Screenshot_20180207-190941-01Het gebeurt niet vaak, niet eens wekelijks of zelfs maandelijks maar soms overkomt het mij toch. Dan ren ik ergens door het bos of over de hei, maar ook op asfalt kan het zo maar gebeuren. De zon in mijn gezicht, een frisse wind of tijdens een regenbui… het maakt allemaal niet uit.
Plotseling overvalt mij een bijna niet te beschrijven, intens gelukkig gevoel. Hoewel helemaal alleen begin ik te lachen. Meestal ingetogen: een grote glimlach op mijn gezicht. Als vanzelf versnel ik mijn pas, endorfines stromen door mijn aderen. Surfers zouden dit gevoel omschrijven met het prachtige woord ‘everglow’, hardlopers noemen het -ook niet verkeerd- een ‘runners high’. Dit gevoel is minstens zo fijn als heel veel dingen in het leven die een stuk minder gezond zijn. Het laat je de zonnige kant van alles zien, je wordt er een soort van lyrisch van. Gecombineerd met de juiste muziek lijkt niets meer onmogelijk en waan je je een super mens of krijg je een top idee.
Screenshot_20180205-105857-01-01
Ik betrapte mijzelf er onlangs tijdens zo’n zeldzaam moment op dat ik bijna in staat was om bij wildvreemden aan te bellen om ze ervan te overtuigen een stukje met mij mee te rennen om zo dit fantastische gevoel met ze te kunnen delen. Het schoot -echt waar- even door mijn hoofd! Zal ik?… Toen ik dit stuk voorlas aan mijn ‘ghost reader’ zei hij dat hij dit nogal ongeloofwaardig vindt: “dat gelooft niemand dat je wilde gaan aanbellen?!” En toch is het zo. Het gevoel dat ik op die momenten krijg maakt mij zo gelukkig en enthousiast dat ik blijkbaar (bijna) in staat ben om iets te doen dat zelfs mijn eigen man ongeloofwaardig vindt.
Er zijn mensen die een bepaald geloof aanhangen die dit werkelijk doen: van deur tot deur verkondigen ze het woord van hun God. In veel opzichten zou je hardlopen kunnen vergelijken met zo’n geloof. Omdat ik niemand wat wil opdringen, doe ik het niet. Maar heel eerlijk? Tussen ons gezegd en gezwegen? In mijn hoofd biedt hardlopen voor vrijwel  alles de oplossing. Net zoals bij ‘gelovigen’ hun bijbel/God voor alles soelaas biedt.
Zit iemand in een dip? ‘Ga een eindje lopen!’ denk ik meteen. Te zwaar of op zijn minst niet lekker in je vel? Lopen lost het op! Vragen die onbeantwoord blijven? Iets onder de leden maar niet echt ziek? Stoppen met roken? Relatiecrisis? Gedoe met de kinderen? Je verkering doet moeilijk? Je raadt het al… In mijn hoofd wordt alles een stuk beter als men zijn gympies (of liever goede hardloopschoenen) aantrekt en een stukje gaat lopen. Wij lopers hebben zelfs onze heilige boeken, bijbels zoals je wilt. ‘Meb for mortals’, ‘Born to run’ en ‘waar ik aan denk als ik aan hardlopen denk’ beantwoorden veel van de prangende vragen waarmee wij hardlopers worstelen.
Maar net zoals bij echte geloven vind ik dat iedereen zelf moet ontdekken wat bij hem of haar past. En wat gelukkig maakt. Dus houd ik mijn mond.
Kon ik iedereen maar laten voelen wat ik voel. Kon ik ze maar heel even laten ervaren hoeveel lichter het leven wordt door lopen. (ok ok; het vraagt wat geduld en ook tijd, bijna niemand vindt het meteen fantastisch… je moet even ‘opbouwen’ maar dan…. krijg je ontzettend veel terug voor deze ‘investering’).
Misschien durf ik het ooit en zet ik in een bijzonder geval mijn hardloopschoen tussen de deur bij iemand die het kan gebruiken… 
Screenshot_20180207-190843-01