Boston Blog

641728_252441348_MediumHoe verwoord je je ALLER ALLER ALLER zwaarste, heetste, heuvelachtigste, emotioneelste maar ook mooiste Marathon? Laat je hem goed bezinken voordat je hem deelt of vertrouw je hem zo snel mogelijk toe aan ‘papier’ zodat je zo weinig mogelijk details vergeet? Maak je er dan een gedetailleerd ‘raceverslag’ van waar anderen technisch gezien hun voordeel mee kunnen doen? Neem je ook allerlei cijfers en weetjes op in je verhaal? Hoe breng je de race van je leven (tot nu toe) over op anderen via een tekst?

Ik voelde nadat ik dit ‘beest’ bedwongen had dat dit verhaal zo snel mogelijk geboren moest worden. ‘Hoe’ was dus de grote vraag gedurende een aantal dagen. Ik ben eruit. Ik hoop dat je net zo zal genieten van mijn verhaal als ik van de uren die ik doorbracht tussen Hopkinton en Boston op 17 april 2017…. 

Boston. Ik kwalificeerde mij in 1 jaar feitelijk twee keer voor deze ‘kakker’ onder de marathons. Het is namelijk een super elitaire race waaraan je niet zomaar mee mag doen. Alleen ‘Boston Qualifiers’ mogen 1 keer per jaar de strijd met zichzelf en anderen aangaan op Patriots day in Boston, Massachusetts, USA. Er zijn strenge limieten gesteld voor mannen en vrouwen per leeftijdscategorie. Als je de gestelde limiet niet kan lopen, zul je deze prachtige run helaas nooit meemaken.

Tot afgelopen vrijdag was ik me daar feitelijk niet zo van bewust. Ik kwalificeerde me in 2016 ruim tijdens de marathon van Rotterdam zonder van het bestaan van dit kakkertje te weten. Een half jaar later haalde ik de gestelde limiet nogmaals met bijna dezelfde tijd tijdens de marathon van Berlijn. Pas toen lief en mij na aankomst in Boston voortdurend werd gevraagd: ‘are you running?’ en daaropvolgend: ‘what was your qualifying time?’ besefte ik echt dat dit evenement bijzonder is. Daarnaast zagen we in het park dat voor ons hotel lag alleen maar ‘echte’ hardlopers (een betere beschrijving heb ik niet). Iedereen liep letterlijk hard. Normaal gesproken behoor ik tot de snellere lopers (zei ze bescheiden 😉 Maar in Boston was ik maar ‘gewoontjes’ of zelfs betrekkelijk langzaam. Het maakte me enorm nederig. 

De stad ‘ademde’ gedurende een aantal dagen hardlopen. Overal liepen hardlopers in

IMG-20170415-WA0042

Boston per fiets verkennen

‘Boston Marathon Jackets’, ‘Boston Qualifier shirts’ of officiële ‘Boston marathon shirts’. Op T.V. werd non stop verslag gedaan van deze 121ste Boston marathon en op het wegdek van een deel van de stad markeerden drie blauwe strepen alvast de route naar de finish. Kortom: wij hardlopers bevonden ons in de hemel, voor hardloophaters was deze stad tijdelijk een ware hel. Lief en ik wenden aan het tijdverschil terwijl we de stad fietsend verkenden, per boot naar walvissen zochten (nogmaals: thanks Sunny!) en ik koolhydraten stapelde door veel en vaak te eten.

Veel sneller dan ik wilde werd het zondagavond en bereikten we het inmiddels zo vertrouwde moment waarop ik mijn race-outfit vaststelde op basis van de weersvoorspelling (die kwam toen al neer op: warm…), gelletjes in mijn belt stopte, mijn startnummer met speldjes op mijn shirtje vastmaakte etcetera etcetera… Zonder veel moeite viel ik in slaap… En zonder veel moeite werd ik de volgende -door zon overgoten- dag weer wakker. In het park voor ons hotel stonden gele Amerikaanse schoolbussen klaar om de lopers, geselecteerd op ‘wave’, naar de start in Hopkinton te brengen. Zorgvuldig werd iedereen gecheckt waarna we in een bus mochten stappen. Ik belandde achterin een van de bussen naast Kim Bishop uit Minnesota.

