Supporters

 

20170917_101906-01

voor de race, een moment zonder publiek (gelukkig 😉 )

“…Zo bereikte ik Wilbert weer. Ik moest toen nog een kilometer of 8 denk ik. Ik had een dipje maar zijn gezicht tussen de massa gaf me kracht. Zijn blik was zo bemoedigend. Alsof hij wilde zeggen: je kan het!!! Kom op! “

Dit schreef ik in april 2016 over de marathon van Rotterdam. Je zou kunnen denken dat Wilbert een familielid is of op zijn minst een goede vriend die ik al jaren ken. Maar nee: ‘Sneezy Wil’ zoals hij ook genoemd wordt is een ‘loopmaatje’; ik ontmoette hem zo’n anderhalf jaar geleden voor het eerst. Ten tijde van die marathon kende ik hem dus pas een maand.

Dat ik zoveel kracht putte uit zijn stille aanwezigheid daar langs de lijn in Rotterdam deed mij onlangs beseffen hoe belangrijk supporters zijn. 

Het blog dat ik van de week plaatste over ‘oortjes’ leverde -naast antwoorden op mijn vraag- ook reacties op over het lopen met muziek. Sommige lezers vinden het gevaarlijk, een aantal anderen gaven aan het a-sociaal te vinden om tijdens hardloopevenementen naar muziek te luisteren. Je zou je daarmee afsluiten van het publiek. Die mening deel ik niet, tenzij je je muziek keihard aanzet en je geen oogcontact maakt met je omgeving. Als er iemand veel lacht, high five’s uitdeelt en dingen zoals ‘bedankt’ roept tijdens het lopen in een wedstrijd dan ben ik het wel. Maar dit dus wèl geregeld met mijn ‘muziek op’. Het belemmert mij niet om contact te maken en enorm te genieten van de energie die toeschouwers geven.

Ik heb nog nooit de ‘luxe’ gekend van een marathon of andere wedstrijd waar heel veel vrienden, familie en bekenden langs de weg stonden. Dit heeft voornamelijk te maken met het feit dat 3 van mijn marathons in het buitenland waren. Daarnaast geldt voor de Nederlandse ’42 kilometers’ dat ik het voor onze kinderen te lang vind duren. Die blijven dan bij oma en opa waardoor mijn ouders vrijwel nooit kunnen komen. Van vrienden mag je het eigenlijk ook niet verwachten: (vaak) een lange reis naar de wedstrijd toe, in een weekend waarin ze echt wel andere dingen te doen hebben. Bovendien hebben ook zij vaak te maken met partners en kinderen. En als ze er dan zouden staan, dan is het voor die paar seconden dat ze je kunnen toejuichen… voor een loper goud waard maar als je niet van ‘onze sport’ houdt, is er voor een supporter geen drol aan.

En dan mag ik nog niet klagen met thuis een fantastische supporter die werkelijk overal met mij naartoe gereisd is: mijn lief! Na maanden met uren van afwezigheid waarin ik overal rondstruin om mijn kilometers te maken, gaat hij ook nog met mij mee om per fiets wereldsteden te doorkruisen zodat hij me moed in kan spreken tijdens verschillende stadia van de marathon. Daarnaast sturen ontzettend veel familieleden en vrienden lieve berichtjes waaraan ik onderweg denk. Mijn schoonzusje maakte zelfs een film voor mij toen ik de marathon van New York ging lopen met daarin allemaal vrienden en familie die mij succes wensten.

20170417_181946

IMG-20151104-WA0005IMG-20170417-WA0034img-20160925-wa0020 champagne!

Wat is het toch ‘extra speciaal’ om -als je helemaal stuk zit- een paar bekende ogen te zien. Of iemand je naam te horen roepen met een bemoedigende kreet erbij. ‘Kom op Hedjuuuuuh! Je kan het!’ Finish stroooooong! Kippenvel en adrenaline geeft het mij. En vaak ook een brok in mijn keel want het is zo lief.

Vorig weekend liep ik de 30 van Noord: een race met zeer weinig publiek. Gisteren was het tegenovergestelde het geval tijdens de legendarische ‘Dam tot Damloop’: langs bijna het hele parcours werden wij -zo’n 50.000 hardlopers- vol enthousiasme aangemoedigd.  Daar waar ik in ‘Noord’ de kracht uit mijzelf moest halen, krijg je bij de Damloop energie van wildvreemden. Zodra je de IJtunnel inrent staat er een kippenvel-bezorgende steelband: heerlijk!! Mijn pas versnelt dan, of ik het nou wil of niet. Als je de Damloop vaker hebt gelopen, begin je met de jaren de verschillende D.J.’s langs de route te herkennen. Ieder jaar weer zwepen zij ons op met stampende disco-beats. Ook de woonwijkjes waar je doorheen loopt, zorgen voor warmte: buurtbewoners staan extra glaasjes water, schijfjes komkommers en sponsjes uit te delen. Gewoon omdat het kan; hoe lief is dat? En dat terwijl hun straten een dag lang in beslag worden genomen door ons! Echt te gek!

En altijd weer staan ZE er bij kilometer 10: Lief en de kinderen. Ik mag inmiddels echt spreken van een traditie. In de verte zie ik de auto al op het gras langs de route staan. Ik raas dan van links op het parcours naar rechts terwijl ik hard de namen van mijn gezinsleden roep. Wild zwaaien en gillen we naar elkaar. Maar ik word er nooit kortademig van! Met een grote glimlach en een extra portie energie begin ik aan de laatste 6 kilometer, altijd weer….

