Screenshot 2018-03-12 11.56.12Na mijn eerste marathon raakte ik eind 2015 geblesseerd. Een te heftige training zo vlak na ‘New York’ zorgde voor pijn in mijn bil die uitstraalde naar mijn hamstring. Minstens twee maanden ben ik er zoet mee geweest. Het hardlopen stopte even helemaal en toen ik het weer oppakte moest ik doseren. Al bij de minste overbelasting speelde mijn blessure weer op.
Sindsdien ben ik extra zuinig op mijn lichaam en besef ik wat een voorrecht het is om pijnvrij te kunnen lopen! Ik laat mij iedere twee weken masseren om blessures te voorkomen. Dat helpt enorm. Alleen al wanneer masseuse Carolien vaststelt dat mijn lichaam goed aanvoelt, verdwijnt angst over kleine pijntjes.
Hoe goed je ook probeert te voorkomen dat je langdurig geblesseerd raakt: het kan je toch gebeuren. Bij drie hardlopers volgde ik hoe ze geblesseerd raakten, hoe dit uiteindelijk resulteerde in een langdurige blessure en hoe ze inmiddels werken aan hun ‘come back’ in het hardlopen/sporten. Ik heb met ze meegeleefd want ik kan mij zo goed indenken hoe moeilijk het is om onze geliefde sport los te moeten laten als het zo’n onderdeel van je leven is. Sierd Sikkema, Coen Bremer en Lieke van Fastenhout zijn zo goed geweest om te delen wat hen is overkomen en hoe ze ermee zijn omgegaan. Uiteraard hoop ik dat dit mij en jullie bespaard blijft maar mocht je nu of in de toekomst te kampen krijgen met een langdurige blessure dan kan je wellicht putten uit de ervaring van deze 3 lopers.
Sierd, Coen en Lieke zijn lopers met heel verschillende loop-achtergronden. Sierd valt in de categorie ‘mega snel’ en won zelfs 2 zilveren medailles onder andere tijdens het NK Halve Marathon in 2016. Coen is ook een heel snelle loper. Wat ik altijd bijzonder heb gevonden aan hem is dat hij met twee vingers in zijn neus loopt, heel veel wedstrijden op mooie plaatsen had kunnen eindigen maar dat hij nooit de behoefte voelde om daarvoor ‘te gaan’. Lieke beschrijft zichzelf als ‘normale langzame hardloper’. Dat wil echter niet zeggen dat ze niet fanatiek trainde.
Alle drie liepen/sportten deze lopers bovengemiddeld vaak. Daar heb ik geen onderzoek naar gedaan maar met 4 tot 6 keer hardlopen per week en daarnaast vaak nog fietsen  (Coen) en ‘Body weight’ / krachttraining (Lieke) kun je denk ik spreken van ‘bovengemiddeld’. Opmerkelijk is dat hun blessures uiteindelijk allemaal terug te leiden zijn naar overbelasting en genetische aanleg. Bij Coen is het een combinatie geweest van beginnen met mountainbiken, veel berg op hardlopen en door de sneeuw hardlopen. Hierdoor is zijn scheenbeenspier te veel gegroeid maar het vlies eromheen rekte niet genoeg mee: dit heet het loge-syndroom. Pure pech: hij had dit niet kunnen voorkomen. Veel mensen hebben dit maar krijgen er niet mee te maken omdat ze niet zo intensief sporten als Coen. Daarnaast kampt Coen de rest van zijn leven met rugklachten die aangeboren zijn en kreeg hij tot overmaat van ramp te maken met een ongeval. Sierd heeft naar eigen zeggen alle bekende hardloopblessures tijdens zijn loopcarrière ondervonden. Van ‘shin splints’, een lopersknie, een gescheurde hamstring tot een rugblessure. Wat hem uiteindelijk langere tijd op de bank hield was Haglundse Exotose :een bosuitsteeksel aan de achterzijde van het hielbeen. Dit had hij al van kinds af aan maar bij het vele hardlopen werd het een serieus probleem. Lieke kreeg te maken met een klassieke Lopersknie en later ook nog met heup-klachten (die overigens vaak samenhangen met een lopersknie). Deze blessure wordt veroorzaakt door plotselinge toename van trainingsduur of trainingsintensiteit….Zowel Sierd, Coen als Lieke zijn in behandeling (geweest) bij een specialist met wisselende resultaten. Feit is dat ze op dit moment wel weer voorzichtig aan het lopen of  fietsen zijn maar nog niet op het oude niveau.
