken later op ‘mijn’ zondag voor het eerst totaal onbevangen naar Den Haag om daar de CPC te lopen met Marjolein. Dit keer kon ik wel genieten van zomaar een hele dag doorbrengen met een vriendin gecombineerd met het lopen van mijn grote test voor Boston.
Het weekend daarna stond de eerste ontmoeting met alle Frontrunner members gepland. Dat kwam niet ideaal uit: de volgende dag was onze zoon jarig en we hadden het erg druk. Lief en ik hadden er echter goed over gesproken en geconcludeerd dat het missen van zo’n eerste moment jammer zou zijn. Opgetogen ging ik naar Amsterdam waar ik genoot van alles wat ons te wachten stond. Wel nam ik na het bijbehorende etentje als eerste afscheid van de rest; ik wilde het niet te laat maken…
En toen gebeurde het. Thuis gekomen kregen lief en ik ruzie. Geen onenigheid of meningsverschil maar onvervalste ruzie. Ondanks zorgvuldig overleg en afstemmen was ik over de grens van ‘ons gezin’ gegaan. Lief vond dat ik te veel afwezig ben door het hardlopen.
Ik vond dit heel moeilijk en was er ook boos over. Ik heb het hardlopen en het trainen voor een marathon echt nodig om me net zo fijn te voelen als toen ik nog ‘echt’ werkte. Het geeft me de mogelijkheid om doelen te stellen en halen. Ik ontspan erdoor. Ik blijf er creatief door. En zo kan ik nog honderd redenen geven waarom ik dit wil blijven doen (als ik niet kan werken zoals ik dat vroeger deed). En ik vond het ook oneerlijk: alles heb ik overlegd. Daarnaast zijn die laatste paar weken voor D-day inderdaad tijdrovend maar de eerste maanden valt het enorm mee… Bovendien werkt lief buitensporig veel (de reden dat ik niet meer kan werken zoals vroeger) en is hij regelmatig weg naar het buitenland voor zijn werk. Ook sport lief net zo graag als ik….Allemaal dingen die we zorgvuldig in evenwicht houden maar waarmee ons conflict nu aan de haal ging….
Dit blog gaat niet zozeer over die ‘ruzie’, dat overkomt vele stellen wel eens. En gelukkig gaf lief de volgende dag aan dat het allemaal wat genuanceerder ligt en hebben we het uit kunnen praten… De kern van mijn verhaal zit hem in het volgende:
Ik bof enorm met lief en we hebben het ook echt heel fijn met elkaar (ik ben zelfs nog verliefd op hem na zo’n 13 jaar samen wat denk ik best bijzonder is). Maar als ik zeg dat het trainen voor een marathon makkelijk te combineren is met full time zorgtaken en kinderen vanwege ‘andermans’ heftige carrière en het proberen te schrijven van een boek omdat ik nu eenmaal aan de slag wil blijven dan lieg ik. Het is overleggen, onderhandelen, wikken en wegen….
Ook dat had in Esthers boek moeten staan. Met als belangrijkste conclusie: ook als zoiets als dit voorbij komt in je (hardloop)leven, blijf dan lopen want: zoals Hans & Nydia in hun boek zeggen: ‘soms is hardlopen het enige dat je op de been houdt…