Haas

13227633-4519E9672699F50B1969-01Na 4 jaar van vooruitgang en PR’s lijkt 2017 vooralsnog een hardloopjaar waarin ik leer omgaan met de andere kant van de medaille. Dat dit erbij hoort en logisch is mag geen vraag zijn maar leuk is anders.

Met een dubbele kwalificatie voor Boston op zak voelde ik mij al snel ‘heel wat’ en als je dan om je heen voortdurend hoort dat je lekker bezig bent dan is een zelfverzekerde hardloopster in no time geboren. 

Boston werd in de praktijk mijn heftigste marathon tot dan toe. Natuurlijk kan ik zeggen (en dat doe ik dan ook graag ;-)) dat het mij nog meeviel: twee keer plassen tijdens de race, 5 minuten kletsen met lief bij het 30-kilometerpunt om hem te vertellen dat ik bij 8 km al de conclusie trok dat ik in 27 graden geen beste tijd ga lopen, lopend water drinken waar ik dat normaal rennend doe en high five-en met zo mogelijk alle kinderen langs de kant van de weg en dan toch nog 4.04 lopen…. Ja: zo kan je alles ‘knap’ laten klinken. Feit is: voor mij was het by far mijn slechtste tijd. En omdat je bij hardlopen met name tegen jezelf loopt, ben ik op die tijd niet trots. Wel op het feit dat ik de knop om kon zetten en heb genoten maar dat is een ander verhaal.

Een aantal weken later deed ik een poging om een scherpe 10 km neer te zetten. Wederom is het warm. Daarbij ben ik moe vanwege onderbroken nachten omdat onze zoon geopereerd is. Dus loop ik een niet indrukwekkende 45 minuten op die afstand. Verre van mijn doel. Ik ben teleurgesteld omdat ik ooit veel sneller liep en ik zelfs denk dat ik nu sneller zou moeten zijn dan ‘ooit’. Helaas: praatjes vullen geen gaatjes en ook hier geldt: geen woorden maar daden. Op papier ben ik dus niet sneller en daar moet ik het mee doen.

Ik train door en peins geregeld over hoe het nu verder moet. Ik wil sneller worden en beter presteren. Dat is nou eenmaal wat ik leuk vind. Hoe ga ik dat doen? Waarom komt, ondanks hard trainen, niet datgene eruit wat ik voor ogen heb? Kan ik echt ‘de warmte’ en ‘de omstandigehden’ de schuld geven? Ondertussen komt mijn vijfde marathon dichterbij: die van Sneek. Het belooft een bijzondere te worden want ik ga hem niet zozeer voor mijzelf lopen: ik ga Sieta proberen aan een PR te helpen. Zij wil graag eens onder de 4 uur lopen dus met goedkeuring van trainer Tiny zal ik deze marathon zodoende als lange duurloop lopen.

Afgelopen zaterdag was rond het middaguur de aftrap van een fantastisch hardloopweekend. Ik reis met Marjolein naar Sneek waar we bijzonder veel hardloopvrienden en bekenden zien. In de auto begint de voorpret al en die zetten we voort als we in ons hotel de eerste andere lopers tegenkomen. Marjolein loopt vanaf een ander startpunt de Halve marathon dus tegen de avond zeggen we elkaar gedag en reis ik met John (voor velen bekend als ‘hardlopendeboer’) naar Sneek. Daar zien we bij de plek waar we uren later zullen finishen de andere leden van ‘teamSneek’; Sieta en Stefan (dat van laatstgenoemde de instgram-naam ‘stefanloopt100km’ is, zegt denk ik genoeg).

Bij de start wordt het nog gezelliger als we kort samen zijn met mega snelle mannen Sunny en Patrick die zich op tijd uit de voeten maken om vooraan te kunnen starten. Van alle kanten zie ik lopers elkaar groeten en ook zelf zie ik nog meer bekenden. Wat een feest!

Om 19.00 klinkt het startschot. John, Stefan, Sieta en ik beginnen aan de eerste van in totaal ruim 42 kilometer. De volgende 25 minuten zijn we vooral ontspannen aan het lopen. We kletsen soms wat en genieten van ons nieuwe avontuur. Dan, bij 5 kilometer zegt John onverwacht dat hij te veel last van zijn blessure heeft. Hij loopt nog even door maar bij de eerste waterpost besluit hij -ervaren en verstandig als hij is- om uit te stappen.

Met zijn drieën vervolgen we onze weg. Sneek en omgeving blijkt best gevarieerd te zijn maar echt mooi wordt het wat mij betreft pas als we het stuk bij het Sneekermeer bereiken. Het waait behoorlijk, Stefan en ik proberen Sieta uit de wind te houden. We lopen een mooi tempo maar net wat harder dan we eigenlijk van te voren hadden afgesproken. Ik trap dus geregeld een beetje op de rem om te voorkomen dat onze sub-4 debutante later de man met de hamer tegen zal komen. Bij 21 kilometer begint Sieta misselijk te worden. We verlagen het tempo en ik bedenk mij dat ze vertelde over haar Yoga-instructrice die haar op haar ademhaling had gewezen. Vanaf dat moment probeer ik Sieta regelmatig op haar ademhaling te wijzen en dat lijkt succesvol: op die manier weet ze de misselijkheid te verdrijven. We passeren inmiddels voor de tweede keer Sieta’s ouders die het ook spannend vinden voor hun dochter. Ze juichen ons toe en blijken ons gefilmd te hebben

Het waaien houdt aan, Sieta krijgt het zwaarder en bij 36 kilometer zegt ze:’jongens ik kan eigenlijk niet meer’. 