Kim en ik bleken veel overeenkomsten te hebben waardoor we de lange rit naar de start druk pratend doorbrachten. Wat een power vrouw bleek zij te zijn: 3 jonge kinderen, een PR van 3.10 en ooit liep ze de NYC marathon terwijl ze kolfde in dixies voor haar 6 maanden jonge baby. 

641728_251895975_Medium

met Kim Bishop

Ga er maar aan staan! Voor mijn nieuwe maatje was dit haar vierde marathon in deze stad. Samen zochten we na aankomst in Hopkinton een plek in de schaduw van het ‘atlethes village’ want de zon liet al goed van zich horen. De lelijke jogging pakken die we aan hadden om ons warm te houden, bleken absoluut overbodig te zijn. Als twee oude maten pasten Kim en ik op elkaars spullen tijdens Dixie bezoekjes en het halen van koffie totdat we uiteindelijk dan toch onze eigen weg moesten gaan (treur niet: we zijn in contact gebleven 😉 ) Wel mooi trouwens om weer te zien hoe enorm makkelijk deze sport verbroederd… Maargoed we gaan door… naar de start van mijn eerste Boston marathon…

Lopend via het ‘athletes village’ door de straten van Hopkinton bereik ik mijn startvak. Witte wave, coral 7. Samen met lopers die zich met ongeveer dezelfde tijd gekwalificeerd hebben sta ik in een steeds feller brandende zon te wachten. Er wordt zonnebrandmiddel uitgedeeld en hoewel iedereen er gefocust uitziet; ik zie bezorgde blikken richting de zon. De weergoden zijn ons niet gunstig gestemd. Boven de weg hangt een spandoek: ‘There’s only one Boston, and it all starts here’…ik word zenuwachtig…

Er wordt afgeschoten. De vakken voor ons komen in beweging, wij sluiten aan en en hop: weg zijn we! De eerste meters van mijn avontuur liggen voor ik het weet alweer achter me. Tiny en ik hadden besproken dat ik de eerste 25 kilometer 4.50 zou lopen. Omdat ons verteld was dat de eerste 10 km alleen maar bergafwaarts zou gaan, had ik de opdracht gekregen om ‘de rem’ erop te houden. Dit lukt prima. Uitstekend zelfs want tot mijn verbazing moeten we in het eerste stuk al net zoveel klimmen als dalen. Tenminste: zo voelt het. Al snel zie ik wat lopers uitstappen. Vreemd in een veld met zulke ervaren atleten maar wellicht was er sprake van blessures. Na 8 kilometer maak ik de balans op: het parcours is veel zwaarder dan verwacht met al die heuvels en klimmetjes en de temperatuur is al zo hoog opgelopen dat ik weet dat het een slagveld  wordt als ik zo door zou blijven lopen.

Ik had met mezelf afgesproken dat ik voor een PR wilde gaan. Maar ik had ook een deal gesloten die daarbij hoorde. Als het parcours te zwaar blijkt, of de temperatuur te hoog dan zou ik overschakelen naar plan B: genieten van het feit dat ik deze speciale marathon mag lopen en mijn jacht naar een PR verschuiven naar de marathon van Amsterdam in het najaar. De woorden van Sunny en Joke bekrachtigen dat. Zij hadden beide iets gezegd in de strekking van: Boston lopen is het kado dat je krijgt omdat je in een andere marathon zo goed gepresteerd hebt. Geniet daar dus van! 

