Shoot for the moon and land at 3.24.25

20x30-AMBD1898Vorige week zondag liep ik een PR tijdens de marathon van Amsterdam. Man oh man wat ben ik er blij mee! Het werd niet de beoogde 3 uur 20 maar “Shoot for the moon, even if you miss you’ll land among the stars” bleek waar te zijn want het lukte me wel om de afstand in 3 uur en 24 minuten af te leggen. Ik legde de lat hoog waardoor ik zelfs onder de warme omstandigheden toch mijn ware doel behaalde: het verbeteren van mijn tijd op de marathon. 3 hele minuten liep ik eraf! Ik glim nu nog van trots! Ik heb geen race-verslag willen schrijven maar ontkom er niet aan flarden van deze dag  te beschrijven om je mee te nemen in het gevoel en de uitleg over hoe dit gelukt is.

Zo rond de 30 kilometer leek die 3.20 en het lopen van een PR echter nog een onhaalbare droom te zijn… Waar de eerste 21 kilometers makkelijk verliepen -zelfs bij het gemiddelde tempo van 4.44/km- voelde de terugweg langs de Amstel al pittiger. Dat was niet zo gek want op dat deel hadden we tegenwind en was het toch echt warm aan het worden. Bovendien stonden mijn ‘fans’ bij het halve marathonpunt. Eerst mijn lieve vriendin Marleen die met haar twee kleine mannen helemaal uit Brabant was komen afreizen om mij een paar seconden voorbij te zien komen! Dat ontroerde mij enorm. Daarna mijn ouders, tante en gezin met een prachtig spandoek dat mijn kinderen in elkaar hadden geknutseld met een beetje hulp van papa. Van ver herkende ik mijn eigen vader al: ik zag hem naar mij zoeken en werd emotioneel. Hoe gaaf als je ouders speciaal voor jou super vroeg opstaan, meer dan 100 kilometer rijden en vervolgens op een graslandje aan de Amstel op hun rennende dochter gaan wachten omdat zij persé zo snel als ze kan 42 kilometer wil rennen. Als kers op de taart stond mijn moeder enorm trots op me te zijn. Zo trots dat ze ervan moest huilen. Toen schoot ik ook vol. En probeer dan nog maar eens je ademhaling onder controle te houden! Een paar meter verder stond nicht Anja met de knuffel van onze dochter te wuiven… Zo veel emoties maken op tempo hardlopen niet eenvoudig heb ik geleerd. Voor het eerst liet ik Erik (mijn haas) weten dat ik heel even wat kalmer aan wilde doen om mijn ademhaling op orde te krijgen.

… Terug naar waar naar het mis leek te gaan. Rond de 34 kilometer kreeg ik enorm veel pijn in mijn rechter zijde. Daar waar je galblaas zit leerde ik later. De pijn werd zo erg dat ik raad vroeg aan Erik: wat te doen? Door de pijn heen lopen of toch vertragen? Erik had ook geen idee dus ik besloot te wandelen totdat de pijn weg was met het risico dat ‘opnieuw starten’ lastig zou worden. Op dat moment zag ik mijn PR als sneeuw voor de zon verdwijnen. Ik vroeg mij af hoe ‘slecht’ mijn tijd nu zou worden. Toch bleef ik positief. Ik heb keihard getraind, alles gedaan en gelaten wat nodig was. Deze pijn was pure overmacht. Ik heb mij eraan overgegeven en het geaccepteerd. Ik besloot: nu ga ik voor het genieten! Het is zo gaaf en bijzonder om in je oude home town met zoveel toeschouwers, waarvan je er veel kent, te mogen lopen. Niet genieten is dan zo’n beetje een doodzonde. Na een tijd trokken de steken weg en durfde ik het aan om weer echt te gaan hardlopen. Met een nevel van teleurstelling in mijn hoofd vervolgde ik mijn weg aan de zijde van mijn trouwe haas.

