Arithmofobie

IMG_20170825_215108_711Zo. De vakantie zit er ook in dit deel van het land bijna op. Na drie weken Zweden met daarna een vervolg van de schoolvakantie in Nederland gaat ook voor mij het gewone leven bijna beginnen. De hele zomer schreef ik geen letter maar liep ik des te meer. Onze vakantiebestemming bleek nog fijner en leuker te zijn dan we van te voren hoopten, ook qua lopen kon ik mijn hart ophalen. Zweden maakte zelfs een beginnend trail runner van me. De heuvels, bergjes en onverharde ondergrond hebben mij voor mijn gevoel sterker gemaakt en tot mijn verbazing begin ik deze vorm van lopen echt leuk te vinden! Thuis gekomen wist ik met behulp van het schema van trainer Tiny en de loopband die ik tegenwoordig kan gebruiken mijn loopjes gevarieerd en uitdagend te houden.

Al die onbeschreven maar wel belopen weken leverden veel gedachten op. Gedachten die hier niet gedeeld werden maar die ik nu (deels) opschrijf omdat ze absoluut bij mijn hardloopverhaal horen. Als ik terug denk aan de dagen, weken, zelfs maanden vanaf Boston tot gisterenavond rond een uur of 18.30 dan werd die periode gekenmerkt door onzekerheid, weinig zelfvertrouwen en twijfels. Boston was een geweldige ervaring, mijn indrukwekkendste marathon tot nu toe maar mijn resultaat was zeer teleurstellend. Zeker na het harde trainen dat ik er -met plezier- voor gedaan heb. In mijn ‘marathon hoekje’ in ons huis hangt een prachtige foto van mijn finish daar. Het geluk straalt eraf. Daar ben ik trots op. Maar de tijd die op deze plaquette gegraveerd staat, vervult mij geenszins met trots. Mijn slechtste tijd ooit. Zelfs 8 minuten langzamer dan mijn eerste marathon (en ja; ik weet dat ik in Boston expres een tijd met mijn lief heb staan kletsen tijdens de race en dat ik er heel bewust voor koos om hem te lopen zoals ik hem liep maar toch… het zit me niet helemaal lekker).

Regelmatig schoten in de afgelopen tijd gedachten door mijn hoofd zoals: ‘ik ben slomer geworden’… of: ‘de manier waarop ik train is niet goed voor mij; ik moet vaker op hoger tempo lopen’ of: ‘Tiny heeft mijn tempo’s niet goed vastgesteld’ en ga zo maar door. Ik las voor een ongewild maar ook versterkend effect op dit gevoel geregeld artikeltjes op websites van bijvoorbeeld Runnerworld en Pro Run. Zoals ik al eens aanhaalde: er wordt zoveel over hardlopen geroepen en geschreven, er zijn zo veel verschillende theorieën; je ziet door de bomen het bos niet meer. Die arme Tiny: regelmatig vroeg ik zijn mening over deze publicaties of stelde ik vragen in de hoop van mijn onzekerheid af te komen.

Daarnaast ontdekte ik iets nieuws over mijzelf: als het om hardlopen gaat heb ik  Arithmofobie, dat betekent: angst voor getallen … Ik zal het proberen uit te leggen…

In mijn schema staat bijvoorbeeld dat ik intervals ga lopen. Tiny noteert dat dan als volgt: warm lopen, 2 * 1200 – 2 * 600 – 2 * 400 – 2 * 200, uitlopen. Hij zet er nog wat dingen bij maar ik houd het hier even eenvoudig. Voor de niet-hardlopers (die tot mijn plezier geregeld meelezen! Dank daarvoor!): dit betekent dat ik 2 keer 1200 meter loop, daarna 2 keer 600 meter etc. Bij deze opdracht horen bepaalde snelheden. Die zijn op mij toegespitst. 1200 meter ‘moet’ ik bijvoorbeeld lopen in 5 minuut 30 dat is omgerekend  een tempo van 4 minuten en 35 seconden. Oftewel: 1200 meter lang loop ik in een tempo van 4.35. Voor 600 meter geldt een tempo van 4.26 voor 400: 4.17 en voor 200 meter: 4.05

Nou weet ik niet hoe het met jullie is maar als ik dus léés dat ik 2 keer 200 meter op 4.05 moet lopen dan knapt er wat tussen mijn oren (zeker met het gegeven dat ik daarvoor dus al die andere afstanden heb gelopen). Dan denk ik: maar dat kan ik helemaal niet! Hetzelfde geldt als ik bijvoorbeeld hoor dat ik 10 kilometer lang 4.30 ga lopen. Dat kan ik best (dat is meerdere keren gebleken) maar ik word er angstig van omdat het zo moeilijk klinkt. ….Als je mij van te voren zegt: je moet 42,195 kilometer lang een tempo van 4 uur 54 lopen dan antwoord ik hoogstwaarschijnlijk dat ik dat niet volhoud. Als je niets zegt dan loop ik 2 keer deze afstand op dit tempo (Rotterdam en Berlijn) zonder dat ik er erg in heb dat ik zo hard liep (voor mij dan he?! Uiteraard zijn er lopers die veel harder gaan). 

Screenshot_20170829-193537-01En zo stond ik gisteren rond 18.30 voor het eerst sinds lange tijd weer op de baan bij GAC. Na ingelopen te hebben met 2 jongens uit de groep, trok ik mijn eigen plan. Ik kreeg de opdracht die ik hierboven beschreef (2 * 1200 – 2 * 600 – 2 * 400 – 2 * 200) Het was hartstikke warm dus ik kneep hem flink. Ik begon met de 1200-tjes, die gingen perfect. Ik liep de 600-tjes: easy! Toen de 400-tjes: mijn angst voor een pace van 4.17 verdween al gauw toen ik zag dat ik uit moest kijken dat ik niet te snel zou gaan; regelmatig schoot ik naar een tempo van 3.45 – 3.50. Zelfs de 200-tjes in 4.05 haalde ik met gemak.

