Waarom je een wedstrijd bijna altijd ‘makkelijk’ loopt

Screenshot_20180211-153906-01Mensen lopen hard met verschillende redenen en doelen. Die kunnen door de tijd heen uiteraard ‘verschuiven’. Twee en een half jaar lang liep ik -niet zonder reden- maar wel doelloos rondjes van 5 tot maximaal 16 kilometer. En de ’10km-of-meer-loopjes’ waren dan echt een grote uitzondering.

Sinds twee en een half jaar train ik ‘serieus’. Hoewel er regelmatig gelachen wordt en ik graag met anderen op pad ga is het vrijblijvende ‘ik doe maar wat’-verhaal niet langer van toepassing.

Ik volg mijn schema’s nauwgezet en sla eigenlijk zelden een training over. Vroeger (zonder trainers en schema’s) liep ik op afstand, tegenwoordig op tijd. Ik loop nu dus niet 21 kilometer maar bijvoorbeeld 120 minuten op een bepaald tempo. En hoewel ik eerst bij een andere trainer liep die mij anders trainde, is 1 ding hetzelfde gebleven: de variatie in ‘loopjes’. Die variatie kent dan ook wel weer een soort voorspelbaarheid want ik kan ter plekke, zonder mijn schema’s te bekijken, vertellen hoe mijn loopweken er uitzien.

Zo’n anderhalve week geleden stond er op vrijdag een experiment op het programma. Na even warm lopen, moest ik  ‘op een bepaald tempo’ 5 minuten heen lopen op een zo recht mogelijke weg. Dat op zich was al even zoeken in ons dorp dat ineens uit enorme hoeveelheden kronkelwegen leek te bestaan. Na 5 minuten moest ik omkeren en hetzelfde stuk terug lopen in 4 minuten. ‘Een bepaald tempo’ zorgde aanvankelijk voor wat vraagtekens bij mij maar eenmaal aan het lopen, kwam al snel het besef dat ik zou moeten leren inschatten hoe ik dezelfde afstand in minder tijd terug zou kunnen afleggen. Dat je op de ‘heenweg’ niet te hard moet gaan merkte ik vooral toen ik dezelfde opdracht moest uitvoeren bij 4 minuten heen, 3 terug en zo verder naar 3 heen en 2 terug tot uiteindelijk 2 heen en 1 terug. Hoe korter de tijd ‘heen’ werd, hoe meer moeite ik kreeg om in de nog kortere tijd de terugweg af te leggen. Ik moest mezelf echt pushen en zelfs toen haalde ik het niet om in 1 minuut de afstand terug te rennen die ik in 2 minuten (naar mijn idee redelijk rustig) heen had overbrugd. Kan je me nog volgen? Hoe dan ook; ik leerde wederom dat de juiste snelheid voelen en leren inschatten een kunst is.Screenshot_20180208-173451-01

Dat bleek ook tijdens de Midwinter marathon die ik onlangs liep. Omdat de Kopenhagen marathon pas in mei plaatsvindt, zou ik deze 25-kilometer wedstrijd niet gebruiken als ‘proef’. Het zou gewoon een lange duurloop worden maar wel wat sneller dan normaal. “Loop de eerste 15 kilometer maar op 5 minuten per kilometer en de laatste 10 km op 4.45 per kilometer” Zei Tiny. Dus zo geschiedde. Dat ik de eerste kilometers harder liep dan de bedoeling was, vond ik niet zo heel gek. Dat gebeurt mij eigenlijk bij alle races in de beginfase. Maar dat het zo makkelijk voelde en dat ik het gevoel had dat ik keurig het gewenste tempo liep, blijf ik zo’n raar fenomeen vinden! Ook na veel meer kilometers, toen mijn GPS in het bos moeite kreeg het juiste tempo weer te geven en ik dus op mijn eigen tempogevoel moest vertrouwen, bleek naderhand dat ik vaak te snel liep. Toch voelde het allemaal heerlijk. Ik kwam onderweg soms een bekende tegen en maakte dan een praatje dat mij totaal geen inspanning kostte! En dat bij een tempo waarvoor ik ‘thuis’ mijn ademhaling onder controle moet houden en een parcours dat hier en daar behoorlijk wat ‘klim’ kent. Van andere lopers hoor ik eigenlijk zonder uitzondering dezelfde ervaring; lopen op een ‘onaangenaam tempo’ tijdens een wedstrijd voelt ‘ineens’ heel prima. Hoe kan dit?

Screenshot_20180211-154038-01Dat ik in Amsterdam meer dan 42 kilometer een tempo van 4.50/kilometer volhield is ook zo’n ‘wonder’. Eergisteren hield ik tijdens mijn duurloop met moeite een tempo van 5.45 vast terwijl ik maar 22 kilometer heb afgelegd.

Natuurlijk zijn er voor de hand liggende redenen zoals ‘de vorm van de dag’ die heel veel zaken tegelijk behelst (eergisteren had ik tijdens mijn zondagse duurloop bijvoorbeeld vermoeide benen door een hills training die ik te kort op de duurloop gepland had). Ik kan me ook nog voorstellen dat je voor een wedstrijd extra aandacht besteedt aan voeding en rust. Dat doe ik namelijk meestal wel maar bij de Midwinter marathon had ik niks bijzonders gedaan op dat gebied en toch ging alles zo enorm makkelijk. Het verschil moet hem dus zitten in iets dat er tijdens reguliere loopjes ‘thuis’ niet is.

