IMG_20170825_215108_711Zo. De vakantie zit er ook in dit deel van het land bijna op. Na drie weken Zweden met daarna een vervolg van de schoolvakantie in Nederland gaat ook voor mij het gewone leven bijna beginnen. De hele zomer schreef ik geen letter maar liep ik des te meer. Onze vakantiebestemming bleek nog fijner en leuker te zijn dan we van te voren hoopten, ook qua lopen kon ik mijn hart ophalen. Zweden maakte zelfs een beginnend trail runner van me. De heuvels, bergjes en onverharde ondergrond hebben mij voor mijn gevoel sterker gemaakt en tot mijn verbazing begin ik deze vorm van lopen echt leuk te vinden! Thuis gekomen wist ik met behulp van het schema van trainer Tiny en de loopband die ik tegenwoordig kan gebruiken mijn loopjes gevarieerd en uitdagend te houden.


Al die onbeschreven maar wel belopen weken leverden veel gedachten op. Gedachten die hier niet gedeeld werden maar die ik nu (deels) opschrijf omdat ze absoluut bij mijn hardloopverhaal horen. Als ik terug denk aan de dagen, weken, zelfs maanden vanaf Boston tot gisterenavond rond een uur of 18.30 dan werd die periode gekenmerkt door onzekerheid, weinig zelfvertrouwen en twijfels. Boston was een geweldige ervaring, mijn indrukwekkendste marathon tot nu toe maar mijn resultaat was zeer teleurstellend. Zeker na het harde trainen dat ik er -met plezier- voor gedaan heb. In mijn ‘marathon hoekje’ in ons huis hangt een prachtige foto van mijn finish daar. Het geluk straalt eraf. Daar ben ik trots op. Maar de tijd die op deze plaquette gegraveerd staat, vervult mij geenszins met trots. Mijn slechtste tijd ooit. Zelfs 8 minuten langzamer dan mijn eerste marathon (en ja; ik weet dat ik in Boston expres een tijd met mijn lief heb staan kletsen tijdens de race en dat ik er heel bewust voor koos om hem te lopen zoals ik hem liep maar toch… het zit me niet helemaal lekker).
Regelmatig schoten in de afgelopen tijd gedachten door mijn hoofd zoals: ‘ik ben slomer geworden’… of: ‘de manier waarop ik train is niet goed voor mij; ik moet vaker op hoger tempo lopen’ of: ‘Tiny heeft mijn tempo’s niet goed vastgesteld’ en ga zo maar door. Ik las voor een ongewild maar ook versterkend effect op dit gevoel geregeld artikeltjes op websites van bijvoorbeeld Runnerworld en Pro Run. Zoals ik al eens aanhaalde: er wordt zoveel over hardlopen geroepen en geschreven, er zijn zo veel verschillende theorieën; je ziet door de bomen het bos niet meer. Die arme Tiny: regelmatig vroeg ik zijn mening over deze publicaties of stelde ik vragen in de hoop van mijn onzekerheid af te komen.

Daarnaast ontdekte ik iets nieuws over mijzelf: als het om hardlopen gaat heb ik  Arithmofobie, dat betekent: angst voor getallen … Ik zal het proberen uit te leggen…
In mijn schema staat bijvoorbeeld dat ik intervals ga lopen. Tiny noteert dat dan als volgt: warm lopen, 2 * 1200 – 2 * 600 – 2 * 400 – 2 * 200, uitlopen. Hij zet er nog wat dingen bij maar ik houd het hier even eenvoudig. Voor de niet-hardlopers (die tot mijn plezier geregeld meelezen! Dank daarvoor!): dit betekent dat ik 2 keer 1200 meter loop, daarna 2 keer 600 meter etc. Bij deze opdracht horen bepaalde snelheden. Die zijn op mij toegespitst. 1200 meter ‘moet’ ik bijvoorbeeld lopen in 5 minuut 30 dat is omgerekend  een tempo van 4 minuten en 35 seconden. Oftewel: 1200 meter lang loop ik in een tempo van 4.35. Voor 600 meter geldt een tempo van 4.26 voor 400: 4.17 en voor 200 meter: 4.05
Nou weet ik niet hoe het met jullie is maar als ik dus léés dat ik 2 keer 200 meter op 4.05 moet lopen dan knapt er wat tussen mijn oren (zeker met het gegeven dat ik daarvoor dus al die andere afstanden heb gelopen). Dan denk ik: maar dat kan ik helemaal niet! Hetzelfde geldt als ik bijvoorbeeld hoor dat ik 10 kilometer lang 4.30 ga lopen. Dat kan ik best (dat is meerdere keren gebleken) maar ik word er angstig van omdat het zo moeilijk klinkt. ….Als je mij van te voren zegt: je moet 42,195 kilometer lang een tempo van 4 uur 54 lopen dan antwoord ik hoogstwaarschijnlijk dat ik dat niet volhoud. Als je niets zegt dan loop ik 2 keer deze afstand op dit tempo (Rotterdam en Berlijn) zonder dat ik er erg in heb dat ik zo hard liep (voor mij dan he?! Uiteraard zijn er lopers die veel harder gaan). 
Screenshot_20170829-193537-01En zo stond ik gisteren rond 18.30 voor het eerst sinds lange tijd weer op de baan bij GAC. Na ingelopen te hebben met 2 jongens uit de groep, trok ik mijn eigen plan. Ik kreeg de opdracht die ik hierboven beschreef (2 * 1200 – 2 * 600 – 2 * 400 – 2 * 200) Het was hartstikke warm dus ik kneep hem flink. Ik begon met de 1200-tjes, die gingen perfect. Ik liep de 600-tjes: easy! Toen de 400-tjes: mijn angst voor een pace van 4.17 verdween al gauw toen ik zag dat ik uit moest kijken dat ik niet te snel zou gaan; regelmatig schoot ik naar een tempo van 3.45 – 3.50. Zelfs de 200-tjes in 4.05 haalde ik met gemak.
Wat had ik dit nodig! Met 30 van Amsterdam Noord over 2 weken, die ik toch wel als een grote proef voor de marathon van Amsterdam zie, kon ik deze ervaring enorm goed gebruiken. Ik heb een uitdagende opdracht meegekregen van ‘de trainert’ voor die run maar ik heb nu het vertrouwen dat ik het kan. Over 10 dagen weet ik het…