_ND29035-Edit

foto: Andy Astfalck


Aan ideeën geen gebrek. Ieder loopje, lang of kort brengt mij verhalen. Toch heb ik sinds de marathon van Amsterdam niets meer geschreven. Je hoort wel eens over een ‘writers block’. Ik wilde nu eigenlijk gaan zeggen dat ik daar dus geen last van heb want inspiratie had ik al die tijd zoals gezegd meer dan genoeg. Maar toen ik net opzocht wat een ‘writers block’ eigenlijk inhoudt, bleek bij verduidelijking van de term dat dit bij mij toch het geval was. Het is volgens wikipedia namelijk  ‘het tijdelijk onvermogen van een schrijver of componist om tot schrijven te komen’. Dat hoeft niet alleen uit een gebrek aan inspiratie of ideeën te ontstaan.
Ik weet waardoor het bij mij kwam. Door het bang zijn voor wat ‘anderen’ vinden van mijn blogs en dat komt dan weer omdat ikzelf op mijn beurt kritisch kijk naar andermans publicaties.
Angst is een slechte raadgever en werkt beperkend. Een blog is naar mijn idee juist bijzonder, mooi of spraakmakend omdat iemand gedachten onbeperkt durft te delen. Je moet je dan vooraf of tijdens het creëren ervan niet bang maken over wat een ander mogelijk vindt. Dus hoewel die ‘angst’ er nog steeds is en voorlopig ook wel zal blijven, stop ik nu met daardoor dan maar helemaal niets meer op papier te zetten.
Ik gaf het al een beetje aan: het is mijn ‘eigen schuld’. Ik ben op sommige vlakken een kritisch persoon, ook naar mijzelf. (Hardloop)blogs vind ik niet altijd even goed. Mijn eigen creaties lees ik daarom ook geregeld enigszins gegeneerd terug. Daarnaast irriteer ik mij in toenemende mate aan de wijze waarop een aantal hardlopers en ‘ervaringsdeskundigen’ -vaak op het gebied van voeding- zich profileren op blogs en sociale media. Met een schare ‘volgers’ denken sommigen plotseling de wijsheid in pacht te hebben en wordt er gestrooid met raad, zogenaamde wijsheden en ongevraagde adviezen. Sommige ‘voedings-ervaringsdeskundigen’ zijn ronduit lachwekkend. ‘Minder of geen cola drinken is gezonder dan een fles per dag wegwerken’ wordt als totaal nieuw inzicht gepresenteerd. ‘Het is beter om water of thee te drinken’ las ik laatst. Nee joh?! Echt??? Je meent het! Mijn angst is dus dat ik ook overkom als een zelfverklaard hardloopexpert of dat ik lezers irriteer met zaken die lijken op mijn eigen ergernissen. Dus schrijf ik niets meer omdat ieder blog door zelfkritiek een zachte dood sterft in mijn hoofd.
Iets anders maar wat er voor mij toch wel ‘bijhoort’: Instagram. Nou schrijven mensen op dit platform meestal geen enorm relaas maar bij een foto hoort toch vaak een verhaal. Ik lees deze korte toelichtingen graag omdat ik ze inspirerend vind. Helaas zie ik steeds vaker dat foto’s standaard begeleid worden door een of andere tegeltjeswijsheid of quote. Toen dit net ‘in’ was, vond ik het best aardig vooral omdat ik toen nog heel naïef  dacht dat mensen deze wijsheden zelf bedacht hadden. Nu het lijkt alsof velen een boek vol spreuken kado hebben gekregen en deze te pas en te onpas rondstrooien, begint het te vervelen. Ook het stellen van vragen aan het eind van zo’n begeleidend verhaaltje is een trend. ‘ga jij nog lopen?’ ‘Wat draag jij liever; een korte of lange hardloopbroek?’ ‘Vind jij het fijn om in de winter door te trainen?’ ‘wat eet jij als ontbijtje?’ ‘veeg je je kont van achter naar voor af of andersom? Je kan het zo gek niet bedenken of er wordt een vraag over gesteld. Als je veel mensen volgt op Instagram, zou je je dag kunnen vullen met antwoorden geven. In het begin dacht ik nog dat men werkelijk geïnteresseerd was in mijn reactie…
Inmiddels weet ik dat dit vooral een manier is om meer interactie met ‘het publiek’ en daardoor meer volgers te krijgen. Iedereen mag zelf bepalen wat hij schrijft of wat hij waar dan ook wil delen maar ik stoor mij nogal aan deze ‘verzamelwoede’. Dat is namelijk hoe ik het zie: met een marketingtrucje ‘volgers’ verzamelen in plaats van werkelijk van mensen te willen weten wat zij het liefst ‘zus of ‘zo’ doen. Er is naar mijn mening echt een verschil in oprecht een advies willen en dit soort standaard afsluiters van ‘een post’.
Ergo: ik heb de afgelopen maanden relatief veel energie gestopt in ergernissen. Het was niet mijn dagelijkse bezigheid ;-), ik heb enorm leuke weken beleefd tussen oktober en nu. Maar tijdens mijn ‘blog lees / Facebook / Instagram – momentjes’ vielen mij deze zaken vaak op. Het is zonde van energie en tijd om er te veel belang aan te hechten maar het is ook een ‘eye opener’ en iets waar je vervolgens wat mee kan: namelijk proberen om dergelijke schrijfsels zelf te voorkomen. Het laatste dat ik wil is mensen irriteren.
Anderzijds mag de vraag of anderen zich mogelijk aan mij storen niet langer mijn passie voor schrijven in de weg staan. Dus hoe lastig ook: ik ga voortaan proberen ‘onbelemmerd te schrijven’. 
Het plezier in hardlopen en het vastleggen van de avonturen die ik hierdoor beleef, is mijn basis. Ik ga mij dit jaar eerst focussen op de marathon van Kopenhagen die in mei plaatsvindt. Daarna zal ik het in mijn eerste 1/4 triatlon (die van Brugge) opnemen tegen mijn man en één van zijn vrienden. Daarna mag ik aan de slag voor de marathon van Chicago. Genoeg stof tot schrijven dus.
Ga jij nog een marathon lopen dit jaar? Loop jij wel eens in het buitenland? Heb jij wel eens een triatlon overwogen? Whahahahaha! Ik kon het niet laten,
Ciao!