Screenshot 2017-08-31 23.24.16Als er een truc bestond om er zeker van te zijn dat ik op 15 oktober aanstaande een PR loop tijdens de TCS Amsterdam marathon dan zou ik deze graag kennen. Uiteraard bestaan er allerlei soorten doping maar dat lijkt mij eng spul en als ik al wist wat ik dan precies zou moeten nemen dan heb ik eigenlijk geen idee hoe je eraan komt. Het is ook een lichtelijk overdreven ‘oplossing’ voor een amateur als ik. Belangrijker nog: ik heb er veel voor over om weer wat sneller te zijn tijdens mijn zesde marathon maar het moet wel allemaal ‘echt’ zijn dus als gevolg van een ouderwetse portie bloed, zweet en wellicht wat tranen (al heb ik er daarvan op dit punt van het proces liever niet te veel).
Alle ‘bijgeloofs-dingetjes’ zet ik voor de zekerheid sowieso in zolang ze niet gevaarlijk zijn. Ik drink dus braaf bietensap in de dagen voorafgaande aan voorbereidende wedstrijdjes. Dit onder het motto ‘baat het niet dan schaadt het niet’. Ik slik magnesium om kramp te voorkomen en vitamine D omdat lopers daar een tekort aan schijnen te hebben. Ik probeer meer water te drinken in aanloop naar een wedstrijd zodat ik optimaal gehydrateerd ben. Dat er extra koolhydraten gestapeld worden voordat er duurlopen/races plaatsvinden is bijna overbodig om te noemen net zoals het nemen van proteïnen na trainingen zodat mijn spieren goed herstellen. Een beetje hardloper kent al deze gewoonten die tot ‘de routine’ van vele lopers behoren. Ik ‘plank’ inmiddels weer geregeld en overweeg wederom aan de ‘burpees’ te gaan. Je kan mij tegenwoordig zelfs op een redelijk fatsoenlijke warming-up betrappen.


…Maandenlang ben ik nu alweer aan het trainen. 5 keer per week loop ik met maar 1 doel: sneller zijn dan voorheen tijdens de marathon van Amsterdam. Gedurende mijn ‘Zweedse kilometers’ dacht ik veel na over hoe ik dat kan bereiken. Naast het gedisciplineerd ‘afwerken’ van een uitgebalanceerd trainings-schema hoort terugdenken aan hoogte- en dieptepunten daar absoluut bij. Ook al bieden successen uit het verleden geen garanties voor de toekomst; je kan er wel lering uit trekken.
Mijn eerste marathon liep ik ‘om hem uit te lopen’. Dat dit binnen de 4 uur lukte en dat dat best goed was, daarvan was ik me destijds (eind 2015) niet bewust. In feite liep ik maar wat. Mijn coach had wel een plan meegegeven maar ik was gewoonweg te onervaren om er echt wat mee te doen in New York. Het enige dat ik wist was: niet te hard gaan. En daar hield ik me aan. Mijn tweede marathon was 5 maanden later. Veel wijzer was ik niet maar ik had wel doorgetraind en ik durfde -zwaar beïnvloed door runbuddy Robin- alles te geven wat ik die dag in april 2016 in me had. Het was de marathon van Rotterdam dus wat kon mij -naast de onverwachte warmte- gebeuren? Ik had geen dure reis en dito hotel hoeven regelen dus ik zou wel zien waar het schip zou stranden. Bij 32 kilometer de man met de hamer tegenkomen? Niet leuk maar geen ramp: ik zou zonder veel verloren te hebben zo weer thuis zijn. Deze onbevangen opstelling resulteerde in een prachtige tijd waar ik nog altijd super trots op ben. Nog eens 5 maanden later liep ik met een slechte voorbereiding op een paar seconden na dezelfde mooie tijd. Ondanks dat ik op meer gehoopt had, wist ik dat ik te weinig had kunnen trainen om echt een verbetering te mogen verwachten. Toch ben ik in de aanloop naar deze run een beetje overmoedig geworden denk ik want in Berlijn is er iets veranderd. Ik liep er de laatste 20 kilometer met minder plezier dan in de 2 marathons ervoor…
IMG_20170904_112424_921Marathon 4 was Boston. Trouwe lezers kennen het verhaal erachter… mocht je dit gemist hebben dan kan je het hier teruglezen. Heel kort samengevat: een geweldig avontuur maar qua PR méér dan teleurstellend. Marathon 5 stond voor het eerst op deze afstand in het teken van hazen; ik hielp Sieta haar doel te verwezenlijken. Super leuk en mooi om te doen maar het geeft geen vertrouwen als het gaat om het halen van een eigen PR. Sterker nog: tijdens deze marathon (die ik op een ‘easy’ tempo liep) besefte ik dat het ECHT zwaar blijft om ruim 42 kilometer hardlopend af te leggen. Ook als je dit op een voor jou zogenaamd ‘lager tempo’ doet.
Wat ik inmiddels naar aanleiding van die 5 marathons heel duidelijk zie is dat ik op zondag 15 oktober 2017 in ieder geval één ding voor elkaar moet zien te hebben (al is moeten dus al niet een goed uitgangspunt maar ik denk dat je snapt wat ik bedoel). Ik moet met plezier aan de start staan. De druk ‘eraf houden’. Genieten van het lopen, mijn oude stadje en van het feit dat er voor het eerst meerdere familieleden en vrienden komen aanmoedigen. Ik heb een super goede haas gevonden in Erik de Jongh dus om zaken zoals ‘pace’ hoef ik mij geen zorgen te maken, die houdt hij in de gaten.
Daarnaast zijn er een paar dingen die ik óók nog zelf in de hand heb. Daar zou ik veel woorden aan vuil kunnen maken maar kort gezegd bestaat dit lijstje uit 3 dingen:
Rust nemen (meer en goed slapen), gezond eten en geen alcohol drinken. Afgelopen zondag is mijn leven in ‘monnikenstijl’ van start gegaan. Voorlopig lig ik op tijd in bed, eet ik nog bewuster en drink ik geen druppel. Uitgerust zal ik aan de start staan en misschien zelfs wat lichter, ook dat scheelt weer 😉
…Proost!IMG_20170903_141259_415