En dan neem ik de beslissing: IK LAAT LOS…. het kost moeite maar het lukt me om mijn  snelheid terug te nemen. Onmiddellijk voel ik dat ik best wel even zou willen plassen. Dat heb ik nog nooit gedaan tijdens een race. Maar ach: als we ‘de tijd’ toch laten varen, waarom dan niet de luxe accepteren een Dixi te bezoeken? Ik zie er 1 staan en duik erin. Denkbeeldig zag ik vrienden en familie in shock. Zij zouden mijn tijd nu ongetwijfeld zien teruglopen op de app waarmee ik te volgen was. Ze zouden zich afvragen wat er aan de hand was. Ik moest er (heel gemeen) wel een beetje om lachen. Ik vervolgde mijn weg maar nam overal de tijd om stilstaand te drinken: waarom moeilijk doen als het makkelijk kan? Alle kinderen die ik tegen kwam kregen een high five en de heuvels die ik te heftig vond, liep ik wandelend op. Want ook al liep ik op een lager tempo: het parcours was nog steeds heftig en de zon brandde alsmaar feller; mijn lichaam zoveel mogelijk sparen is nu mijn motto. Ik probeerde alles in mij op te nemen en genoot zo extra van het publiek, de natuur langs de weg, de bandjes en gekke aanmoedigings-borden.

Na 25 kilometer begon ik uit te kijken naar lief. Hij zou op een bepaald punt gaan staan maar waar was dat nou ook alweer? 5 kilometer verder vond ik hem achter de lens van zijn camera aan de rand van de weg. Hij riep bemoedigende dingen naar me maar ik had mijn besluit al kilometers eerder genomen: als ik dan toch ga voor het genieten  dan zou ik dit moment ook aangrijpen en er wat speciaals van maken!

5 minuten heb ik met hem staan praten. Ik vertelde over mijn besluit en de reden daarvoor. Ik dronk water en genoot ervan mijn race met hem te kunnen delen. Lief vertelde enigszins bezorgd over de heuvels die nu nog zouden komen. Ik lachte en zei dat hij er geen idee van had hoe het parcours er tot dan toe uit had gezien. Iedereen had mij gewaarschuwd voor heart break hill zonder erbij te vertellen dat de hele marathon van Boston 1 grote heart break hill is. De mat die mijn 30 km doorkomst zou registreren en door zou geven aan de app (en dus de volgers thuis) lag ondertussen al die tijd zo’n 20 meter voor mij. Uren later hoor ik dat vele volgers super bezorgd waren omdat het leek alsof ik was uitgestapt of dat er iets ergs was gebeurd. Niets was minder waar: ik stond te genieten van dit mooie moment tijdens deze prachtige marathon.

Lief wordt gedag gezegd en ik tik de mat aan. Nog 12 warme hilly kilometers in het verschiet. Het klinkt nu misschien alsof ik enorm fris en fruitig rondliep daar in Boston. Maar ondanks mijn beslissing, had ik het zwaar. Het was zo enorm warm, de heuvels waren heftig en om mij heen waren zo veel emotionele taferelen te zien (gehandicapte lopers als gevolg van de Boston Bombing of een oorlog, mensen die kinderen in rolstoelen voortduwden etc.) Ik dacht aan de weg die me hier naartoe heeft gebracht en voelde mij trots maar ook nederig. Een veld met zo veel getalenteerde lopers maakt dat ik me klein voel.

received_10212609475412683

gelukkig hebben we de foto nog!

Eindelijk bereik ik Beacon street… Door de verkenning per fiets op zondag wist ik dat ik nu zou beginnen aan de laatste paar kilometers richting finish. Het publiek werd steeds overweldigender. Rijen dik stonden mensen ons vanaf de kant aan te moedigen. Het geluid dat ze produceerden was oorverdovend: geweldig!!! Later hoor ik dat  de dochter van Facebook-bekende Frans mij heeft staan aanmoedigen met een bord waarop mijn naam stond. Door al het lawaai heb ik dat gemist maar de wetenschap is onbetaalbaar! Bedankt lieve dochter van Frans!

