20170917_101906-01

voor de race, een moment zonder publiek (gelukkig 😉 )


“…Zo bereikte ik Wilbert weer. Ik moest toen nog een kilometer of 8 denk ik. Ik had een dipje maar zijn gezicht tussen de massa gaf me kracht. Zijn blik was zo bemoedigend. Alsof hij wilde zeggen: je kan het!!! Kom op! “
Dit schreef ik in april 2016 over de marathon van Rotterdam. Je zou kunnen denken dat Wilbert een familielid is of op zijn minst een goede vriend die ik al jaren ken. Maar nee: ‘Sneezy Wil’ zoals hij ook genoemd wordt is een ‘loopmaatje’; ik ontmoette hem zo’n anderhalf jaar geleden voor het eerst. Ten tijde van die marathon kende ik hem dus pas een maand.
Dat ik zoveel kracht putte uit zijn stille aanwezigheid daar langs de lijn in Rotterdam deed mij onlangs beseffen hoe belangrijk supporters zijn. 

Het blog dat ik van de week plaatste over ‘oortjes’ leverde -naast antwoorden op mijn vraag- ook reacties op over het lopen met muziek. Sommige lezers vinden het gevaarlijk, een aantal anderen gaven aan het a-sociaal te vinden om tijdens hardloopevenementen naar muziek te luisteren. Je zou je daarmee afsluiten van het publiek. Die mening deel ik niet, tenzij je je muziek keihard aanzet en je geen oogcontact maakt met je omgeving. Als er iemand veel lacht, high five’s uitdeelt en dingen zoals ‘bedankt’ roept tijdens het lopen in een wedstrijd dan ben ik het wel. Maar dit dus wèl geregeld met mijn ‘muziek op’. Het belemmert mij niet om contact te maken en enorm te genieten van de energie die toeschouwers geven.
Ik heb nog nooit de ‘luxe’ gekend van een marathon of andere wedstrijd waar heel veel vrienden, familie en bekenden langs de weg stonden. Dit heeft voornamelijk te maken met het feit dat 3 van mijn marathons in het buitenland waren. Daarnaast geldt voor de Nederlandse ’42 kilometers’ dat ik het voor onze kinderen te lang vind duren. Die blijven dan bij oma en opa waardoor mijn ouders vrijwel nooit kunnen komen. Van vrienden mag je het eigenlijk ook niet verwachten: (vaak) een lange reis naar de wedstrijd toe, in een weekend waarin ze echt wel andere dingen te doen hebben. Bovendien hebben ook zij vaak te maken met partners en kinderen. En als ze er dan zouden staan, dan is het voor die paar seconden dat ze je kunnen toejuichen… voor een loper goud waard maar als je niet van ‘onze sport’ houdt, is er voor een supporter geen drol aan.
En dan mag ik nog niet klagen met thuis een fantastische supporter die werkelijk overal met mij naartoe gereisd is: mijn lief! Na maanden met uren van afwezigheid waarin ik overal rondstruin om mijn kilometers te maken, gaat hij ook nog met mij mee om per fiets wereldsteden te doorkruisen zodat hij me moed in kan spreken tijdens verschillende stadia van de marathon. Daarnaast sturen ontzettend veel familieleden en vrienden lieve berichtjes waaraan ik onderweg denk. Mijn schoonzusje maakte zelfs een film voor mij toen ik de marathon van New York ging lopen met daarin allemaal vrienden en familie die mij succes wensten.

20170417_181946

IMG-20151104-WA0005IMG-20170417-WA0034img-20160925-wa0020 champagne!



Wat is het toch ‘extra speciaal’ om -als je helemaal stuk zit- een paar bekende ogen te zien. Of iemand je naam te horen roepen met een bemoedigende kreet erbij. ‘Kom op Hedjuuuuuh! Je kan het!’ Finish stroooooong! Kippenvel en adrenaline geeft het mij. En vaak ook een brok in mijn keel want het is zo lief.
Vorig weekend liep ik de 30 van Noord: een race met zeer weinig publiek. Gisteren was het tegenovergestelde het geval tijdens de legendarische ‘Dam tot Damloop’: langs bijna het hele parcours werden wij -zo’n 50.000 hardlopers- vol enthousiasme aangemoedigd.  Daar waar ik in ‘Noord’ de kracht uit mijzelf moest halen, krijg je bij de Damloop energie van wildvreemden. Zodra je de IJtunnel inrent staat er een kippenvel-bezorgende steelband: heerlijk!! Mijn pas versnelt dan, of ik het nou wil of niet. Als je de Damloop vaker hebt gelopen, begin je met de jaren de verschillende D.J.’s langs de route te herkennen. Ieder jaar weer zwepen zij ons op met stampende disco-beats. Ook de woonwijkjes waar je doorheen loopt, zorgen voor warmte: buurtbewoners staan extra glaasjes water, schijfjes komkommers en sponsjes uit te delen. Gewoon omdat het kan; hoe lief is dat? En dat terwijl hun straten een dag lang in beslag worden genomen door ons! Echt te gek!

En altijd weer staan ZE er bij kilometer 10: Lief en de kinderen. Ik mag inmiddels echt spreken van een traditie. In de verte zie ik de auto al op het gras langs de route staan. Ik raas dan van links op het parcours naar rechts terwijl ik hard de namen van mijn gezinsleden roep. Wild zwaaien en gillen we naar elkaar. Maar ik word er nooit kortademig van! Met een grote glimlach en een extra portie energie begin ik aan de laatste 6 kilometer, altijd weer….
Zonder al die enthousiaste familieden, vrienden, bekenden, bandjes, d.J.’s, vrijwilligers (laten we die niet vergeten!!!) en wildvreemden loop je je race ook wel uit. Maar PR’s loop ik alleen maar met hen erbij. Ze geven mij vleugels.
Dank jullie wel daarvoor!
Screenshot_20170917-160233