1229939_694219137259564_529775126_n

Foto: Karen Roelands


Vanaf dag 1 dat ik begon met lopen, was het luisteren naar muziek iets dat daar voor mij standaard bij hoorde. Mijn liefde voor het hardlopen was er namelijk niet van nature, die heeft moeten groeien. Muziek maakte het afleggen van de aanvankelijk nog maar korte afstanden draaglijker want dat lopen was me toch saai! Ik begon met wat ‘voor handen was’: een I-pod met muziek van mijn lief. Zodra Spotify in mijn leven kwam ging ik los: ‘lekkere hardloopliedjes’ en ‘hardloopliedjes 2’ waren mijn eerste twee hitlijsten en toen ik eind 2015 de marathon van New York zou lopen, werd afspeellijst ‘Marathon New York’ mijn volgende wapenfeit. Inmiddels is het bijna een gewoonte om voor belangrijke races en lange duurlopen in ieder geval vast te stellen welke playlist ik onderweg ter beschikking wil hebben of anders zelfs een geheel nieuwe lijst samen te stellen. Zo maakte ik voor het haaswerk dat ik zou doen bij de marathon van Hoorn ‘knallen met Joke’; opzwepende muziek helpt altijd en zeker als het de bedoeling is om 10 kilometer lang strak 4.30 te lopen!
Schermafbeelding 2015-06-04 om 10.37.00

runhedwigrun @ zevenheuvelenloop


Mijn eerste head phones waren niet geheel onopvallend. Als een of andere aspirant D.J. liep ik totaal ongenegeerd rond met een super grote koptelefoon. Dat had niks te maken met hippigheid. Er waren toen mensen die er gewoon mee rondliepen maar dat waren ‘hipsters’ die daar denk ik over nagedacht hadden. Bij mij was het tegendeel het geval: het waren de head phones van onze zoon die destijds een jaar of 4 was. Het enige alternatief dat ik had, waren de standaard ‘oortjes’ die je bij je smart phone geleverd krijgt en die vielen onder het lopen altijd uit mijn oren. Dus liep ik een jaar of twee super trots voor lul zoals hier boven en hiernaast te zien is.
Dat er speciale ‘oortjes’ voor sporters bestaan, kwam niet in mij op. Ik vond mijn mega-headphones bijzonder lekker zitten! Ze hielden in de winter mijn oren ook nog eens warm! Wat wil een runner nog meer?! 
Toen werd ik jarig en kreeg ik van lief als verrassing ‘in ears’. Dat zijn oortjes die je -net zoals die van je smartphone- in je oren stopt. Ik schoot meteen in de weerstand! Hoezo had hij mij geen fijne nieuwe grote DJ-set gegeven? Ik kon echt niks met die rare kleine oordopjes. Omdat je een gegeven paard niet in de bek mag kijken en omdat ik wel vaker ageer tegen ideeën van lief die dan later heel goed blijken te zijn, probeerde ik ze toch. Al snel wilde ik niet meer anders; ze zitten heerlijk en geven top geluid.
 

Op de foto’s hierboven is te zien hoe vaak ik met mijn geliefde oortjes loop. Heel vaak. Eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ik, hoe langer ik aan hardlopen doe, hoe vaker ik ook zonder muziek loop. Deze sport is inmiddels mijn grote passie waar ik zo van geniet dat ik het ‘puur’ ook heel goed kan verdragen. Maar nog steeds: lopen mèt muziek blijft fijn en zelfs vaak een ‘must’ tijdens de (laatste) kilometers van een marathon.
Ook HDPHNS is het via mijn blogje opgevallen dat ik een liefhebber ben van muziek & oortjes. Zij vroegen mij of ik daarom eens een setje draadloze sport-exemplaren wilde proberen. Ik reageerde huiverig. Beseften zij wel dat ik nogal eerlijk ben? Dat als ik het niks zou vinden, ik dit ook zou zeggen? Dat vonden ze prima…
 

Dus daar ging ik: lopen met draadloze Avanca D1 oortjes. Tot mijn schrik vond ik ze vreselijk. Ze sloten  mijn oren zo erg af dat ik het verkeer / andere personen om mij heen totaal niet meer hoorde. Dit soort oortjes bleken ook veel minder geschikt om 1 oortje uit en 1 oortje in te laten als je even wat meer contact met de omgeving wilt dus ook dat was hier geen oplossing. Daarbij zorgden ze voor een soort ‘kraakbeenpijn’ in mijn oren; als ik ze uit deed ‘ontspanden’ mijn oorschelpen ineens. En last but not least viel de muziek soms even weg / hoorde ik kraken. Wat nu? Het is natuurlijk super aardig als je iets mag uitproberen maar mijn oordeel was verre van positief. Ik liet HDPHNS weten dat het beter was als ik niks zou zeggen over de oortjes: deze negativiteit daar zouden ze niks mee opschieten. Vanwege het totaal afsluiten van de oren wilde ik ze ook niet weggeven aan een andere loper: te gevaarlijk. (Voor alle duidelijkheid: een pure muziekliefhebber die ze gebruikt buiten het sporten om, zal de ‘intensiteit’ van de muziek via deze set denk ik wel weten te waarderen).
Men stelde voor een ander type te proberen: de Avanca S1. Ondanks dat ik het nu wel een beetje een gedoe begon te vinden (ik moest de oortjes terugsturen en later het oplaad-snoertje dat ik vergeten was, er achteraan -geheel kosteloos was de test dus al niet meer 😉 ) stemde ik in.
Na het meerdere malen lopen met dit setje ben ik zover dat ik een conclusie durf te trekken… Nee, deze oortjes winnen het qua comfort en geluid never nooit van mijn fijne, zachte in-ears. MAAR!!! Er is 1 heel groot voordeel…Bij de lange duurlopen ben ik ze gaan waarderen. Waarom? Het ‘pielen’ met het snoer van mijn gewone oortjes en mijn waterzak / hemdje / flipbelt levert veel irritatie op. Dit is met deze oortjes natuurlijk totaal geen kwestie. Dit model sluit ook minder af waardoor ik ze prettiger vind als het om veiligheid gaat maar echt lekker zitten doen ze niet. Het is meer ‘dat je eraan went’. De eerste kilometers was ik me nogal bewust van de set maar gaandeweg verdwijnt dat gevoel en dan ‘wint’ het comfort van het niet hebben van een snoertje het toch wel. 
 

Wat ik vooral geleerd heb van dit avontuur? Dat ik gewoon geen lullen-voor-spullen blogger ben. Ik ben daarom ook echt benieuwd hoe goed dit stuk gelezen wordt en voor diegenen die dit lezen; vertel eens eerlijk: zie jij een meerwaarde in dit soort ‘reviews’? Ik waardeer ieders (on)gezouten mening!
Thanks!