We passeerden mijn oude huis aan de overzijde van de Stadhouderskade. Dat gaf nieuwe power. Allerlei herinneringen kwamen boven. Daar liggen mijn hardloop-roots. Mijn eerste stappen op het hardlooppad zette ik vanuit die voordeur aan de overkant van de gracht. De halve marathon van Amsterdam, die over exact dezelfde weg liep, was de aanzet tot het lopen van mijn eerste hele marathon. Een kilometer verder werd ik door de Running Junkies getrakteerd op een enorm confetti-kanon-feest met fijne high fives van Banana Eve en Sneezy Wil. Met hernieuwde kracht begon ik aan de laatste 5 kilometers waarin mijn partner in crime Marjolein -die haar race helaas had moeten beëindigen- mij onverwachts ook stond toe te juichen. Weer die emoties….

Mijn voeten schoten in de kramp maar ik dacht alleen nog maar aan mijn familie en kinderen. Door rennen is op dat punt de enige optie om zo snel mogelijk een einde te maken aan fysieke ongemakken. Op de Amstelveense weg stopte mijn playlist. Hij was ‘op’. Ik wist dus dat ik de 3 uur 20 grens passeerde omdat ik hem exact zo lang had gemaakt: het eigenlijke doel van deze marathon.

Maar hey! Zo ver hadden we niet meer te gaan. Erik gaf aan dat een PR een heel aannemelijke optie was. Aangekomen in het Olympisch stadion durfde ik dan ook niet naar mijn ‘fans’ met spandoek te kijken hoewel ik meteen doorhad waar ze zaten (alleen al door het geschreeuw van liefie die : ‘harder, harder!!’ aan het brullen was). Ik gaf alles wat ik nog in mij had om te voorkomen dat ik eventueel ‘net geen’ PR neer zou zetten.

Al het harde werken werd beloond: op 3 uur, 24 minuten en 25 seconden liet ik de klok stil staan! 3 hele minuten sneller dan mijn oude tijd! En dat bij deze warmte!

De belangrijkste lessen die ik leerde? ♦Als het fysiek kan, loont doorzetten altijd ♦bij het doen van een dergelijke inspanning heb je al je energie nodig voor het lopen op zich ♦It ain’t over till it’s over (in de laatste kilometers maakte ik mijn pr pas waar)

Heel veel dank aan mijn trainer Tiny, gewoon ‘voor alles’, Erik die de beste haas bleek te zijn, iedereen die zo gek was om speciaal voor mij naar Amsterdam af te reizen, Joke voor alle liefs vooraf en de magische oorbellen, en alle toeschouwers die ons 42 kilometer lang aanspoorden om door te gaan (ik heb jullie gezien hoor Patty, Sieta, Iris, Robert, Wil, Banana Eve, Nellie, Jeanique, John, Marjolein, Mari en al die anderen die ik nu vergeet maar die deze marathon tot een feest hebben gemaakt!) De meeste dank gaat naar Eelco die mij de ruimte geeft om zo enorm te genieten van hardlopen terwijl ik er nooit wat mee zal bereiken. Dat is echte liefde.

15 gedachtes over “Shoot for the moon and land at 3.24.25

  1. Wat een verhaal Hedwig! Je hebt zo enorm goed gelopen. We hebben een geweldige dag gehad. Al het trainen werpt nu z’n vruchten af. Geniet nog lekker na. Op naar de volgende Marathon. X

    Liked by 1 persoon

  2. Gefeliciteerd met je PR, goed gelopen!

    Als ik het temperatuur-effect bereken, dan zie ik voor 21 graden Celsius 3 min 51 s staan (bijna 4 minuten dus) voor de marathon. Onder koele omstandigheden had je het waarschijnlijk wèl gehaald.

    Liked by 1 persoon

  3. Een mooie prestatie kan niet anders zeggen en mag je dik tevreden zijn. Het wordt gezegd mooi toch dat onze partners ons de ruimte en gelegenheid geven om te trainen voor een van al die evenementen. En daarbij ook altijd aanwezig zijn om je te steunen als je over de finish komt. Ik zeg op naar de volgende MR of HM👍

    Liked by 1 persoon

  4. Opvallend dat er toch altijd ups en downs zijn in een loop. Je hebt je heel goed herpakt. Ik had je al gefeliciteerd op IG maar voor een PR mag dat best 2x. Herkenbaar dat je je hele gezin mee moet hebben als je voor zoiets gaat. Hier ook gelukkig een man die erachter staat.

    Groetjes,

    Dorothé

    ps ik dacht dat ik al een reactie had gezet maar blijkbaar niet of is hij in de spam gekomen.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s