Lopen als religie

Screenshot_20180207-190941-01Het gebeurt niet vaak, niet eens wekelijks of zelfs maandelijks maar soms overkomt het mij toch. Dan ren ik ergens door het bos of over de hei, maar ook op asfalt kan het zo maar gebeuren. De zon in mijn gezicht, een frisse wind of tijdens een regenbui… het maakt allemaal niet uit.

Plotseling overvalt mij een bijna niet te beschrijven, intens gelukkig gevoel. Hoewel helemaal alleen begin ik te lachen. Meestal ingetogen: een grote glimlach op mijn gezicht. Als vanzelf versnel ik mijn pas, endorfines stromen door mijn aderen. Surfers zouden dit gevoel omschrijven met het prachtige woord ‘everglow’, hardlopers noemen het -ook niet verkeerd- een ‘runners high’. Dit gevoel is minstens zo fijn als heel veel dingen in het leven die een stuk minder gezond zijn. Het laat je de zonnige kant van alles zien, je wordt er een soort van lyrisch van. Gecombineerd met de juiste muziek lijkt niets meer onmogelijk en waan je je een super mens of krijg je een top idee.

Screenshot_20180205-105857-01-01

Ik betrapte mijzelf er onlangs tijdens zo’n zeldzaam moment op dat ik bijna in staat was om bij wildvreemden aan te bellen om ze ervan te overtuigen een stukje met mij mee te rennen om zo dit fantastische gevoel met ze te kunnen delen. Het schoot -echt waar- even door mijn hoofd! Zal ik?… Toen ik dit stuk voorlas aan mijn ‘ghost reader’ zei hij dat hij dit nogal ongeloofwaardig vindt: “dat gelooft niemand dat je wilde gaan aanbellen?!” En toch is het zo. Het gevoel dat ik op die momenten krijg maakt mij zo gelukkig en enthousiast dat ik blijkbaar (bijna) in staat ben om iets te doen dat zelfs mijn eigen man ongeloofwaardig vindt.

Er zijn mensen die een bepaald geloof aanhangen die dit werkelijk doen: van deur tot deur verkondigen ze het woord van hun God. In veel opzichten zou je hardlopen kunnen vergelijken met zo’n geloof. Omdat ik niemand wat wil opdringen, doe ik het niet. Maar heel eerlijk? Tussen ons gezegd en gezwegen? In mijn hoofd biedt hardlopen voor vrijwel  alles de oplossing. Net zoals bij ‘gelovigen’ hun bijbel/God voor alles soelaas biedt.

Zit iemand in een dip? ‘Ga een eindje lopen!’ denk ik meteen. Te zwaar of op zijn minst niet lekker in je vel? Lopen lost het op! Vragen die onbeantwoord blijven? Iets onder de leden maar niet echt ziek? Stoppen met roken? Relatiecrisis? Gedoe met de kinderen? Je verkering doet moeilijk? Je raadt het al… In mijn hoofd wordt alles een stuk beter als men zijn gympies (of liever goede hardloopschoenen) aantrekt en een stukje gaat lopen. Wij lopers hebben zelfs onze heilige boeken, bijbels zoals je wilt. ‘Meb for mortals’, ‘Born to run’ en ‘waar ik aan denk als ik aan hardlopen denk’ beantwoorden veel van de prangende vragen waarmee wij hardlopers worstelen.

Maar net zoals bij echte geloven vind ik dat iedereen zelf moet ontdekken wat bij hem of haar past. En wat gelukkig maakt. Dus houd ik mijn mond.

Kon ik iedereen maar laten voelen wat ik voel. Kon ik ze maar heel even laten ervaren hoeveel lichter het leven wordt door lopen. (ok ok; het vraagt wat geduld en ook tijd, bijna niemand vindt het meteen fantastisch… je moet even ‘opbouwen’ maar dan…. krijg je ontzettend veel terug voor deze ‘investering’).

Misschien durf ik het ooit en zet ik in een bijzonder geval mijn hardloopschoen tussen de deur bij iemand die het kan gebruiken… 

Screenshot_20180207-190843-01

 

 

 

11 gedachtes over “Lopen als religie

  1. Dat gevoel, ik heb het toch best vaak (een zonnetje helpt daar meestal heel erg aan mee). Dan ben ik echt, al is het maar voor een minuut, gelukkig tot in ieder vezel. Geloof heeft me dat nooit geboden, sterker nog ik heb mezelf uit laten schrijven bi de kerk omdat ik me daar juist ongelukkig bij voelde. Het prediken van hardlopen, ja dat is een ander verhaal. Hedwig, jij, ik en nog vele honderden andere stoppen onze voet al vaak tussen de digitale deur om onze religie te verkondigen. Het voordeel van een digitale deur is dat iemand zelf bepaalt of ze open doen of niet. Keep on preaching!!

    Liked by 2 people

  2. Wat een top idee om bij iemand aan te bellen met de vraag of je mee wilt lopen. Zou voor heel veel mensen een openbaring zijn. Ik zelf loop niet meer hard maar heb het wel ervaren. Heerlijk! Denk dat ik het toch maar weer eens op moet pakken. Jou wens ik nog heel veel genietmomenten. X

    Liked by 1 persoon

      • Ik denk dat al mijn collega’s het fijn vinden om even een frisse neus te halen, maar sommigen blijven ook graag zitten omdat ze dan eerder naar huis kunnen of denken dat ze dan wat meer werk kunnen verzetten. Vandaag was één van de doorwerkers gezellig mee.

        Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s