IMG_20170611_125529_959Hoe je het ook wendt of keert; na vier en een half jaar hardlopen, moet ik concluderen dat ook de hardloopwereld bestaat uit subculturen. We zijn meestal en op de eerste plaats ‘one big happy running family’ maar net zoals vroeger op school vormen zich (on)gewild toch ‘groepjes’.
Op school waren er bijvoorbeeld de punkers, kakkers, alto’s, nerds en ‘populairen’. Bij lopers zie ik andere groepjes. ‘In real life’ maar vooral op de sociale media die vaak deel uitmaken van het leven van veel actieve hardlopers.
Ik vind het leuk om mijn hardloopactiviteiten en avonturen met anderen te delen. Dat is inmiddels eigenlijk vooral omdat het mij op de een of andere manier extra stimuleert om te blijven lopen. Niet voor niets schrijf ik dit blog. De afgelopen maanden ben ik ook actiever op Instagram. Voor wie het niet kent: dat is een soort Twitter in beelden. Of een compactere vorm van Facebook. Ik deel er vrijwel uitsluitend hardloopfoto’s zodat ik een soort online dagboek heb waarop ik terug kan kijken naar de reis die ik lopend afleg. De interactie met andere lopers op Instagram vind ik speciaal: ik leer er soms mensen kennen waarmee ik uiteindelijk ook echt ga lopen (of waarmee ik zelfs vrienden ben geworden). Veel mensen die mij ‘volgen’, volg ik terug zodat we elkaars ontwikkeling, vorderingen, tips en plannen kunnen meebeleven…


Maargoed; terug naar die groepen. Door Instagram werd voor mij nog duidelijker dat er een onderverdeling te maken is in de ‘instagrammende hardlopers’ (of hardlopende instagrammers).
Zo heb je de Fit Girls. Naar mijn idee zouden dit fitte meisjes moeten zijn (en gelukkig zijn de meeste van hen dit ook) maar verbazingwekkend genoeg zie ik ook dames die de leeftijd waarop je ze met goed fatsoen een meisje kon noemen al lang gepasseerd zijn (of het moment waarop ze fit waren) die zichzelf met droge ogen ‘hashtaggen’ met #Fitgirl. In het echte leven valt mij op dat ‘Fit Girls’ graag in groepen deelnemen aan evenementen die vaak uitsluitend voor vrouwen zijn. Ook lijken ze het prettig te vinden om bepaalde ‘รœber – fitgirls’ in grote getale aan te hangen en foto’s van hun maaltijden, shakes en (healthy!) snacks te delen. Ik merk dat wat ik nu schrijf een beetje negatief klinkt. Zo bedoel ik het niet: ik denk alleen dat de ‘fit girl’ wat verder van mij af staat,… waarschijnlijk omdat ik al een tijdje een woman ben ha ha!
Een andere groep bestaat uit de Pro’s. De Topsporters zoals je wilt. Zij vallen op door zwijgzaamheid. Ze ‘liken’ niks en reageren zelden ergens op (al zijn er uitzonderingen zoals Abdi Nageeye). Dat wordt ze door fans zoals ik vergeven: zij moeten AL hun tijd en energie in de sport steken. Wij trouwe volgelingen snappen dat volledig! ๐Ÿ˜‰ ย In het echte leven zie ik ze (als het meezit) in het startvak voor me ๐Ÿ˜‰ of anders 2 vakken…. Sociale media horen er -marketing technisch gezien- vast bij voor deze lopers maar doet ze denk ik niet veel. En gelijk hebben ze!
Een groep waarvoor ik echt moest nadenken over de naam: The Celebs. Dit zijn lopers die veel volgers willen maar vrijwel niemand terug volgen. Ik weet niet wat hierachter zit maar ik denk dat deze mensen een beetje narcistisch zijn? Inmiddels ben ik erachter dat zij vaak ‘groomen’: ze volgen mensen of reageren tijdelijk heel intensief op foto’s maar zodra ‘het target’ ze terug volgt, ontvolgen zij ‘het slachtoffer’ snel. Hoe sneu. Ik weet eerlijk gezegd niet hoe ‘the celeb’ zich in het echte leven manifesteert… ik vermoed op eenzelfde manier: hij of zij doet erg vriendelijk maar in hoeverre dit oprecht is….?

Het goede nieuws is dat de grootste groep volgens mij gevormd wordt door de ‘Happy Hardloper’.ย Dit is de ongecompliceerde hardloper die geniet van zijn/haar sport en die je ‘de pis niet lauw maakt’. Deze loper reageert veelal positief op andermans prestaties, doelen en plannen en is verder niet zo erg bezig met wat er allemaal gebeurt in ‘Instagramland’. Als de foto’s maar mooi zijn, en de prestaties navenant dan is het goed. En dit geldt eigenlijk ook voor het echte leven.

Last but not least de groep waar ik (onder andere) toe behoor. De sportende moeders oftewel: de #FitMoms. Een super suffe naam maar het is niet anders. Het blog dat je nu leest, is ontstaan doordat onze zoon geopereerd werd. Anderhalve week moest hij thuis herstellen. Dat was voor hem absoluut niet fijn. Maar voor mij was het soms ook een behoorlijk geregel. Bijvoorbeeld qua hardlopen. Hoe train je door als je voor je kind wilt zorgen? Ik bedacht me dat de #fitmom het soms best zwaar heeft. Natuurlijk kiezen we er zelf voor om voor een marathon of iets dergelijks te trainen maargoed: de #runningdad en vaak kinderloze #fitgirls, #fitboys en #pro’s hebben niet te kampen met dit soort (luxe) problemen terwijl zij voor dezelfde hobby kozen. Lopen terwijl je s’nachts 4 keer wakker gemaakt werd. Aan een wedstrijd meedoen terwijl je anderhalve week lang iedere nacht meerdere keren wakker gemaakt wordt… ‘moeten’ trainen terwijl je kind ziek op de bank ligt en je geen oppas of runningdad ‘bij de hand hebt’ om het even over te nemen (diep respect dus voor single ouders!)…
IMG-20170605-WA0022-01

met haas robert tijdens een mislukte pr poging op de 10 km in IJsselstein


Ik zou voor geen goud zonder mijn kinderen willen maar ik wil alle #FitMoms bij deze even een veer in hun bips steken. Knap wat wij doen ;-)! Vaak met een (drukke) baan, kinderen en zorgtaken ook nog trainen voor onze sport!ย (Al weten wij zelf dan ook wel weer dat we het juist doen omdat lopen soms het beste medicijn is tegen ALLES ๐Ÿ˜‰ ) En een voordeel: ย als je dan weer eens een mooie prestatie neerzet ondanks de situatie waarin je moest trainen, dan voelt het als ‘extra goed’!
p.s.: dit geldt uiteraard ook voor #runningdads die naast hun werk en overige verantwoordelijkheden thuis mee-zorgen voor de kinderen of die volledig zorg dragen voor ze. Helaas is dit een zeer zeldzaam type loper. Haast net zo zeldzaam als ‘in het gewone leven ๐Ÿ˜‰ .