Wat had ik dit nodig! Met 30 van Amsterdam Noord over 2 weken, die ik toch wel als een grote proef voor de marathon van Amsterdam zie, kon ik deze ervaring enorm goed gebruiken. Ik heb een uitdagende opdracht meegekregen van ‘de trainert’ voor die run maar ik heb nu het vertrouwen dat ik het kan. Over 10 dagen weet ik het…

 

 

12 gedachtes over “Arithmofobie

  1. Mooie eerlijke blog! Ik houd zelf heel erg van getalletjes, maar ik herken de twijfels wel. Denken dat je juist minder fit aan het worden bent van al dat trainen, en dan zelf conclusies gaan trekken en het schema aanpassen naar hoe jij denkt dat het beter kan, terwijl je dan juist eigenlijk het schema ondermijnt door een beetje van alle inzichten wat te doen. En bij een baantraining met harde tempo’s (bij mijn vorige AV trainden we vrijwel alleen op souplesse) denk ik ook vrijwel altijd dat ik het niet kan. Dan moet ik tijdens het lopen echt heel bewust die gedachten uitschakelen. Het gekke is ook dat ik vóór in het treintje lopend de tempo’s vaak wel makkelijk haal (dan voel ik een soort verantwoordelijkheid naar de rest) terwijl ik als ik achter iemand loop al snel concludeer: dit kan ik nooit bijhouden, dit kan niet goed zijn. Het mantra ‘Trust your training’ is volgens mij juist op een marathonschema van toepassing, en ik denk dat elke goede marathontrainingsperiode gekenmerkt wordt door twijfels, juist omdat je zo op het randje balanceert van oververmoeidheid. Maar als objectieve buitenstaander kan ik alleen maar zeggen dat jouw trainingen en bijbehorende hartslagen echt lijken aan te geven dat je heel erg fit bent! Put er in ieder geval vertrouwen uit dat je alles eraan gedaan hebt wat je kon doen, dan is het resultaat vanzelf dat je krijgt wat je verdient.

    Liked by 1 persoon

    • Ja Krista, wat je zegt: daar sluit ik mij volledig bij aan. Ik ben dan ook blij dat het kwartje eindelijk valt, dat ik steeds meer zie dat deze aanpak zich al aan het uitbetalen is. En hopelijk zet zich dat voort op 15 oktober. Het stomme is dat ik naast dit verhaal, een totaal tegenovergestelde beleving heb. Op sommige momenten merk ik dat ik enorm geniet van ‘terug naar de basis’. Dan laat ik mentaal het hele moeten, en druk zijn met getallen en prestaties los en geniet ik alleen maar omdat ik ervan overtuigd ben dat daar de winst zit. Terug naar waar het begon: lol hebben in lopen 🙂

      Liked by 1 persoon

  2. Wat eerlijk weer Hedwig, maar ik glimlach om je onzekerheid. Het is zo’n beetje als de angsten van zwangere vrouwen en en jonge moeders. Iedereen denkt dat zij het niet kan, maar ze doen het toch maar mooi.

    Qua cijfers ben ik ambivalent. Ik kan er de pest over in hebben, maar steeds vaker kunnen ze me geen donder schelen. Maar soms ben ik ook hartstikke trots als ik in een interval als buddy bij Running Blind dan inderdaad die 3:50 tempo’s haalt (5x 1 minuutje lang maar hoor).

    Verder moet je je vasthouden aan wat (en wie) je als leidraad hebt gesteld want er zijn zoveel meningen. Niet alles zal precies kloppen en precies uitwerken zoals voorspeld, maar het grootste gedeelte wel. Je moet de ingeslagen weg volgen dan kom je ergens, als je iedere keer wat anders doet dan dwaal je maar wat rond.

    Groetjes,

    Dorothé

    Like

  3. Mooi blog Hedwig. Leest weer als een spannend boek en wat knap om al die zware trainingen vol te houden. Fijn dat het vertrouwen weer terug is. Blijf in jezelf geloven. De aankomende marathon wordt weer een knaller. Ik voel het echt. Ontspannen erin en genieten. Succes alvast! X

    Like

    • hey! Ja dat zal deels het geval zijn maar daar speelde de temperatuur absoluut een grotere rol… ik ben echt slecht als het warm is. Een keer het over doen graag! Na Amsterdam wordt dat dan…zo’n 6 weken erna zou ideaal zijn 😉

      Like

  4. Heel herkenbaar. Mijn stelling is dat een trainer zijn/haar liefde voor getallen niet moet overdragen aan diens atleten (lopers). Als een training te ingewikkeld wordt, gaan sommigen interpreteren wat er bedoeld kan zijn. Van de andere kant, soms moeten twee trainingen gecombineerd worden tot een enkele training, omdat er niet genoeg tijd is.

    Hoe dan ook, elke training moet duidelijk uitgelegd worden. Als een trainer niet kan uitleggen in een paar woorden waar een bepaalde training voor dient, hoe moet de atleet daar dan wijs uit worden? Focus tijdens de training is alles en wordt gekenmerkt door een duidelijke uitleg, zowel in taal als betekenis: niet alleen hoe doen we dit, maar ook waarom.

    Like

    • rené voordat hier de indruk gewekt wordt dat Tiny een voorliefde voor getallen heeft of mij niet goed uitlegt waar een training toe dient reageer ik maar snel. Dit is namelijk totaal niet aan de hand en ook niet hetgeen ik heb willen zeggen….

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s