Zonder wetenschappelijk onderzoek maar wel na goed nadenken, kom ik tot de volgende simpele conclusie: De reden dat lopen tijdens wedstrijden vaak zoveel makkelijker voelt en dat er daardoor ook vaker PR’s gelopen worden, zit in de aanwezigheid van publiek en ‘concurrerende’ lopers. Hierdoor wordt je focus anders vermoed ik. Het krijgen van een medaille en het feit dat er naderhand een overzicht is waarop staat hoe je het hebt gedaan ten opzichte van anderen helpt wellicht ook mee. Eén van die drie of een combinatie ervan moet de oorzaak zijn.Screenshot_20180208-173317

Ik kan niets anders bedenken maar ik roep eenieder die hier goede ideeën over heeft, er een studie naar heeft gedaan of die keihard bewijs kan overleggen 😉 op dit met mij te delen zodat ik een volgende keer niet wéér mijn hoofd blijf breken over dit vraagstuk.

 

\

 

11 gedachtes over “Waarom je een wedstrijd bijna altijd ‘makkelijk’ loopt

  1. Ik ben benieuwd hoeveel reacties van kenners je hierop krijgt. Vind zelf dat je het al heel goed beredeneerd hebt. Belangrijk is natuurlijk ook hoe je op dat moment in je vel steekt. Ben benieuwd!

    Liked by 1 persoon

    • ja precies, dat is dan dus die ‘vorm van de dag’. Ik hoop ook dat mensen hun ideeën zullen delen maar ik heb dit gepost midden in de Olympische 1500 meter en shorttrack wedstrijd dus dat zal het aantal mensen dat dit zal lezen wel beinvloeden vrees ik 😉

      Like

  2. Mijn ervaring is dat ik een wedstrijd bijna altijd makkelijker loop omdat:
    1. Je beter uitgerust bent (zeker met > 20km neem je een dag of meer rust)
    2. Je bent veel beter voorbereid (bullet 1, beter geslapen, beter gegeten, beter gedronken)
    3. Publiek en enthousiasme
    4. Voeding en drank tijdens de wedstrijd

    Liked by 1 persoon

  3. Hoi Ron,
    Dank voor je reactie! Ik kreeg een soortgelijke reactie op Facebook. Ben het ook absoluut eens met deze combi-gedachte maar wat ik gek blijf vinden is dat ook als punt 1,2 en 4 er niet zijn (bijvoorbeeld bij die mid-wintermarathon van mij) ik toch zo veel makkelijker presteer. Inmiddels heb ik op Twitter een wetenschappelijk artikel ontvangen dat inderdaad de mentale-kant veel gewicht toekent. Ga het vanavond uitgebreider lezen

    Like

    • ha ha jazeker Tiny prachtig blog! Heb hem net met plezier nog eens gelezen! En jouw punt over vertrouwen is inderdaad een belangrijke. Wat in dit blog echter het punt is dat -zelfs als je nog niet optimaal in shape bent en je nog niet zoveel vertrouwen hebt- je blijkbaar toch ook profiteert van de kracht van je medelopers/het publiek. Jij weer dat ik nog lang niet in shape ben en toch liep het zo ‘easy’ daar in Apeldoorn. Vond dat echt bijzonder!

      Like

  4. Mijn gok is dat je bij een wedstrijd veel adrenaline in je lijf hebt. Dan voel je minder pijn & loop je als het ware door een muur ! 🙂 Bedankt, weer een heel mooie blog !! Die oefening met 4 minuten heen en 3 minuten terug ga ik onthouden ! 🙂 Groetjes, Peter

    Liked by 1 persoon

    • Hey Peter ! Adrenaline is een wondermiddel 😉 en mogelijk maak je het dus ook aan als je zelf denkt dat je volkomen relaxed aan de start staat ha ha! Over die oefening: in de volledigheid gaat hij zo: inlopen. 5 minuten heen op een rechte weg in ‘bepaalde snelheid’ / zelfde afstand terug in 4 minuten. 2 MINUTEN dribbelen (herstel) dan 4-3 minuten / 2 herstel, 3-2 minuten / 2 herstel, 2-1 minuten en dan lekker uitlopen. Succes!

      Liked by 1 persoon

  5. Mijn ervaring is dat je in een wedstrijd (en zeker één met het aantal deelnemers van een gemiddelde stadsmarathon) inderdaad veel meer afgeleid wordt door randzaken (deelnemers om je heen, toeschouwers). Bij een lange duurloop ben je toch veel meer alleen en ligt je aandacht dus op het lopen an sich, waardoor je je ook snel bewust wordt van wat je lichaam aangeeft. Ik loop tegenwoordig veel met loopmaatjes mijn lange duurloop, waardoor het veel gemakkelijker aanvoelt. Afgelopen zondag was ik op het laatste stuk van mijn 24k weer eens alleen (de laatste 9k) en ging het gelijk veel moeizamer. Lang verhaal kort: ik ben het dus behoorlijk met je eens :).

    Liked by 1 persoon

    • Hoi Jaco,

      Ja ik krijg eigenlijk in het algemeen (via twitter, Facebook, hier etc.) met name deze ‘feedback’ op dit blog dus ik denk dat onze kracht toch vooral ook ‘bij elkaar’ gevonden wordt. Wel een heel mooie gedachte! Ik had alleen niet gedacht dat dit ZO zwaar weegt. Blijkbaar is het toch echt zo of we voelen het in ieder geval zo. Dank voor je reactie!

      Like

  6. Pingback: Hoe kan dat? | Hardlopen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s