Zonder al die enthousiaste familieden, vrienden, bekenden, bandjes, d.J.’s, vrijwilligers (laten we die niet vergeten!!!) en wildvreemden loop je je race ook wel uit. Maar PR’s loop ik alleen maar met hen erbij. Ze geven mij vleugels.

Dank jullie wel daarvoor!

Screenshot_20170917-160233

 

 

 

 

17 gedachtes over “Supporters

  1. Kan me goed voorstellen Hedwig dat aanmoedegingen heel belangrijk zijn. Realiseer me dat ik dat te weinig heb gedaan. Heb me nu voorgenomen dat ik dat vaker ga doen. Mits ik de kinderen heb want dan kan het natuurlijk niet. Het begin is er. 15 oktober bij de Marathon van Amsterdam. Zo’n zin in. Overigens weer een mooi geschreven blog. X

    Liked by 1 persoon

  2. Allereerst gefeliciteerd met je mooie tijd. Ik loop ook altijd met muziek, maar wat je zegt dat hoeft geen belemmering te zijn voor interactie met publiek, dan wel supporters. Daarbij de muziek langs de route overstemd echt wel de muziek uit mijn oortjes dus ook daar kan je gewoon op reageren.
    Ben wel een beetje jaloers, helaas kan mijn eega me niet vergezellen tijdens mijn wedstrijden dus die extra boost moet ik missen. Vond het ook een groot gemis dat ik haar niet in de armen kon vallen na het finishen vd Enschede Marathon (m’n eerste) dit jaar.
    Maar ben het helemaal eens met het moraal van je verhaal, even contact ook met een wildvreemde, het helpt echt. Dus hulde aan “de supporters”.

    Liked by 1 persoon

    • ah jammer dat zij er niet bij kon zijn! Hopelijk een volgende keer!! Aan de andere kant geeft het soms ook een boost als er ineens een bekende tussen al die gezichten staat (zoals Wilbert toen tijdens mijn Rotterdamse avontuur). Succes met je volgende wedstrijd!

      Like

  3. Goed gelopen Hedwig. Ja publiek kan je echt aanmoedigen. Het mooiste moment was toen wildvreemde jongens mij aanspoorden met ‘Dorothé je kan het wijffie’ bij de 010 marathon. Bij mijn eerste kwamen de kinderen nog kijken en was mijn oudste verzorger op de 25 km post. Later niet cool meer voor pubers natuurlijk. Leuk dat jouw kinderen zo enthousiast zijn. Manlief charter ik alleen voor de verzorging bij marathons. Zo fijn als je daar op kunt rekenen.

    Zelf ga ik ook wel eens supporteren trouwens bij evenementen in de buurt.

    Groetjes,

    Dorothé

    Liked by 1 persoon

  4. Ik liep ergens een marathon, ik weet niet meer waar ergens maar mijn jongste zoon stond te supporteren. Ik kwam voorbij en hij riep: “kom op pa je gaat goed” Ik hoorde de trots in zijn stem dat iedereen in de omgeving het kon horen: “zien jullie dat die man die daar loopt dat is mijn vader”. Tot op de dag van vandaag kan ik die trots nog steeds weer voor mijn geest halen.

    Liked by 2 people

  5. Je hebt helemaal gelijk! Supporters zijn de meest onderschatte groep sporters, die je er op een moeilijk moment doorheen kunnen helpen.

    Het gaf zoveel energie toen ik in NY onder de Queensboro Bridge door die zee van supporters in liep, de energie die ze uitstraalden, het geluid en natuurlijk m’n zus te zien op het 28km punt (1st Avenue):
    https://photos.app.goo.gl/IaNorfj7pkcmsk173

    En m’n moeder te zien na de finish. Zo fijn dat ze er waren! En toen we later m’n broertje nog binnen mochten halen was het feestje helemaal compleet.

    Like

    • Wauw wat zijn dat toch altijd heerlijke filmpjes! (Als ik dat zie, wil ik NY eigenlijk meteen wel weer ‘doen’). En wat te gek dat zij allemaal met je mee gereisd zijn!! Te gek! Mijn ouders komen dit keer voor het eerst aanmoedigen dus als we straks door Amsterdam gaan, zal je ze zien (als het goed is maar een aar seconden omdat we zo hard gaan 😉 ha ha!!)

      Liked by 1 persoon

      • Ja, wil hem ook nog wel een keer doen! Was inderdaad fijn dat ze er waren. Vond het wel jammer dat m’n vrouw er niet bij kon zijn.

        Leuk, is fijn dat die support er is dan. Als je maar niet gaat lopen emo-en daarna

        Liked by 1 persoon

      • nee hoor. Bij het uitlopen van een marathon ben ik nooit emotioneel. Zeker niet als ik goed gelopen heb. Ik blijf daar altijd uiterst ijzig en rationeel onder. even een slokje water en verderrrr

        Like

  6. Mooi en heel herkenbaar geschreven Hedwig! Het is zo fijn en belangrijk om tijdens wedstrijden, maar ook daarnaast mensen om je heen te hebben die je supporten bij jouw passie: Hardlopen! Mooi dat je daar aandacht voor hebt! 😉

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s