Zo’n twee kilometer voor het einde zie ik een loopster langs de weg liggen met weggedraaide ogen en schuim op haar mond. Ik heb het zwaar maar ben mijzelf dankbaar voor de keuze die ik heb gemaakt na 10 kilometer. Ook ik had er zo bij kunnen liggen. De warmte is zo enorm. Het parcours zo zwaar. Ik ben blij dat ik mijn focus heb kunnen verleggen van ‘PR’ naar ‘medaille halen’. In de laatste kilometers word ik steeds emotioneler. Ik huil achter mijn zonnebril. Ik krijg het benauwd en begin licht te hyperventileren. Ik spreek mezelf streng toe: hier heb ik niks aan! Huilen mag straks!

Op het laatste rechte stuk richting finish gaat het publiek helemaal los. Dit is de plek waar 4 jaar geleden de bomaanslag was. Ik ben emotioneel bijna op maar denk daar toch aan… Ik passeer een loper met 1 prothese en een been dat verminkt is. Hij draagt de Amerikaanse vlag. Enorm indrukwekkend! Ik applaudisseer voor hem terwijl ik verder loop. Later blijkt dat hij gefilmd werd. Je ziet mij rond 1.20 voorbij komen.

https://www.facebook.com/plugins/video.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2Farizonasfamily%2Fvideos%2F10154440611882014%2F&show_text=0&width=560“>Boston Jose Luis Sanchez held

Dan gaat het snel. Voor mij ligt de mooie blauw-gele streep. Ik steek mijn armen in de lucht en finish in 4 uur en 4 minuten. Mijn slechtste tijd ooit. Maar eigenlijk mijn beste tijd ooit want ik heb de tijd van mijn leven gehad in die 26,2 mijl daar tussen Hopkinton en Boston. Hoe ik ook mijn best doe. Het is niet in woorden te vatten.

Dit was zo’n enorm mooie belevenis. Iedereen die in staat is zich te kwalificeren en die het kan bekostigen om naar Boston te gaan, zou de kans met beide handen moeten grijpen. Wat mij betreft is dit de mooiste marathon. (Al besef ik dat ik er zo veel nog niet gelopen heb).

Het maakt me niets uit dat ik geen PR liep. Het maakt me niet uit dat ik een slechte tijd liep. Boston was de kers op de taart. Dat je er mag lopen is ‘alles’ waard.

Bedankt Boston! Bedankt lieve familie, vrienden en ‘volgers’ (stom woord vind ik dat…’vrienden die ik nog nooit gezien heb’ past eigenlijk beter). Jullie aanmoedigingen hebben deze race een gouden randje gegeven! Boston Baby!

 

 

 

44 gedachtes over “Boston Blog

  1. Zo mooi om nu het hele verhaal te lezen. Proficiat met je prestatie want het was dus een zware marathon. Ongelooflijk dat de eerste dame Kiplagat dan onder die omstandigheden 2:21 noteert. Verder (ik schreef het je al eerder) ‘heerlijk gaat boven hard’ en ik voeg daar aan toe ‘better safe than sorry’ gezien de taferelen langs de kant van de weg die je beschrijft.

    Keep running and blogging, groetjes,

    Dorothé

    Liked by 1 persoon

  2. Wat een prachtig verhaal Hedwig. Ik zit hier met tranen in mijn ogen. Zo mooi beschreven weer. Zo knap van je om de goede beslissing te nemen om vervolgens alleen maar te genieten. Al was het je langzaamste tijd. Onder die omstandigheden vond ik je super snel. Mooie foto’s en fijn dat “lief” je zo gesteund heeft. Het nagenieten zal nog wel even duren. Hoop voor jou nog heel lang. X

    Liked by 1 persoon

  3. Wow, Hed wat een prachtig en emotioneel verslag. Ben er stil van. Wat goed van je om tijdig te besluiten een stapje terug te doen en zo meer te kunnen genieten en gezond de eindstreep te halen. Nu nog lekker lang nagenieten!!