Dit is mijn ‘cue’. Nu moet ik haar helpen: nu moet ik pas echt hazen. Vanuit mijn tenen word ik echt een beetje boos. Ik zeg dat dit ZO NIET WAAR IS! Echt niet! Natuurlijk kan ze nog wel! Wil ze dan een volgende keer weer helemaal opnieuw beginnen? Nu heeft ze al 36 kilometers achter de rug: kan ze net zo goed even doorpakken zodat ze haar droom waar maakt en sub 4 loopt. En zo roep ik alles wat er in mij opkomt om Sieta in zichzelf te laten geloven. Dat haar benen en conditie het makkelijk kunnen (haar maag moet ze maar even negeren) maar dat ze het wel zelf moet geloven. Tegelijkertijd besef ik hoe makkelijk ik praten heb. Hoe zou ik me voelen als ik 3.20, 3.15 of sneller wil lopen? VRESELIJK! Dan moet ik echt diep gaan en dat is wat deze heldin nu exact aan het doen is!! Hoewel ik mijn getergde bilspier regelmatig voel tijdens deze race, ben ik verder helemaal in mijn element. Ik geniet met volle teugen. Wat bijzonder om de marathon eens zo te beleven: zonder druk, zonder spanning. Althans: spanning voor mijzelf want Sieta en wij beleven een ware thriller: gaan we het redden of niet? 

Screenshot_20170626-121306

Zo worstelen we door tot 2 kilometer voor de finish. We zijn een geoliede machine. Stefan haalt water wanneer dat kan, ik blijf tempo lopen voor Sieta. Om en om roepen Stefan en ik dingen om haar aan het lopen te houden. 500 meter voor de finish pakt ze onze handen omdat ze duizelig is. We hebben nog 3 minuten om sub 4 te lopen. Dat zeg ik Sieta en het idee dat ze het dus gaat redden, lijkt haar te ontspannen zodat ze door kan rennen.

Ik schiet vol maar houd me in: aan een jankende haas heeft niemand wat. Maar het emotioneert me zo dat het ons gewoon gaat lukken!!

Het podium verschijnt voor ons, hand in hand rennen we erop! WE DID IT!

Sieta is super blij! Stefan is super blij. En ik? Ik ben zo mogelijk -achteraf gezien- über blij. Deze marathon heeft mij precies gegeven wat ik nodig had. Ik zie nu hoe ik verder moet en wil. De basis: het pure genieten van lopen, vond ik terug tijdens die kilometers met deze twee fijne lopers in Sneek. Bedankt Sieta en Stefan!

(Sunny maakte het volgende filmpje van onze finish:)

 

De komende tijd ga ik heerlijk doortrainen, ook tijdens mijn vakantie. Vanaf dan bouw ik langzaam weer op. Naar mijn volgende doel: sterker dan ooit aan de start staan van de marathon van Amsterdam.

 

p.s.: bedankt Marjolein, Sieta, Stefan, John, Ans, Hans, Sunny en Patrick voor een mega gezellig weekend!

 

16 gedachtes over “Haas

  1. Mooi hè, hazen!

    Over je gebrek aan progressie. Dat is vrij normaal. Je boekt enige jaren vooruitgang en dan ineens niks. Je weet dat je je piek niet bereikt hebt en dat de tijd tikt. Het is frustrerend, maar je moet het accepteren. Snelheid kost immers tijd.

    Psst, het geheim is periodiseren, vraag maar aan Tiny wat dat is. Macro-cyclussen en micro-cyclussen. Werken naar een top en daarna laten vieren, want je kunt niet het hele jaar top-prestaties neerzetten. Je mag hooguit drie doelen hebben in een jaar, minder is beter. Veel rustperiodes tussendoor om je lichaam te laten herstellen en mentaal jezelf opnieuw op te laden.

    Liked by 1 persoon

  2. Wat een prachtige belevenis Hedwig. Ik werd er weer heel emotioneel van. Ook hier heb je weer heel veel van geleerd en dus heel goed voor je zelfvertrouwen. Als je als haas mag functioneren en zo’ resultaat neerzetten, mag je echt trots zijn op jezelf. Je hebt 1 persoon volgens mij heel gelukkig gemaakt. X

    Liked by 1 persoon

  3. Wat een kippenvelverhaal. Super gedaan allemaal. De samenwerking, het vertrouwen, de coaching, jezelf op een andere focus zetten en het knechtwerk. Het zit er allemaal in.

    Progressie kun je op vele manieren maken. Focus is goed maar blind staren moet het niet worden.

    Groetjes,

    Dorothé

    Liked by 1 persoon

  4. Heel mooi haaswerk van Stefan en jij en een geweldige tweede marathon van heldin Sieta. Zo pijnlijk om jullie moeten laten gaan, maar vervolgens zo gaaf om jullie te zien finishen binnen die 4 uur!

    Blijf jij ook vooral genieten en geduld hebben om de wijze van trainen vast te houden, de resultaten zullen bevredigend zijn💪🏽

    Liked by 2 people

    • Dat ga ik in de toekomst zowiezo doen want dat lijkt me enorm leuk! Vooralsnog ga ik eerst ff doortrainen maar eerst op vakantie dus lekker ontspannen lopen. Daarna op naar Amsterdam! Het komt goed dat weet ik zeker 😃👊

      Liked by 1 persoon

  5. Wat een heerlijk verslag! Ohh en zeker hier ook traantjes bij het lezen omdat ik de emotie en moeheid&strijden herken. Maar hoe tof jij dan in beeld komt als haas!! Ik zie jullie helemaal gaan samen! Top team en trots op Sieta !Dit is idd waar het om gaat genieten!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s