Er is hier te weinig ruimte om de individuele verhalen uitgebreid toe te lichten (helaas! en mocht je meer willen weten; laat het dan horen) maar wat ik vooral graag van deze lopers wilde weten en aan jullie wil overbrengen is: hoe deal je met zo’n langdurige blessure? Hoeveel invloed heeft het eigenlijk op je leven? Wat zijn DE tips in zo’n situatie? 
Het gemis van ‘ouderwets’ hardlopen is bij alle drie de lopers groot. Er is uiteraard de fysieke pijn maar in de verhalen sijpelt met name mentale ‘pijn’ door. Ik denk dat je het in meer of mindere mate echt ‘verdriet’ kan noemen en hoewel je “niet kunnen lopen” zou kunnen afschrijven als een ‘luxe probleem’ doe ik dat niet. Als hardlopen je life style is, moet het vreselijk zijn om ineens ‘op de bank te zitten’. Eén van deze lopers geeft zelfs aan sociale media op dagen rond loopevenementen te mijden om geen zout in de wonde gewreven te krijgen. Sowieso blijkt ‘de omgeving’ tot bepaalde hoogte wel betrokken maar uiteindelijk sta je er alleen voor. Zeker bij een langdurige blessure ebt de interesse van anderen langzaam weg. Ik realiseer mij dat dit een extra lastig punt is. Je hebt al een blessure, je moet je leven op dit punt aanpassen en daar bovenop verlies je bepaalde sociale contacten / betrokkenheid… Laten we daar dus voortaan aan denken hardloopvrienden! Wat met name Coen en Sierd door deze periode heen heeft getrokken is de liefde voor de sport en de wens om weer te kunnen hardlopen.
Wat ik ontzettend inspirerend vind: zodra het kon / het lichaam het toeliet, zijn deze sporters in hart en nieren weer aan de slag gegaan. Coen vond troost in het wielrennen, Sierd uiteindelijk ook en alle drie zijn inmiddels -al is het nog voorzichtig- weer een beetje aan het lopen. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan…
Ik wil graag afsluiten met de tips die Lieke, Sierd en Coen hebben gegeven. Maar niet voordat ik ze hierbij bedank voor hun bijdrage en ze heel veel succes wens met hun herstel. Ik blijf ze volgen en hoop ze zo snel mogelijk weer gezond en happy te zien lopen! Bedankt !!…
Lieke: “Als ik nu weer geblesseerd zou raken, zou ik direct een alternatieve sport zoeken. Alles om niet in die neerwaartse spiraal terecht te komen. En een fysio zoeken die dat ondersteunt, dus iemand die ervaring heeft met sporters. Lid worden van de sportschool, regelmaat zoeken in een andere sport… zoiets. En voor diegenen die (nog) geen blessures hebben, alvast bedenken wat te doen als plan B. Zodat je direct kunt schakelen. Echt, ik gun het niemand”.
Sierd: “Luisteren naar je lichaam en geduld hebben en vooral nooit opgeven en bouw het langzaam en verstandig op”
Coen: “Als het niet goed voelt en je komt niet verder bij de specialist die je op dat moment helpt, zoek dan verder voordat je er te lang onnodig mee blijft lopen. Want dat is pas echt zonde en de wachttijden in het medische circuit zijn al lang genoeg”