IMG-20180225-WA0006-01

foto: Ernst-Jan Haselhoff


Het was geen indrukwekkende run. Alleen de naam al doet denken aan een goedkope winkelketen of verzekeringsmaatschappij: de ‘VIBlopen’ in Maarssen. Er is geen publiek (tenzij je enkele wandelaars of hondenbezitters daartoe wilt rekenen), geen dixi te bekennen en bij de start moet je zelf heel nauwkeurig je horloge starten als je exact wilt weten in hoeveel tijd je het parcours hebt afgelegd. Want hoewel je een startnummer draagt: ook startmatten en een ‘echt’ tijdregistratiesysteem ontbreken. Wel hangt er een klok die begint te lopen bij het startschot. ‘Nothing fancy’ zouden de Britten zeggen. In niets lijkt dit loopje op de toch wel ‘glamorous’ evenementen waar ik normaal aan deelneem. Tenminste: ik vind ze nu met terugwerkende kracht behoorlijk glamorous.
Toch was het juist deze wedstrijd die ik had uitgekozen om een PR op de 10 kilometer te lopen. Ik schreef er afgelopen week een blog over. 
Zo kwam het dus dat ik afgelopen zondag samen met GAC-clubgenoten Ernst en Karin stond te blauwbekken op een mager gevulde parkeerplaats naast de Maarsseveense plassen. Ernst was mijn ‘haas’ voor die dag. Mijn missie was bij hen bekend maar voor alle volledigheid vroeg Ernst wat nou precies mijn bedoeling was. Hoe hard gingen we vandaag eigenlijk lopen? Ik zag de hele missie eigenlijk niet zitten, voelde mij er helemaal niet klaar voor. Maar tja..: zo’n steengoede, snelle haas krijg je niet iedere dag in de schoot geworpen dus zei ik stoerder dan ik mij voelde: “als het maar sneller is dan 42.49″…. Ernst knikte en dacht er het zijne van.
Ik had na het schrijven van dat blog vorige week al eens berekend wat het tempo zou
IMG-20180225-WA0004-01

Foto: Ernst-Jan Haselhoff 


moeten worden om mijn doel te bereiken. Een misselijkmakende 4’14” – 4’16” zag ik op het schermpje van mijn telefoon verschijnen. Voor wie niet loopt: toen ik vorig jaar een vriendin wilde ‘hazen’, heb ik getest of ik 10 kilometer lang 4’30” kon lopen. Dat lukte maar het kostte echt wel energie! tussen 4 minuut en 30 seconden lopen per kilometer en 4 minuut en 14 seconden lopen per kilometer zit een WERELD van verschil, wel op zo’n afstand! Enorme onzekerheid maakte zich dan ook van mij meester en ik schreef in gedachten al het verhaal waarin ik zou uitleggen hoe mijn PR-poging zo’n enorm fiasco was geworden. 
Zondagochtend kon ik al deze gevoelens niet uitgebreid prijsgeven. Doemdenken heeft voor zover ik weet niemand ooit snel gemaakt dus ik schoof alle angsten zo goed als maar kon aan de kant en we begonnen aan een warming-up. Vaak vind ik dit onderdeel van de voorbereiding een beetje onzin maar bij een temperatuur van -3 graden Celsius en hier en daar een straffe wind was het geen overbodige luxe. Karin klappertandde zich door de eerste kilometers heen; we vroegen ons af in hoeverre de temperatuur ons in de weg zou gaan zitten.
Tegen half elf moesten we er dan toch aan geloven. Ik zag dat de hazen van de organisatie niet sneller gingen lopen dan 5’00” per kilometer. Gedrieën dringen Ernst, Karin en ik ons dus wat naar voren en voegen ons bij wat andere lopers die ook denken sneller dan deze pace te kunnen lopen. Er wordt afgeschoten, razendsnel klokken we onze horloges en weg zijn we. Ik volg Ernst, de eerste kilometers nog naast hem maar al snel besluit toch achter hem te willen lopen.
IMG-20180225-WA0008

foto: Ernst-Jan Haselhoff


Hoe saai de naam van dit loopje is, zo prachtig is de omgeving. De plas ligt er wonderschoon bij, omringd door riet en een stralende zon die het geheel tot een soort winters schilderijtje maakt. Het tempo ligt hoog en als Ernst zegt dat we nog wat sneller moeten, maak ik mij zorgen: kan ik dat wel? Houd ik dat vol? Ik gebruik ‘het schilderijtje’ om ontspanning te vinden, doe net alsof ik een gewone zondagse run doe met Ernst.
 
Rond de 3,5 kilometer vraagt mijn haas of het tempo goed is of dat het te makkelijk gaat? Ik zeg kortaf: ‘precies goed’. Ik wil mijn energie sparen. Het lopen voelt fijn en eventuele hogere tempo’s gooi ik er liever naar het einde toe in. Bij 5 kilometer heb ik een korte runner’s high. Ik vraag mij af waarom Ernst zo rustig loopt. Om na 500 meter dan weer te denken; “oh nee, dat had ik even mis…” Op een deel van het parcours werkt Ernst zijn horloge niet dus we moeten op zijn gevoel vertrouwen. Vlak lopen is nu lastig. Bij 7 kilometer komt mijn saboteur ons vergezellen. Ik ken hem maar al te goed van het 32-kilometerpunt bij de marathon. Meestal is hij er dan ook ineens. Hij begint te kletsen over dat ik ook best nog eens een andere dag een poging kan doen. Dat mensen het heus snappen als het vandaag niet lukt. Dat ik vast dit hoge tempo niet volhoud. Ik snoer hem de mond. We moeten nog maar 2 kilometer. Nog 2000 meter op mijn tanden bijten en dan is het misschien wel gelukt. Dan hoef ik deze ellendige afstand voorlopig niet meer zo snel te lopen. Ik heb geen idee of ik goed bezig ben totdat Ernst mij bij 9 kilometer verklapt dat het een PR gaat worden. ‘ja’ denk ik ‘maar niet als ik het vanaf nu niet meer volhoud’….
Maar ik houd vol. Ik loop voor wat ik waard ben en zie al snel de finish. In 42 minuten en 14 seconden heb ik 10 kilometer gelopen. Dat is 14.2 km/uur. Dat is 4’13” per kilometer en dan 10 kilometer lang!
Het eerste wat ik doe als ik in de auto zit is trainer Tiny appen: 
Screenshot_20180228-222836
Je zou denken dat het bereiken van dit doel mij vertrouwen geeft. Maar niks is minder waar … over 11 dagen loop ik de CPC loop in Den Haag. Daar mag ik 21 kilometer lang 4’25” lopen. Dat is minder snel dan 4’13” maar ik moet het ook meer dan 2 keer zo lang volhouden. Jullie snappen nu dus wel waar ik de komende tijd van wakker lig…
IMG-20180225-WA0007

foto: Ernst-Jan Haselhoff