    Liked by 1 persoon

    • Hartstikke bedankt! Ja … ik besefte te laat dat het voor sommige mensen helemaal niet grappig was dat ik zo aan het freewheelen sloeg maarja: ik had ook niet echt de mogelijkheid om een en ander uitgebreid te verklaren via allerlei sociale media 😉

      Like

  4. Wat heb je dat sterk beschreven Hedwig, ik struggle zelf enorm als mensen een 30-sec summary vragen van deze unieke race.

    Onvergetelijk, en inderdaad een ultiem privilege. #BeBoston

    Liked by 1 persoon

    • Ja,… bijzonder dat jij ook weet ‘hoe het is’ dat is een fijne wetenschap. En je snapt wel dat jij na jouw prestatie daar in mijn ogen een soort halfGod bent. Zo knap! Chapeau!!

      Like

  5. Mooi verslag Hedwig en de foto’s spreken boekdelen over je blijdschap!
    Zelfs voor ons als nuchtere Nederlanders is het speciaal dat een stad zo leeft voor een marathon.
    Lijkt me (stiekem toch wel) geweldig om te ervaren dat iedereen je op een voetstuk plaatst omdat je “qualified” bent.

    Liked by 1 persoon

  6. Mooi verhaal Hedwig, heerlijk om te lezen, alsof ik het zelf ook weer ervaar.
    Nothing beats the Boston Experience!
    Ik liep hem destijds eigenlijk net als jij, ook toen was het warm. Ook ik liep om te genieten en te ervaren en liet mijn schema los….

    Liked by 1 persoon

  7. Geweldig leuk verhaal en dat je ons meeneemt over de straten richting Boston. Ik had je ook gevolgd via de App. had geen idee wat je zou kunnen lopen, maar vond 4h04′ in die warmte super goed.
    Top prestatie!

    Liked by 1 persoon

  8. Mooi verslag! Na dit gelezen te hebben weet ik het zeker, de Boston marathon experience wil ik ook meemaken. 2018 dan maar! De “Boston Qualifier”-status geeft toch wel een extra lading zo te lezen.
    Succes met de volgende marathon(s)!

    Liked by 1 persoon

  9. Een van de mooiste hardloopverhalen die ik ooit heb gelezen! Daarmee heb je een fijne kapstok gemaakt om alle prachtige herinneringen aan op te hangen. En het allerbelangrijkste: wat er ook gebeuren zal, deze ervaring neemt nooit iemand jou meer af. Groetjes vanuit Duitsland.

    Liked by 1 persoon

  10. Super verhaal, Hedwig! Ik zit mezelf af te vragen of ik die tijd ook zo los zou kunnen laten om gewoon te gaan genieten. Dan moet het wel echt warm zijn denk ik.
    Een mooi sfeerverslag van een marathon die ik waarschijnlijk nooit zal gaan halen. Toch leuk om ervan geproefd te hebben. Je komt er vast nog eens terug!

    Liked by 1 persoon

    • Dank je wel! Ik moest het eigenlijk wel loslaten anders denk ik dat ik echt ook langs de weg was geëindigd of iets dergelijks… ik denk echt dat jij daar ook ooit kan deelnemen als je t wilt. Bovendien: hoe ouder je wordt, hoe ‘relaxter’ de limiet 😉

      Liked by 1 persoon

  11. Voor een marathon waar je je slechtste tijd hebt gelopen, heb je er een hoop plezier en een hele andere manier van 26 mijl afleggen voor terug gekregen. De foto’s zeggen genoeg, maar de tekst erbij maakt dat wij toch een groot deel van deze bijzondere marathon samen met je afgelegd hebben.
    Ik ben meestal niet op jacht naar snelle tijden en kan me dus helemaal vinden in de manier waarop je deze marathon geabsorbeerd hebt.

    Liked by 1 persoon

    • ja John, dit was er inderdaad 1 in de categorie : het grote genieten! Heel speciaal, ik ben er dan ook nog steeds niet helemaal van bekomen! 😉 Super om het nu ook eens zo meegemaakt te hebben!

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s