IMG_20180119_174625_875Eén van de redenen waardoor ik hardlopen in het verleden vreselijk vond, was het gebrek aan competitie. Daar waar ik gewend was dat er gescoord moet worden (ik deed lange tijd aan tennis) bleek er bij mijn nieuwe sport niets te halen. Bij mijn eerste looppogingen ging van alles mis maar het belangrijkste was denk ik dat ik vrijwel de hele tijd dacht: waarom doe ik dit? Ik vind het saai want er is geen doel. 
Als je wat langer loopt blijkt het tegendeel waar. Saai vind ik lopen al lang niet meer. Ik kan uitkijken naar een bepaalde route, een lastige training of een wedstrijd waarbij er logischerwijs zo veel competitie is als je maar wilt.
Dat laatste zeg ik heel bewust zo want voor mij geldt inmiddels een dubbele moraal als het op lopen aankomt. Aan de ene kant ben ik met name in competitie met mijzelf. Ik stel iedere keer weer doelen zoals bijvoorbeeld een baantraining die wat sneller gaat dan daarvoor of grotere, algemenere doelen zoals tijden die ik wil halen tijdens een bepaalde afstand (in mijn geval focus ik eigenlijk alleen op de marathon. Andere afstanden staan in dienst van de 42 km). Als een doel niet bereikt wordt, is de teleurstelling puur op mijzelf gericht. Dat een andere loper zijn of haar doel wel bereikt, maakt mij dan ook niets uit: ik ben oprecht blij als anderen weer een stap vooruit hebben kunnen zetten. 
Maar -zoals zo vaak- zit er een andere kant aan dit verhaal. Ik kan er namelijk op gezette tijden genoegen in scheppen om andere lopers ‘in te halen’. Dat is vooral tijdens wedstrijden. Die ‘wil’ is denk ik ook nodig als je jezelf wilt pushen naar grotere hoogten. Er is zelfs een term voor waarvan ik niet meer weet of ik die ooit eens gehoord heb of dat ik hem zelf heb bedacht: vissen. Bij vissen ‘hengel’ je tijdens een wedstrijd telkens een loper binnen die voor je loopt. Daardoor blijf je (als het lukt) voortdurend inhalen. Hoe dan ook: niets menselijks is mij vreemd ook niet als het om een lekker potje competativiteit gaat!
Tot zover het ‘pure lopen’… Vroeg of laat gaan vele hardlopers hardloop-apps gebruiken. Zo ook ik. Via ‘Nike Plus’ en ‘Runkeeper’ ben ik inmiddels aanbeland bij ‘Strava’. Eén van de onderdelen van deze sport-app (want je kan er ook mee wielrennen, zwemmen, skiën en ga maar door) zijn de zogenaamde ‘segmenten’. Een segment duidt een bepaalde route aan waarover hardlopers kunnen strijden om de snelste tijd. Ze kunnen door alle gebruikers gemaakt en gelopen worden (bron:Runnersworld). Als je de snelste blijkt te zijn op een bepaald stukje, verdien je een kroontje maar ook als je een pr loopt, krijg je dat te zien.

Ik ben tijdens mijn runs nooit bezig met die segmenten omdat ik braaf mijn schema afwerk. Als mijn trainer voor een bepaalde dag een langzame duurloop heeft ingepland, zou ik deze verpesten door de hele tijd mijn lage tempo te onderbreken voor spintjes omdat ik ‘over een segmentje loop’. Ik heb wel meegemaakt dat ik met iemand liep die ineens riep dat er een segment aankwam dus dat we even keihard moesten lopen. Op zich wel grappig maar het heeft mij dus niet zo gegrepen. Tijdens trainingen waarbij ik een hoog tempo mag lopen, scoor ik wel eens een kroontje of een PR maar ik weet vaak niet eens waar zo’n segment is dus het gaat eigenlijk per ongeluk.
Waarom dit blog? Omdat mijn loopvriendin Joke -die tot de top van de Nederlandse en Belgische marathonloopsters hoort en dus hartstikke snel is- mij van het weekend dit screen-shotje stuurde:
Screenshot_20180122-102825
Ze feliciteerde mij met dit mooie overzichtje. Ik sta boven Michiel, Niels, Joke en Alex. Knap hoor! Ware het niet dat ik Joke en haar mannen allemaal in meer of mindere mate ken en ik met grote zekerheid kan stellen dat ik de langzaamste loper ben in dit rijtje.
Wat ik jammer vind van dat hele segmenten-verhaal is dat het geen rekening houdt met de afstand die de loper loopt. Je kan (als je een heel treurig iemand bent) een segmentje uitzoeken, er met de auto heenrijden, het segment zo snel als je kan afwerken en hopla: kroontje in the pocket! Maar je kan ook bezig zijn met een 10-kilometerloopje of lange duurloop en -zonder het te weten- een segment lopen.
Ik ben heel benieuwd of mijn visie hierop klopt en als dat dan zo is, waarom vinden veel lopers dit Strava onderdeel dan zo leuk? … want eigenlijk is het appels met peren vergelijken, toch?
IMG_20180121_173059_869